โจวปั๋วมององค์ชายรองที่สีหน้าซีดเซียว ยามนี้ในใจบังเกิดความเสียใจอย่างที่สุด
บางที เขาไม่ควรบอกความจริงอันโหดร้ายเช่นนี้ให้องค์ชายล่วงรู้
ความรักที่เขามีต่อองค์ชายคือใจจริงแท้ เขาทุ่มเทชีวิตบั้นปลายทั้งหมดไว้กับองค์ชาย
ในใจเขา องค์ชายมิใช่เพียงนาย หากยังเป็นดั่งญาติสนิท
แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็จักต้องคิดเพื่อแคว้นเป่ย ต้องรับใช้องค์หญิง
องค์หญิงเคยกำชับไว้นักหนา ให้เขาเลี้ยงดูองค์ชายอย่างดี อย่าให้องค์ชายลืมเลือนความแค้นแห่งชาติและครอบครัว
เขา.....เขาก็จำใจต้องใจแข็ง...
โจวปั๋วกำลังลังเลว่าจะปลอบโยนองค์ชายรองเช่นไร องค์ชายรองก็เอ่ยปากขึ้นแล้วด้วยน้ำเสียงหม่นหนัก
"โจวปั๋ว ท่านอาโหรวรู้เรื่องนี้หรือไม่"
น้ำเสียงขององค์ชายรองฟังดูสงบเยือกเย็นอย่างยิ่ง
โจวปั๋วได้ฟังก็ชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นจึงพยักหน้าโดยไม่ลังเล "ฉู่โหรวย่อมรู้อยู่แล้ว นางเป็นแม่นมขององค์หญิง สนิทกับองค์หญิงยิ่งนัก—"
กล่าวมาถึงตรงนี้ โจวปั๋วก็พลันสีหน้าแปรเปลี่ยนไป
"องค์ชาย หรือว่า...หรือว่าพระองค์ทรงระแวงว่าฉู่โหรวจะนำเรื่องนี้ไปบอกไท่จื่อหรือตระกูลเฉียวหรือไม่"
"ไม่ ไม่มีทาง! องค์ชาย พวกข้าภักดีต่อองค์หญิงและพระองค์ ฟ้าดินเป็นพยานได้ ต่อให้ต้องลุยมีดกรีดลุยกระทะน้ำมันเดือด พวกข้าก็ไม่มีวันทรยศองค์หญิงและองค์ชายเป็นอันขาด!"
องค์ชายรองส่ายหน้า สีหน้าสงบนิ่งจนน่าหวาดหวั่น
"โจวปั๋ว ข้ามิได้ระแวงความภักดีของท่านอาโหรว แต่ในใต้หล้านี้มีสารพัดวิธี ตราบใดที่ยังมีชีวิต ก็ย่อมมีวิธีงัดปากเสมอ"