เฉียวเจียวเจียวได้ยินดังนั้นดวงตาเบิกกว้างฉับพลัน
[กระทั่งท่านอาโหรวก็ยังเอ่ยเช่นนี้ เช่นนั้นอวี้หลิวตายไปแล้วจริงแท้หรือ? แต่......เหตุใดจึงว่าอวี้หลิวสิ้นชีพเพื่อองค์ชายรองเล่า?]
[เป็นดั่งคำร่ำลือหรือไม่ ในปีนั้นแท้จริงแล้วก็เพื่อกำจัดมารดาคงไว้เพียงบุตร? ]
เฉียวเทียนจิงใคร่รู้คำตอบนี้ยิ่งนัก จึงเอ่ยถามขึ้นในบัดดล “เหตุใดจึงว่า อวี้หลิวสิ้นชีพเพื่อองค์ชายรอง?”
“เพราะว่า——”
ท่านอาโหรวขยับริมฝีปากมุบมิบ คล้ายจะเอื้อนเอ่ย ทว่าเพียงหลุดคำมาได้สองคำ นางก็เบิกตาจ้องเฉียวเทียนจิงด้วยความหวาดผวาสุดขีด
นาง......นางควบคุมตนเองไม่ได้!
“เพราะว่าองค์หญิงจะให้องค์——อ๊ากกก! เจ้าทำสิ่งใดกับข้า——องค์หญิงจะให้องค์ชายอยู่ใต้ร่มเงาของไอ้ฮ่องเต้หมานั้น จำเป็นต้องใช้พระองค์เอง——อ๊า——”
ขณะนี้ ท่านอาโหรวราวกับถูกแยกเป็นสองบุคลิก สติของนางยังคงอยู่ นางรู้แก่ใจว่าคำพูดต่อจากนี้จะหลุดปากออกมาเป็นอันขาด
แต่ไม่รู้ว่าเจ้าคนชั่วนี่ให้นางกินสิ่งใดเข้าไป นางกลับไม่อาจหักห้ามใจให้เอ่ยปากออกมาได้
ไม่ไม่ไม่!
นางยอมตาย ยอมถูกเชือดเถือเป็นพันแผล ก็ไม่อาจเผยไพ่ตายสุดท้ายให้พวกคนชั่วจากแคว้นหยงรู้!
คิดได้ดังนั้น ท่านอาโหรวจึงกัดริมฝีปากแน่น วินาทีต่อมานางระดมเรี่ยวแรงทั้งหมด พุ่งศีรษะกระแทกลงกับพื้นดิน!
เฉียวเทียนจิงตาไวคว้าชายเสื้อด้านหลังของท่านอาโหรวไว้ทัน แต่นางกลับแผดเสียงคำรามคล้ายสัตว์ร้าย กัดริมฝีปากจนโลหิตอาบไหล ก็ยังไม่ยอมเผยคำใดอีกแม้แต่คำเดียว!
เฉียวเทียนจิงเห็นดังนั้นพลันถอนหายใจ เขาเข้าใจในใจ นี่คือพลังใจของท่านอาโหรว คือความภักดีเด็ดเดี่ยวไม่อาจสั่นคลอนที่นางมีต่ออวี้หลิว