ภายในห้องมีเพียงเสียงอ้อนวอนขอชีวิตของหยวนโย่วเท่านั้น เฉียวเจียวเจียวซุกกายอยู่ในอ้อมอกของท่านอาฉียว ครู่ใหญ่ก็ยังมิได้สติกลับคืนมา
[ไอ้หยวนโย่วนี่กลัวตายเป็นอย่างยิ่ง และเรื่องนี้เกี่ยวพันถึงฮ่องเต้หยง คาดว่ามันคงไม่กล้าโกหก]
[เมื่อเป็นเช่นนี้ วิชาชั่วร้ายด้ายแดงก็เป็นฝีมือฮ่องเต้หยงจริง ๆ เขาใช้ฮองเฮาจริงดังคาด!]
[หากเสี่ยวซื่อเป็นทารกหญิง......ไม่ ไม่มีคำว่าหากนี้ เสี่ยวซื่อก็คือเสี่ยวซื่อ เขาหาใช่ผู้กลับชาติมาเกิดของผู้ใดไม่!]
เฉียวเจียวเจียวแก้มป่องด้วยความโกรธ ออกหน้าแทนเสี่ยวซื่อด้วยความไม่เป็นธรรม
[เห็นแก่ที่เขาน่าสงสารปานนั้น ข้าจะดีกับเขาให้มากขึ้นก็แล้วกัน......]
[ยามนี้ข้าก็มิอาจเข้าใจฮ่องเต้หยงได้จริง ๆ เขายังยึดติดสิ่งใดในตัวอวี้หลิวอีก? แล้วเขากับฮองเฮาก็......]
[เฮ้อ ปวดหัวเสียจริง!]
ครั้นเฉียวเทียนจิงได้ยินเฉียวเจียวเจียวว่าปวดหัว จึงลุกขึ้นทันที
ทางด้านหยวนโย่วนั้น สิ่งที่ควรถามก็ถามไปหมดแล้ว เขาเป็นคนขลาดเขลา ถึงเวลาลากตัวไปเข้าเฝ้าต่อหน้าฝ่าบาทก็จัดการได้ง่าย
ก่อนที่เฉียวเทียนจิงจะหมุนกายจากไป ได้ผงกศีรษะให้สิบสามทีหนึ่ง
สิบสามเข้าใจความนัย มือหนึ่งบีบคางหยวนโย่วไว้แน่น แล้วล้วงขวดเล็กออกมาจากอก เทใส่เข้าไปในปากเขาจนหมด
หยวนโย่วโดนยัดผงสีขาวเต็มห่อปากจนลนลาน ดวงตาเบิกโพลงด้วยความหวาดกลัว เขาอยากจะร้องขอชีวิตรอด แต่สิบสามบีบปากเขาไว้แน่นจนไม่หลุดเสียง
“อึก อึก อึก——”
สิบสามเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นว่า “เป็นผงทำให้หมดแรง ฆ่าเจ้าไม่ตายหรอก”
แม้หยวนโย่วคงไม่มีความกล้าพอที่จะฆ่าตัวตาย ถึงกระนั้นก็มิอาจประมาทได้!