เฉียวเจียวเจียวมองฉู่โหรวด้วยท่าทางเหลือเชื่อ
ดูท่าหลังจากใช้เม็ดยาพูดความจริงครั้งก่อน ฉู่โหรวก็เกิดความระแวงขึ้นแล้ว นางมีสติสัมปชัญญะครบถ้วน!
เช่นนั้นคำพูดมากมายของนาง มีกี่ส่วนจริงกี่ส่วนเท็จกันแน่? สิ่งใดกันแน่ที่นางพยายามปกปิด?
เหตุใดเมื่อท่านพี่ใหญ่ถามว่า อวี้หลิวโกรธเคืองราชันแห่งแคว้นเป่ยหรือไม่ นางเต็มใจใช้ร่างหล่อเลี้ยงพิษหรือไม่ และวาระแรกของอวี้หลิวมอบให้ผู้ใด ฉู่โหรวถึงได้เสียอาการถึงเพียงนั้น?
เมื่อครู่ฟังอุบายร้ายกาจของฉู่โหรวแล้ว เฉียวเจียวเจียวรู้สึกเย็นวาบตามมือเท้า แต่บัดนี้ใจนางกลับหนาวเหน็บยิ่งกว่า!
ใครจะบอกข้าได้ นิยายรักหวานแหววไร้แก่นสารเล่มนี้ซุกซ่อนสิ่งใดไว้บ้าง!
ต่อจากนั้น ไม่ว่าเฉียวเทียนจิงจะถามสิ่งใด ฉู่โหรวก็กัดฟันแน่น ปล่อยให้สิบเอ็ดหักนิ้วนาง นางก็เพียงหลับตากัดริมฝีปาก ไม่ปริปาก
เฉียวเทียนจิงมองฟ้าด้านนอก แล้วส่ายหน้าอย่างจนใจ
ท่านอาฉียวเห็นดังนั้นจึงอุ้มเฉียวเจียวเจียวเดินตามเฉียวเทียนจิงออกไป สิบเอ็ดเดินอยู่ท้ายสุด ค่อยๆ ปิดประตูอย่างเงียบเชียบ
ผู้ใดจะคาดคิด ครั้นต่อมา ในห้องก็ระเบิดเสียงร่ำไห้โหยหวนราวกับสัตว์ร้ายคร่ำครวญ อีกทั้งยังแว่วเสียงกระแทกศีรษะลงพื้นดังทึมๆ
เฉียวเจียวเจียวอดเปลี่ยนสีหน้ามิได้ ชัดเจนว่านี่คือความรู้สึกที่แท้จริงของฉู่โหรว
ไม่รู้ว่าเพราะทราบ "ข่าวมรณะ" ของเสิ่นหยวนไป๋ หรือเพราะคำถามเมื่อครู่สะกิดเส้นประสาทนางกันแน่......
ออกจากเรือนมาแล้ว เฉียวเทียนจิงมิได้พาเฉียวเจียวเจียวจากไปในทันที หากแต่เลี้ยวตรงไปยังเรือนอีกแห่ง
ใจของเฉียวเจียวเจียวยังคงจมอยู่กับคำตอบของฉู่โหรวเมื่อครู่ จึงหาได้ใส่ใจไม่ จนกระทั่งเฉียวเทียนจิงยื่นมือไปเคาะประตูเรือน