ทันใดนั้นเสียงฟ้าร้องคำราม เจียวเจียวสะดุ้งสุดตัวพลันลุกขึ้นยืน
นางเงยหน้ามองฟ้า เห็นจันทราหายลับไปแล้ว เมฆหนาทึบกดต่ำลงมา มีแสงม่วงวาบวับแฝงอยู่ภายใน
มาแล้ว!
มันปรากฏกาย แต่ไม่ยอมผ่าลงมา นี่หมายความว่าเสิ่นหยวนไป๋กำลังเผชิญอันตรายถึงชีวิตหรือไม่?
และมันกับเสิ่นหยวนไป๋ยังคงยื้อยุดฉุดกระชากกันเป็นครั้งสุดท้าย!
“อ๊า——”
ด้านหลังเชอเจาฮวาพลันร้องด้วยความเจ็บปวด ความปวดร้าวทวีขึ้นอย่างรวดเร็วจนเกินจะทนทาน!
นางยกมือไขว่คว้าอย่างบ้าคลั่ง พลันคว้าข้อเท้าของเจียวเจียวไว้โดยไม่รู้ตัว
เจียวเจียวหันกลับไปมองทันที เชอเจาฮวาร่ำไห้พลางร้องว่า “มันไม่ยอมจากไปใช่หรือไม่! อ๊า! ปวดนัก!”
ตึงตึงตึง——
ขณะนั้น นอกตำหนักอวี้เฉามีเสียงฝีเท้าถี่ย่ำดั่งพายุมา
เจียวเจียวรีบหันไปมอง เห็นท่านพ่อของตนนำคนกลุ่มหนึ่งมา!
โครมคราม——
เสียงฟ้าร้องครั้งที่สองดังขึ้น ณ บัดนี้ เสียงสะท้านสะเทือนไปทั่วฟ้า สายฟ้าผ่าทะลวงราตรี พุ่งตรงสู่ตำหนักอวี้เฉาเบื้องหน้า!
ชั่วขณะนั้น แม้แต่แผ่นดินใต้ฝ่าเท้ายังสั่นสะเทือน!
ด้านหลังเฉียวจงกั๋วมีเสียงร้องตกใจหลายเสียงดังขึ้นมา
ต่อมา เจียวเจียวเห็นสตรีมีครรภ์นางหนึ่งนำนางในสี่นางพร้อมแม่นมอาวุโสนางหนึ่งตรงมาทางนี้อย่างเร่งรีบ!
เจียวเจียวรู้ว่าคนเหล่านี้มาช่วยเชอเจาฮวา จึงรีบร้องว่า “คุณหนูเชออยู่ที่นี่! นางจะคลอดแล้ว!”
ผู้ที่มาคือลี่จี
นางรีบไปถึงข้างเชอเจาฮวา คุกเข่าลงอย่างยากลำบาก กำมืออีกข้างของเชอเจาฮวาไว้แน่น