ยามเย็น สายลมพัดใบอู๋ถงเสียดสีกันจนเกิดเสียงซู่ซ่า
เจียงเฟิงเดินกอดคอกับเพื่อนร่วมห้องอีกสามคนออกมาจากโรงอาหาร
พวกเขากำลังหัวเราะหยอกล้อกันอยู่ จู่ ๆ โทรศัพท์ในกระเป๋าเจียงเฟิงก็สั่นครืด ๆ
เขาหยิบออกมาดู หน้าจอแสดงชื่อผู้โทรว่า: แม่
“พวกนายไปก่อนเลย แม่ฉันโทรมา”
เจียงเฟิงบอกเพื่อนทั้งสาม ก่อนจะผ่อนฝีเท้าเดินไปริมถนนแล้วกดรับสาย
“ฮัลโหล แม่”
เสียงคุ้นเคยของหลี่เหมยผู้เป็นแม่ดังมาจากปลายสายทันที แฝงรอยยิ้มอยู่เล็กน้อย
“เสี่ยวเฟิง กินข้าวหรือยัง?”
“เพิ่งกินเสร็จ กำลังจะกลับหอครับ” เจียงเฟิงตอบพลางยิ้ม “โทรมาตอนนี้มีอะไรหรือเปล่าครับ?”
“ก็พี่สาวแกจะกลับมาพรุ่งนี้แล้วไง” น้ำเสียงของหลี่เหมยเต็มไปด้วยความยินดี “บริษัทพี่เขาหยุดให้สองวัน บอกว่าพรุ่งนี้เช้าก็ถึงบ้านแล้ว”
“พรุ่งนี้วันเสาร์ แกก็ไม่ต้องเรียนใช่ไหม? ถ้าว่างก็กลับบ้านมาสักหน่อยนะ แม่จะทำหมูพะโล้ของโปรดให้กิน”
“ครอบครัวเราไม่ได้อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตานานแล้ว มารวมตัวกันให้ชื่นใจหน่อย”
หัวใจของเจียงเฟิงพลันอบอุ่นขึ้นมา
เจียงเสวี่ยพี่สาวของเขาอายุมากกว่าเขาสามปี หลังเซ็นสัญญาเป็นเด็กฝึกหัดกับบริษัทบันเทิง ก็เข้าฝึกแบบเก็บตัวมาตลอด ครึ่งปีกว่าแล้วที่ไม่ได้กลับบ้าน
ในความทรงจำ พี่สาวคอยปกป้องเขามาตั้งแต่เด็ก มีของอร่อยอะไรก็ยกให้เขาก่อนเสมอ
“ได้เลยแม่ พรุ่งนี้เช้าผมกลับบ้านแต่เช้า” เจียงเฟิงตอบตกลงทันที
“ดีเลย!” หลี่เหมยฟังดูดีใจมาก ก่อนจะกำชับอีกสองสามคำ “เดินทางระวัง ๆ ไม่ต้องรีบร้อนนะ”
“รู้แล้วครับแม่ ไม่ต้องห่วง”
คุยเรื่องจิปาถะกันอีกสองสามคำ เจียงเฟิงถึงวางสาย
“พี่เฟิง เป็นอะไรไป? ป้าพูดว่าไงบ้าง?”
จางเหว่ยกับเพื่อนอีกสองคนยืนรออยู่ข้างหน้า พอเห็นเขาวางสายก็รีบเข้ามาหา
“ไม่มีอะไร พี่สาวฉันจะกลับบ้านพรุ่งนี้ ฉันเลยจะกลับไปสักหน่อย” เจียงเฟิงตอบสบาย ๆ
“อ๋อ~ กลับบ้านไปเจอพี่สาวนี่เอง~” เฉินซูทำหน้าทะเล้น “ถ้าจำไม่ผิด พี่สาวนายสวยมาก แถมยังเป็นเด็กฝึกหัดด้วยใช่ไหม?”
“ไสหัวไปเลย อย่าคิดอะไรกับพี่สาวฉัน” เจียงเฟิงเหลือบมองเขาอย่างเอือมระอา
ทั้งสามคนหัวเราะหยอกล้อกันระหว่างเดินกลับหอ
คืนนั้นผ่านไปอย่างสงบ