เจียงเฟิงไม่ได้สนใจชายวัยกลางคนฝั่งตรงข้าม แต่กลับยกมือขึ้นลูบใบหน้าตัวเองโดยไม่รู้ตัว
ปลายนิ้วถูผ่านกราม หนวดเคราสั้น ๆ ทิ่มมือ
เทคโนโลยีเชื่อมต่อสมองนี่เว่อร์เกินไปแล้ว แม้แต่ความแข็งของตอหนวดยังจำลองได้สมจริงขนาดนี้เชียวหรือ?
「พี่เจียง ครานี้เมื่อจากกัน หลี่ผู้นี้ต้องเดินทางไกลนับพันลี้ ต่อไปฟ้ากว้างทางไกล... เกรงว่าเราคงยากจะได้พบกันอีก」
ใบหน้าที่ชายวัยกลางคนดูแลรักษาไว้อย่างดีมีสีแดงจากฤทธิ์สุรา ทว่าในดวงตากลับเต็มไปด้วยความอาลัยยามต้องพรากจาก
ดูท่าเขาคงต้องคุยกับเอ็นพีซีตรงหน้าแล้ว
「พี่หลี่」เจียงเฟิงเอ่ย น้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อย 「เราคบหากันมาหลายปี สนิทสนมกันดั่งพี่น้อง อย่าพูดเรื่องที่คงยากจะพบกันอีกเลย」
ชายวัยกลางคนเงยหน้ากระดกสุราอึกใหญ่ ราวกับอยากใช้รสเผ็ดร้อนกลบก้อนสะอื้นในลำคอ แต่เมื่อสุราไหลลงท้อง ความโศกกลับยิ่งทำให้ขอบตาแดงก่ำ
「พี่เจียง ท่านก็รู้ดี ตอนที่ท่านดำรงตำแหน่งจั่วสืออี๋อยู่ในเมืองหลวง ช่างเปี่ยมด้วยความทะเยอทะยานเพียงใด!」
「หากไม่ใช่เพราะฎีกาฉบับนั้นไปล่วงเกินผู้มีอำนาจในราชสำนัก แล้วจะถูกเนรเทศมายังเจียงโจวอันห่างไกล ให้เป็นเพียงซือหม่าเล็ก ๆ ได้อย่างไร?」
ยิ่งพูดเขาก็ยิ่งตื่นเต้น วางจอกสุราลงบนโต๊ะอย่างแรง 「คนที่หลี่เหยียนเจาผู้นี้นับถือที่สุดก็คือความกล้าพูดความจริงและยืนหยัดทัดทานของท่าน! แต่หลายปีมานี้ท่านใช้ชีวิตอย่างยากลำบากในเจียงโจว ข้า... ข้ารู้สึกไม่สบายใจมาตลอด」
เจียงเฟิงฟังคำพูดเหล่านั้น พลางปะติดปะต่อภาพรวมของตัวตนนี้อย่างรวดเร็วในใจ
จั่วสืออี๋คือตำแหน่งขุนนางผู้ทัดทานในสมัยราชวงศ์ถัง มีหน้าที่เสนอความเห็นต่อฮ่องเต้โดยเฉพาะ
ตัวตนนี้มีมิติพอ จะใช้เป็นพื้นฐานสำหรับแสดงฝีมือต่อไปได้
「พี่หลี่」เจียงเฟิงยกจอกสุราขึ้นหมุนเล่นในฝ่ามือ น้ำเสียงเรียบเฉย 「เรื่องถูกเนรเทศผ่านมาหลายปีแล้ว ไม่ต้องพูดถึงอีก แต่ท่านกำลังจะไปรับตำแหน่งใหม่ อนาคตยังสดใส」
หลี่เหยียนเจาส่ายหน้า น้ำตาคลออยู่ในเบ้าตา 「อนาคตสดใสอะไรกัน? ข้าก็แค่ถูกโยกย้ายไปที่อื่นเท่านั้น แล้วท่านล่ะ? ท่านอยู่ที่เจียงโจว...」