เสิ่นหยวนไป๋กลับถึงแคว้นเป่ยแล้ว ก็สืบสวนญาติวงศ์และผู้คนในวังหลังทีละคนจนหมด นึกไม่ถึงว่าลี่จีผู้เป็นที่โปรดปรานอย่างยิ่งจะดึงดูดความสนใจของเขาได้รวดเร็วเพียงนี้
อ๋องจินอวี้มีรสนิยมพิเศษในเรื่องการร่วมสังวาส หญิงทั่วไปน้อยนักจะทนรับไหว
ดังนั้นจึงมักมีสนมกำนัลล่วงเกินอ๋องโดยไม่ตั้งใจแล้วถูกประหาร ด้วยเหตุนี้ตลอดหลายปีที่ผ่านมา สตรีในวังหลังแต่ละนางจึงไม่เคยได้รับความโปรดปรานอย่างยาวนาน
ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ ลี่จีกลับสามารถผูกขาดความโปรดปรานในวังหลังได้ต่อเนื่องถึงสองปี เสิ่นหยวนไป๋จึงมั่นใจว่านางไม่ใช่คนธรรมดา
ก่อนที่เขาจะรับคำสั่งออกเดินทางไปเมืองเจียวเฉิง วังหลีหัวอันเป็นที่พำนักของลี่จีได้เพิ่มการป้องกันอย่างเงียบเชียบ เขาก็รู้แก่ใจว่า สนมผู้ที่อ๋องจินอวี้เลือกให้ "ทรงพระครรภ์" น่าจะเป็นลี่จี
ฉะนั้นเขาจึงจัดวางกำลังคนไว้ หลังจากออกจากเมืองหลวงเพื่อตัดข้อครหาแล้ว ก็แพร่ข่าวเรื่องลี่จีทรงพระครรภ์ออกไป ก่อให้เกิดความปั่นป่วนในราชสำนัก
แต่ "ทรงพระครรภ์" กับ "ทรงพระครรภ์ทายาทมังกร" นั้นเป็นคนละเรื่อง
ชาติกำเนิดของลี่จีต่ำต้อยเกินไป ตามความเข้าใจของเขาที่มีต่ออ๋องจินอวี้ ไอ้สัตว์นั่นหากอุตส่าห์ได้บุตรสักคน และมีแนวโน้มสูงว่าจะเป็นบุตรเพียงคนเดียว มันต้องหามารดาผู้ให้กำเนิดที่มีชาติกำเนิดสูงส่งเป็นแน่
เห็นได้ชัดว่า ลี่จีเป็นแค่ฉากบังหน้าเท่านั้น ถึงเวลาก็กำจัดมารดาเก็บบุตร ลักลอบสับเปลี่ยน สำหรับอ๋องจินอวี้แล้วง่ายดายยิ่งกว่าสิ่งใด
เขาแน่ใจได้ด้วยซ้ำว่า แม้ระหว่างนี้ลี่จีจะถูกหมู่ญาติวงศ์ทำร้ายจนถึงแก่ชีวิตจริง อ๋องจินอวี้ก็จะให้ลี่จีนางและบุตรในครรภ์ "มีชีวิตอยู่ต่อไปจนถึงกำหนดคลอด"
ข่าวที่เขาส่งไปคงถึงแล้ว หากลี่จีเป็นคนฉลาดจริง ตอนนี้สมองของนางก็น่าจะคิดได้ และควรจะวางแผนเพื่อตัวนางเองแล้ว