ทางโม่ชิงเฉิงเพิ่งตกลงกับระบบได้เรียบร้อย
เสียงของโม่จิ้นหวยดังมาจากบนหน้าผา «น้องหญิง รออีกสักครู่นะ พี่ใหญ่กับพี่รองตัดเถาวัลย์เสร็จแล้ว พอมัดเข้าด้วยกันเรียบร้อย พี่ใหญ่จะลงไปแบกเจ้าขึ้นมา!»
โม่ชิงเฉิงตะโกนตอบจากก้นหน้าผา «พี่ใหญ่ไม่ต้องรีบร้อน ตอนนี้ฟ้ายังไม่มืด ที่นี่มีกองไฟชั่วคราวคงไม่มีสัตว์ป่ามาหรอก
พวกท่านมัดเถาวัลย์เสร็จแล้วก็โยนลงมาได้เลย จากนั้นค่อยดึงข้าขึ้นไปก็พอ!
ถ้าต้องรับน้ำหนักคนสองคนแล้วเถาวัลย์เกิดรับไม่ไหว พวกเราทั้งคู่จะตกอยู่ในอันตราย!»
ผู้คนที่อยู่ด้านบนหน้าผาต่างประหลาดใจเมื่อได้ยินคำพูดของโม่ชิงเฉิง
โม่จิ้นอานกระซิบขึ้นมา «พี่ใหญ่ น้องหญิงเป็นอะไรไปหรือ? เมื่อก่อนแค่ขึ้นเขาแล้วมือถูกบาดนิดเดียวก็ร้องเจ็บแล้ว
วันนี้ตกหน้าผาลงไป ร่างกายนางต้องมีแผลแน่ ๆ แต่กลับบอกว่าปีนขึ้นมาเองได้»
โม่จิ้นหวยส่ายหน้า «ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน! แต่ข้าว่าน้องหญิงพูดมีเหตุผล เถาวัลย์พวกนี้รับน้ำหนักได้จำกัด ไว้ค่อยว่ากันอีกที ตอนนี้มัดเถาวัลย์พวกนี้เข้าด้วยกันก่อน»
ทั้งสองจึงเร่งมือมัดเถาวัลย์ให้เร็วขึ้น
ส่วนโม่ชิงเฉิงที่อยู่ก้นหน้าผาก็ไม่ได้อยู่เฉย «ระบบ เปิดฟังก์ชันค้นหาสมบัติหน่อย ขอฉันดูซิว่าก้นหน้าผานี่มียาล้ำค่าอะไรบ้าง ฉันอุตส่าห์ลงมาทั้งที อย่างน้อยก็ต้องหาเงินทุนตั้งต้นติดมือกลับไปบ้าง!»
ระบบตอบรับ «ได้เลย เจ้าของระบบ กำลังเปิดฟังก์ชันค้นหาสมบัติให้ทันที»
ครู่ต่อมา
«เจ้าของระบบ ทางขวาด้านหน้าของท่าน ห่างออกไปไม่ถึง 10 เมตร พบโสมอยู่แปลงหนึ่ง และยังมีโสมป่าอายุร้อยปีหนึ่งต้น อยู่ในกองใบไม้แห้งใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นนั้น ข้าง ๆ ยังมีต้นกล้าโสมอีกสิบกว่าต้น»
เมื่อได้ยินคำแจ้งเตือนจากระบบ มุมปากโม่ชิงเฉิงก็ยกขึ้น นางรีบเดินไปยังจุดที่ระบบบอก
เป็นอย่างที่คิด ในกองใบไม้แห้งมีโสมอยู่แปลงหนึ่ง ต้นที่ใหญ่ที่สุดน่าจะเป็นโสมอายุร้อยปีที่ระบบพูดถึง ส่วนข้าง ๆ มีต้นกล้าโสมอีกสิบกว่าต้น ขนาดแตกต่างกันไป คาดว่าคงงอกจากเมล็ดของโสมเก่าต้นนี้ที่กระจายอยู่แถวนี้
แต่ตอนนี้โม่ชิงเฉิงกลับคิดไม่ตกว่าจะใช้อะไรขุดดี
นางถูกคนผลักตกลงมาจากหน้าผา พลั่วที่ใช้ขุดผักป่ากับตะกร้าสะพายหลังไม่รู้หล่นหายไปที่ไหนแล้ว
ขณะที่โม่ชิงเฉิงกำลังจนปัญญา ก็ได้ยินเสียงแจ้งเตือนของระบบ «เจ้าของระบบ ห้วงมิติช่วยเก็บเกี่ยวสิ่งที่ท่านต้องการได้โดยอัตโนมัติ
เพียงวางมือไว้เหนือพืชที่ต้องการเก็บเกี่ยว แล้วใช้จิตนึกคิด ก็สามารถนำสิ่งนั้นเข้าไปเก็บในห้วงมิติได้»
เมื่อได้ยินระบบพูด มุมปากโม่ชิงเฉิงก็ยกขึ้น คิดไม่ถึงว่าฟังก์ชันเก็บเกี่ยวอัตโนมัติของระบบนี้จะสะดวกไม่น้อย แบบนี้ก็ไม่ต้องขุดทีละต้นแล้ว
โม่ชิงเฉิงจึงยกมือไว้เหนือแปลงโสม แล้วโบกเบา ๆ โสมทั้งแปลงก็ถูกนางเก็บเข้าไปในห้วงมิติทั้งหมด
โม่ชิงเฉิงสื่อสารกับระบบผ่านความคิด «ช่วยเอาต้นกล้าโสมพวกนี้กับโสมเก่าต้นนั้นไปปลูกในนาวิญญาณของห้วงมิติให้ฉันได้ไหม?
ฉันต้องรอให้ถึงเวลาที่เหมาะสมก่อนถึงจะเอาของพวกนี้ออกมาได้ ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลา»
«เจ้าของระบบ ที่จริงท่านแลกพวกมันเป็นคะแนนก็ได้นะ!»
โม่ชิงเฉิงรีบตอบ «อย่าแม้แต่จะคิด! เอาโสมพวกนี้ไปปลูกในนาวิญญาณให้ข้าก่อน รอถึงโอกาสเหมาะ ข้ายังต้องเอามันออกมาเป็นทุนตั้งต้น ในยุคที่กินไม่อิ่มสวมใส่ไม่อุ่นเช่นนี้ มีเงินถึงจะเป็นหนทางที่ถูกต้อง
อีกอย่าง ถ้าไม่มีทุนตั้งต้น ต่อให้แลกของออกมาได้ ข้าก็เอาออกมาใช้สุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้หรอก อย่างน้อยก็ต้องมีคำอธิบายที่ฟังขึ้นด้วย
เด็กดี เอาไปปลูกในนาวิญญาณให้ข้า แล้วช่วยดูแถวนี้ด้วยว่ามีสมบัติอย่างอื่นอีกไหม»
เมื่อได้ยินโม่ชิงเฉิงพูด ระบบก็คิดตาม เห็นทีจะจริง เรื่องนี้เปิดเผยการมีอยู่ของห้วงมิติไม่ได้ เงินทุนตั้งต้นจึงจำเป็น
ระบบยังชมจากใจจริงอีกด้วย «เจ้าของระบบ ท่านฉลาดจริง ๆ!»
มุมปากโม่ชิงเฉิงยกขึ้น «พูดมากน่า ฉันรู้อยู่แล้วว่าตัวเองฉลาด รีบทำงานได้แล้ว!»
«เจ้าของระบบ ระบบตรวจพบเห็ดทรัฟเฟิลดำหายากกับเห็ดมัตสึทาเกะจำนวนไม่น้อยในป่าสนทางซ้ายด้านหน้าของท่าน»
พอโม่ชิงเฉิงได้ยินเช่นนั้น ใจก็ตื่นเต้นขึ้นมา
เห็ดทรัฟเฟิลดำเชียวนะ ของแบบนั้นราคาแพงมาก ส่วนเห็ดมัตสึทาเกะก็เป็นเห็ดที่ทั้งรสชาติและคุณค่าทางอาหารสูงมาก
แถมยังเป็นของป่า เอากลับไปให้พ่อแม่บำรุงร่างกายก็ดีเหมือนกัน!
โม่ชิงเฉิงเดินไปยังป่าสนที่ระบบบอก แล้วก็พบเห็ดมัตสึทาเกะกับเห็ดทรัฟเฟิลดำอยู่ไม่น้อยจริง ๆ
โม่ชิงเฉิงไม่พูดพร่ำทำเพลง โบกมือครั้งเดียวก็เก็บทั้งหมดเข้าไปในห้วงมิติ
คิดไปคิดมา โม่ชิงเฉิงก็หยิบเห็ดมัตสึทาเกะออกมาส่วนหนึ่ง เด็ดใบไม้ใหญ่หลายใบมาห่อ แล้วใช้หญ้ามัดเอาไว้
ระหว่างรอ ระบบยังช่วยโม่ชิงเฉิงหาเจอของดีอีกไม่น้อย
มีเห็ดหูหนูดำ แล้วยังมีเห็ดหูหนูขาวอีกสิบกว่าดอก ต้องรู้ไว้ว่าในยุคนี้เห็ดหูหนูขาวขายได้ราคาสูงมาก!
จากความทรงจำของร่างเดิม เห็ดหูหนูขาวยังเรียกอีกชื่อว่าเห็ดหูหนูหิมะ ดอกที่มีคุณภาพดีดอกหนึ่งขายได้หลายสิบตำลึงเงินเชียว
ครอบครัวชาวบ้านทั่วไปไม่มีปัญญากิน มีแต่พวกขุนนางผู้มั่งคั่งกับเหล่าพระสนมในวังเท่านั้นที่กินไหว
โม่ชิงเฉิงหยิบเห็ดหูหนูขาวออกมาเพียงสองดอกเช่นกัน ที่เหลือเก็บเข้าไปในห้วงมิติทั้งหมด ตั้งใจว่าค่อยแอบเอาออกมาขายทีหลัง จากความทรงจำของร่างเดิม ครอบครัวนี้ยากจนมาก
ดูเหมือนพ่อบุญธรรมของร่างเดิม โม่หรูเฟิง จะเป็นเด็กที่ถูกเก็บมา เพราะคุณย่าของร่างเดิม แซ่โจว แต่งงานมาสามปีก็ยังไม่เคยตั้งครรภ์ พอดีเห็นโม่หรูเฟิงที่ถูกทอดทิ้งอยู่ข้างทาง
สามีภรรยาจึงปรึกษากันแล้วเก็บเขากลับบ้าน ตอนแรกทั้งคู่รักและเอ็นดูโม่หรูเฟิงมาก แต่ต่อมาอีกปีเดียว แซ่โจวกลับตั้งครรภ์ขึ้นมา
นับแต่นางตั้งครรภ์ ท่าทีที่มีต่อโม่หรูเฟิงก็เปลี่ยนไปมาก ไม่ได้รักและเอ็นดูเหมือนก่อนอีก
หลังจากโม่ฉงเหวิน น้องชายของพ่อกำเนิดมา ทุกอย่างก็ยิ่งเปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง
ตั้งแต่โม่ฉงเหวินเกิด แซ่โจวก็เอาแต่ทุบตีด่าทอโม่หรูเฟิง พออายุได้ 4 ขวบก็ต้องขึ้นเขาไปขุดผักป่าตั้งแต่เช้า อายุ 6 ขวบก็ติดตามโม่เฉิงหลิน ปู่ของตน ลงไปทำนา!
แต่ก็ต้องบอกว่าพ่อของฉันคนนี้ขยันเอาการอยู่
ส่วนน้องชายของพ่อ พอถึงวัยเริ่มเรียนหนังสือก็ถูกส่งไปเรียนที่สำนักศึกษา เพราะสำนักศึกษาอยู่ไกลจากบ้าน ราว ๆ สามลี้
แน่นอนว่าหน้าที่รับส่งน้องชายของพ่อไปกลับสำนักศึกษาก็ตกเป็นของพ่อฉัน
พ่อราคาถูกอาศัยช่วงที่ส่งโม่ฉงเหวินไปเรียน แอบย่องไปฟังอาจารย์สอนอยู่ตรงหน้าต่างสำนักศึกษา
เขากลับเรียนเก่งกว่าน้องชายของตัวเองเสียอีก อาจารย์ที่สำนักศึกษาเห็นว่าพ่อของฉัน โม่หรูเฟิง เป็นคนมีแววด้านการเรียน
จึงไปหาปู่ของฉันถึงบ้าน พร้อมบอกว่ายินดีรับพ่อราคาถูกเข้าเรียนโดยไม่เก็บค่าเล่าเรียน
คุณย่าแซ่โจวขัดขวางแน่นอน ดีที่ชายชราแซ่โม่กับหัวหน้าตระกูลโม่เห็นว่าในเมื่ออาจารย์พูดถึงขนาดนี้ ก็ให้เขาไปเรียนเถิด ไหน ๆ ก็ไม่ต้องเสียค่าเล่าเรียน หากวันหน้าสอบได้ตำแหน่งขึ้นมา ก็ถือเป็นเกียรติของตระกูล
หลังจากนั้นพ่อก็ต้องตื่นเช้ากว่าเดิมทุกวัน ขุดผักป่าเสร็จแล้วค่อยแบกน้องชายของตัวเองไปเรียนที่สำนักศึกษาด้วยกัน
แต่หลังจากพ่อสอบได้ซิ่วไฉตอนอายุ 10 ขวบ ส่วนโม่ฉงเหวินสอบตก แซ่โจวก็ไม่ยอมให้พ่อเรียนหนังสือต่อไม่ว่าจะพูดอย่างไร
เหตุผลช่างน่าขันอย่างเหลือเชื่อ นางบอกว่าพ่อทำให้การเรียนของน้องชายเสีย จนเขาไม่มีสมาธิอ่านหนังสือ
ท้ายที่สุดยังไม่ยอมให้พ่อไปส่งน้องชายอีกด้วย พ่อไม่มีทางเลือกจึงต้องเลิกเรียน
แล้วไปช่วยปู่ดูแลนาที่ดีไม่กี่หมู่ในบ้าน ซิ่วไฉคนหนึ่งกลับกลายเป็นชาวนาจับจอบอย่างแท้จริง