"ไปห้างเดินเล่นกันเถอะ อากาศร้อนขึ้นเรื่อยๆ แล้ว ต้องซื้อเสื้อแขนสั้นสักสองสามตัวแล้วล่ะ"
หวังเทียนชำเลืองดูอุณหภูมิบนหน้าจอโทรศัพท์ เดือนเจ็ดที่เสิ่นหยางนี่ร้อนราวกับตกอยู่ในกองไฟ เขาไม่ได้ออกจากบ้านมาสองวันแล้ว ร้อนเกินจะทนไหว
แต่จริงๆ วันนี้เขาก็ตั้งใจจะออกไปอยู่แล้ว เพราะถึงเวลาแล้วที่ต้องซื้อเสื้อผ้า ปีที่แล้วเขาเสื้อผ้าออนไลน์ล้วน แต่คุณภาพนั่นทำให้เขาหมดคำจะพูด คราวนี้ไปเลือกเองดีกว่า
คิดแล้วก็ทำ นี่คือกฎของทหารรับจ้างอย่างพวกเขา ลังเลใจไปมามักจะพาให้เกิดเรื่อง ฉะนั้นทำอะไรให้ฉับไวคล่องแคล่วนั่นแหละคือสไตล์ของพวกเขา
หวังเทียนถือโทรศัพท์เดินลงจากอพาร์ตเมนต์โดยตรง ตั้งแต่กลับมาเมืองจีน สิ่งที่เขารู้สึกว่าสะดวกที่สุดคือการจ่ายเงินผ่านมือถือนี่แหละ ไม่ต้องพกอะไรเลย มีมือถือเครื่องเดียวก็ไปได้ทั่วฟ้า
เดินมาถึงปากซอยหมู่บ้าน เขาไม่ลังเล ตรงดิ่งไปหารถคันหนึ่ง แล้วดึงประตูเปิดปีนเข้าไปนั่ง
"โอ้ วันนี้เป็นนายกับเธอสองคนนี่นา"
หวังเทียนยิ้มทักทายเจ้าหน้าที่หน่วยความมั่นคงแห่งชาติสองคนที่นั่งหน้าตาบูดบึ้งอยู่เบาะหน้า
"หวังเทียน นายนี่แกล้งคนเกินไปแล้วนะ" หญิงสาวคนหนึ่งบนเบาะข้างคนขับเอ่ยด้วยความไม่พอใจ
"อย่าเกรงใจกันนักเลย หวานใจ ทุกคนก็พวกเดียวกันทั้งนั้น"
หวังเทียนแกล้งแซวเด็กสาวที่พึ่งได้รับมอบหมายให้มาสอดส่องเขาเมื่อไม่นานนี้
"หุบปากไปเลย หวานใจเป็นอะไรที่นายเรียกได้ด้วยเหรอ"
หยาง เถียนไม่พอใจหนักขึ้น จะบ้าหรือไง ไอ้หนุ่มนี่ทำไมไม่มีสติสำนึกว่าตัวเองกำลังถูกจับตาดูอยู่เลย
"เฮ้ย นายขึ้นมาจะไปไหนเนี่ย"
ฉี จื้อคนที่อยู่ตำแหน่งคนขับถามขึ้น เขาเป็นหนึ่งในคนกลุ่มแรกที่ได้รับหน้าที่ให้สอดส่องหวังเทียน