"นี่...นี่มันเหตุใดจึงเป็นเช่นนี้..."
ไท่จื่อกว่าจะเรียกสติกลับมาได้ก็ครู่ใหญ่ แต่เมื่อเอ่ยปาก น้ำเสียงกลับสั่นเครือจนจับใจความมิได้แล้ว
เฉียวเจียวเจียวปวดร้าวในอก นางเห็นไท่จื่อตาแดงก่ำ มือที่กำจดหมายอยู่มีเส้นเอ็นบนหลังมือปูดขึ้น ราวกับกำลังข่มกลั้นอันใดอยู่
ไท่จื่อมิอาจบรรยายความรู้สึกในยามนี้ได้ เขารู้สึกเหมือนมีมือใหญ่บีบขยี้หัวใจของเขาอย่างแรง แล้วตัดสินใจเด็ดขาดควักมันออกจากทรวงอก จากนั้นก็บดขยี้มันลงในหิมะและน้ำแข็งอย่างไม่ปรานี
ในชั่วขณะนี้ เขาเหมือนได้ลิ้มรสพิษสุราที่ไหลผ่านลำคอ แผ่ซ่านไปทั่วร่างด้วยความขมขื่นและสิ้นหวัง
เสด็จพ่อ...
นี่หรือคือตัวเลือกของพระองค์? นี่คือจุดจบที่พระองค์มอบให้ลูกหรือ?
เนื้อความในจดหมายช่างน่าสะพรึงกลัวเกินไป เขาไม่ควรเชื่อมัน
แต่เมิ่งกูเซวี่ยบอกว่า ในความฝันของนาง เสี่ยวซื่อจะจมน้ำตายในวันเกิดตวนอู่
ตอนนี้เขาหันกลับไปคิดดู หากวันนั้นคุณชายรองตระกูลเฉียวไม่ช่วยเสี่ยวซื่อไว้ได้ทันท่วงที เสี่ยวซื่อก็คงจมน้ำตายอย่างเดียวดายในสระอวี้หัวเช่นนั้นจริง ๆ
ยังมีเรื่องชาติกำเนิดขององค์ชายรอง เรื่องความลับของนักรบพลีชีพเด็กหนุ่ม เมิ่งกูเซวี่ยพูดอย่างหนักแน่นมั่นใจ แทบไม่เปิดโอกาสให้เขาไม่เชื่อ
สิ่งที่บาดลึกหัวใจเขาที่สุด คือประโยคที่ว่า—
"ฝ่าบาททรงเมามาย เข้าใจว่าฮองเฮาคือองค์หญิงอวี้หลิว ทรงใช้กำลังแล้วจึงมีองค์ชายสี่!"
ไท่จื่อพลันนึกถึงภาพตอนที่เขารู้ว่าเสด็จแม่ทรงตั้งครรภ์เสี่ยวซื่อ
ตอนนั้นความสัมพันธ์ระหว่างเสด็จพ่อกับเสด็จแม่ตกต่ำถึงขีดสุด ด้านหนึ่งเขาเฝ้ารอเสด็จพ่อด้วยความหวัง อีกด้านหนึ่งก็หวังให้เสด็จแม่กลับมาเข้มแข็งได้อีกครั้ง