โจวปั๋วหัวใจเต้นระรัวรัว ใคร่รู้แทบขาดใจ แต่ก็ไม่กล้าเดินเข้าไปใกล้
อย่างไรเสียนี่ก็คือกลเม็ดเด็ดพรายที่องค์หญิงทิ้งไว้ให้องค์ชาย หากไปพัวพันถึงเรื่องลับสุดยอดอะไรเข้า ก็หาใช่สิ่งที่กระหม่อมเฒ่าอย่างเขาสมควรเห็นไม่
แม้ในใจจะคิดเช่นนั้น แต่สายตาของโจวปั๋วก็ยังเหลือบมองไปโดยไม่รู้ตัว
องค์หญิงทรงพระปรีชามาแต่แรกประสูติ ราชันองค์ก่อนเคยตรัสไว้หลายครั้งว่า หากองค์หญิงเป็นบุรุษ ราชันคงไม่ลังเลที่จะสืบทอดราชบัลลังก์ให้องค์หญิง
ในหมู่ผู้ภักดีทั้งหลาย องค์หญิงทรงฉลาดหลักแหลมเป็นเลิศ รู้จักใช้คนตามความสามารถ ยามบ้านเมืองตกอยู่ในอันตราย ก็สามารถลุกขึ้นยืนต้านภัยได้ ราวกับสวรรค์ประทานผู้กอบกู้แก่แคว้นเป่ย!
โจวปั๋วกล่าวคำอกตัญญู ความจริงในใจของชาวแคว้นเป่ยบัดนี้ องค์หญิงทรงสูงส่งและศักดิ์สิทธิ์ยิ่งกว่าอ๋องจินอวี้เสียอีก!
นี่ก็คือสาเหตุหนึ่งที่โจวปั๋วกล้าทูลแนะนำให้องค์ชายรองเสด็จไปแคว้นเป่ย
ราชันไร้ทายาท ย่อมต้องสนับสนุนองค์ชายอย่างเต็มกำลัง
เมื่อถึงคราวประกาศฐานันดรขององค์ชายให้โลกรู้ ชาวแคว้นเป่ยล้วนรู้ว่าองค์ชายทรงเป็นสายเลือดแท้แห่งแคว้นเป่ย ทั้งยังมีนามองค์หญิงนำหน้า ย่อมเป็นที่พึงใจของปวงประชา!
ปะทะ——
ทันใดนั้น กุญแจอายุยืนก็ถูกงัดออกในที่สุด และแยกเป็นสองซีกบนฝ่ามือขององค์ชายรอง
โจวปั๋วได้ยินเสียงก็เบิกตากว้างทันใด แต่เห็นเพียงแสงเทียนส่องว่างว่างเปล่าภายในกุญแจอายุยืน
“นี่นี่นี่... เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้!”
“ไม่... เป็นไปไม่ได้! กุญแจอายุยืนนี้องค์หญิงเป็นผู้มอบให้กระหม่อมด้วยพระหัตถ์ในตอนนั้น ไม่มีวันผิดพลาดแน่ องค์ชาย!”