"หยวนโย่วรับสารภาพแล้ว"
"ไร่นาแห่งนี้ รวมถึงวัดปกปักอารักขาที่เน่าเฟะ ล้วนเป็นฝีมือของอวี้หลิวก่อนตายทั้งสิ้น!"
"ทุกวันนี้องค์ชายรองเพียงได้อาศัยความอาลัยรักที่ฝ่าบาททรงมีต่ออวี้หลิวบางเบา จึงยังยืนหยัดไม่ล้ม"
"เจ้าว่า หากฝ่าบาททรงรู้ธาตุแท้ของอวี้หลิว รู้ว่านางทำร้ายเด็กน้อยและวัยรุ่นแห่งต้าหยงเช่นนี้ ความรักที่เหลืออยู่จะค้ำจุนต่อไปได้อีกนานเท่าใด?"
"คนตายไปเหมือนตะเกียงดับ อวี้หลิวก็แล้วไป แต่องค์ชายรองยังมีชีวิตอยู่ หนี้มารดาให้บุตรใช้ ยุติธรรมมิใช่หรือ?"
"อันที่จริง ไม่ว่าเจ้าจะเอ่ยวาจาหรือไม่ ใบหน้าของเจ้านี่แหละคือหลักฐานแกร่งกล้าที่สุดที่จะตอกย้ำอวี้หลิว!"
เดิมคิดว่าท่านอาโหรวฟังถึงตรงนี้จะตื่นตระหนก ใครจะรู้ว่านางจ้องมองเฉียวเทียนจิงแน่วนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง พลันหัวเราะเสียงก้องกังวาน อย่างหาที่สุดมิได้
"ฮ่าๆๆ — ไอ้เด็กอวดดี!"
"ความรักที่เหลืออยู่? เจ้าคิดว่าพวกข้าจะทุ่มเดิมพันทั้งหมดไว้กับความรักเลื่อนลอยของไอ้ฮ่องเต้หมานั่นรึ?"
"ส่วนใบหน้านี้... เหอะๆ เจ้าจงลากไอ้ฮ่องเต้หมามาเบื้องหน้าข้า ข้าจะดูให้รู้ว่าเขาจะจำข้าได้หรือไม่!"
บัดนี้ ท่านอาโหรวเหยียดมองเฉียวเทียนจิงด้วยความดูแคลน คิ้วเชิดสูง ประหนึ่งผู้มีชัยอย่างหมดจด!
เฉียวเทียนจิงและเฉียวเจียวเจียวได้ฟังก็สะดุ้งพร้อมกัน!
คำกล่าวของท่านอาโหรวสองสามประโยคนี้เต็มไปด้วยข้อมูลมหาศาล!
[หากไม่ใช่เพราะอคติของฮ่องเต้หยงที่มีต่อองค์ชายรอง และทำเป็นเมินเฉยต่อการที่เขาวางคน เพาะกำลัง องค์ชายรองจะขยายอำนาจถึงเพียงนี้ และไท่จื่อจะถูกบีบถึงขั้นนี้ได้เช่นไร?]