ลี่จีมองดูเชอเจาฮวา เมื่อเห็นท่าทางอับอายของนางที่ดูไม่เหมือนเสแสร้ง นางก็อดถอนหายใจเงียบๆ ไม่ได้
หากจะว่าเรื่องตระกูลเชอและเชอเจาฮวา นางก็มีความแค้นเคืองอยู่จริง
เหตุใดนางจึงต้องกลายเป็นเครื่องกำบังและเป้าให้เชอเจาฮวา สุดท้ายยังต้องจบลงด้วยความตายของทั้งแม่และลูกเล่า?
แต่นับตั้งแต่วันก่อนที่ส่งคนไปสอดแนมจวนสกุลเชอ แล้วรู้ว่าเชอเจาฮวาอาละวาดจะเอาเด็กออก นางก็ค่อยๆ คลายความแค้นที่มีต่อเชอเจาฮวาลง
นางผ่านโลกมายาจากหอคณิกามา ย่อมรู้ซึ้งถึงความยากลำบากของสตรี บัดนี้นางกับเชอเจาฮวา ใครจะว่าผู้ใดน่าสงสารกว่ากันเล่า?
"คุณหนูเชอ โลกหล้านี้เดิมทีสตรีก็ยากแค้นเข็ญใจ บัดนี้เจ้ากับข้าต่างตกเป็นเหยื่อ ข้าจะตบตีด่าทอหรือเอาชีวิตเจ้าไปไย?"
"เพียงแต่เจ้าจะออกจากวังตอนนี้ เกรงว่าคงไม่ง่าย"
"กองทัพหยงปิดล้อมอยู่หน้านอกเมือง อ๋องจินอวี้ปิดวังหลวงทั้งหมด เมื่อครู่ระหว่างมาที่ตำหนักหย่างซิน ข้าสังเกตเห็นว่าองครักษ์ขนนกถูกเปลี่ยนหมดแล้ว"
"พวกองครักษ์สนิทพวกนั้น ข้าเคยได้ยินเขาพูดถึงครั้งหนึ่ง รู้จักแต่คนไม่รู้จักอื่นใด ต่อให้เจ้าได้ป้ายอาญาสิทธิ์ของอ๋องจินอวี้มา พวกนั้นก็ไม่ปล่อยเจ้าออกจากวัง"
เชอเจาฮวาได้ฟังก็สิ้นหวัง ผ่านไปนานจึงได้แต่ยิ้มอย่างขมขื่น
"ช่างเถิด ขุนนางดีไม่พบเจ้านายที่ปรีชา ก็ย่อมต้องลงเอยเช่นนี้"
"ลี่เหนียงเหนียง ท่านปู่เคยบอกข้าว่า เฉียวจงกั๋วไม่ใช่คนฆ่าฟันผู้บริสุทธิ์ตามอำเภอใจ หากกองทัพหยงบุกเข้ามา ข้าจะไปบอกแม่ทัพสกุลเฉียวเอง ลูกในท้องของข้าต่างหากคือลูกทรชน"
"ยาพิษนั้นท่านปู่ข้าเป็นผู้นำเข้ามาในนครหลวง ข้าจะพยายามอธิบายถึงแผนการนั้น เพื่อหวังจะให้ตัวท่านพ้นภัย นับว่าไถ่บาปให้ตระกูลเชอข้าสักส่วนหนึ่ง"
ลี่จีได้ฟังคำนี้ แววตาฉายแวบแห่งความตะลึง
หากว่าในตอนแรกพบหน้า เชอเจาฮวาเอ่ยปากเป็นคำแรกก็ให้ตนหนีไป นางก็เริ่มมีใจประทับใจต่อเชอเจาฮวาแล้ว