เฉียวจงกั๋วเฝ้าสังเกตสถานการณ์พวกโจรภูเขาด้านหน้า พลางเก็บภาพการเผชิญหน้าระหว่างเมิ่งกูเซวี่ยกับไป๋หลี่เฉิงโย่วที่อยู่เบื้องหลังไว้จนหมดสิ้น
ภาพคมดาบโลหิตต่อหน้าเขา ช่างเป็นเรื่องปกติธรรมดายิ่งนัก ในสนามรบเมื่อปีนั้น ชีวิตคนหาใช่ชีวิตไม่ แม้แต่ตัวเขาเองยังร่อนเร่อยู่ปากประตูนรกหลายครั้ง แทบเอาชีวิตไม่รอด
เหล่านักรบพลีชีพรู้ดีว่าสู้มิได้ จึงเร่งหนีตาย พวกโจรภูเขาถาโถมดุดัน ในไม่ช้าก็ประชิดตัว
เฉียวจงกั๋วหาได้หวาดหวั่นไม่ เขากุมดาบยาว นำทางให้กองทัพตระกูลเฉียวที่อยู่เบื้องหลัง!
ครั้นเห็นองครักษ์ข้างกายไป๋หลี่เฉิงโย่วยังปลอดภัยดี เฉียวจงกั๋วมิเพียงไม่ประหลาดใจ หากยังแจ่มแจ้งทุกสิ่ง
นั่นคือบุรุษรองที่เจียวเจียวเอ่ยถึง ทั้งยังเคยฝันเห็นทุกอย่าง เหตุใดจึงเป็นคนธรรมดาได้เล่า?
ช่วงเวลานี้ที่ได้สนทนากับไป๋หลี่เฉิงโย่วโดยตั้งใจบ้างไม่ตั้งใจบ้าง เขาจึงเห็นว่า องค์ชายสามผู้นี้มักใหญ่ใฝ่สูง มีหัวคิดลึกซึ้ง
ในการเดินทางครั้งนี้ ทุกคนล้วนมีแผนในใจ
องค์ชายรองต้องการทำลายตระกูลเฉียวของเรา ฉวยโอกาสลากองค์ชายไป๋หลี่ลงน้ำ องค์ชายไป๋หลี่เล่าจะไม่คิดเช่นเดียวกันหรือ?
กล่าวโดยสรุป คำนวณไปคำนวณมา ในกระดานของทั้งสอง ตระกูลเฉียวของเราล้วนเป็นผู้ที่ต้องตาย
แต่กองทัพตระกูลเฉียวของเราผ่านความเป็นความตายมาแล้ว ต่อให้ต้องพิษ ก็อย่าได้คิดว่าสังหารพวกเราได้ง่ายนัก!
ที่เขาแสร้งทำเป็นไม่รู้แผนการของไป๋หลี่เฉิงโย่วมาตลอดทาง ก็เพราะมีแผนของตนเองอยู่เช่นกัน
ทุกคนล้วนคิดเป็นตั๊กแตนจับจักจั่น นกแซงพุ่ม เหตุใดเฉียวจงกั๋วของเราจึงจะทำนกแซงพุ่มนั้นมิได้เล่า!