สองทุ่มตรง หลี่โม่ก็ทิ้งตัวลงบนโซฟาในห้องเช่าตามเวลา ปลายนิ้วค้างอยู่เหนือปุ่มรีเฟรชของแอปหงซื่อจื่อ
ในฐานะแฟนรุ่นบุกเบิกอันดับหนึ่งของ《กลืนกินดวงดาว》การรออัปเดตตามเวลานัดกลายเป็นกิจวัตรประจำวันของเขาไปแล้ว
ปกติพอกดเข้าไปช่วงเวลานี้ ก็จะเจออัปเดตมาตรฐานหนึ่งหมื่นคำ ไม่มากไม่น้อย พอดูได้ครึ่งชั่วโมง
เดิมทีเขาไม่ได้คาดหวังอะไรเป็นพิเศษ แค่แตะหน้าจอส่ง ๆ ไปทีหนึ่ง
วินาทีถัดมา จำนวนคำที่อัปเดตขึ้นบนหน้าจอก็ทำให้เขาผุดลุกนั่งตัวตรงทันที
“หนึ่งแสนคำ?!”
หลี่โม่จ้องตัวเลขเด่นหราบนหน้าเว็บ แล้วขยี้ตา คิดว่าตัวเองตาฝาด
พอมองให้ชัดอีกครั้ง—อัปเดตวันนี้: 102378 คำ
“เชี่ย! วันนี้ประทีปประมงจัดเต็มเหรอ?! หนึ่งแสนคำ?!”
เขาแทบกระโดดลุกจากโซฟา
ก่อนหน้านี้เหล่านักอ่านพากันร้องไห้อ้อนวอนขอให้อัปเดตชุดใหญ่ในช่องคอมเมนต์ อย่างมากก็หวังสักสองสามหมื่นคำเป็นเพดานแล้ว
ใครจะคิดว่าประทีปประมงจะปล่อยของเงียบ ๆ ซัดมาให้เลยหนึ่งแสนคำ?
นี่ไม่ใช่แค่อัปเดตชุดใหญ่แล้ว นี่มันระเบิดคลังต้นฉบับออกมาชัด ๆ!
หลี่โม่ถึงกับผ่อนลมหายใจเบาลง ก่อนกดเข้าตอนล่าสุดแล้วพุ่งเข้าไปอ่านทันที
เปิดเรื่องมาก็เริ่มด้วยสถานการณ์สิ้นหวัง
สัตว์ยักษ์เขาทองคำบุกโลก แรงกดดันจากสายเลือดระดับจุดสูงสุดแห่งห้วงอวกาศแผ่คลุมฟ้าดิน ตึกสูงกลายเป็นซากปรักหักพัง กองทัพพ่ายแพ้ยับเยินทุกแนวรบ
หงกับเทพสายฟ้า สองยอดฝีมือที่แข็งแกร่งที่สุดของมนุษยชาติ สลับกันออกโรง ต่อสู้จนบาดเจ็บสาหัสและพลังเทพหมดสิ้น ก็ทำได้แค่ถ่วงอีกฝ่ายไว้เท่านั้น ไม่อาจสร้างบาดแผลถึงแก่นแท้ของมันได้เลย
“จบเห่แล้ว ๆ... โลกกำลังจะไม่เหลือแล้วเหรอ?”
หลี่โม่กำโทรศัพท์แน่นจนฝ่ามือชุ่มเหงื่อ
สัตว์ยักษ์เขาทองคำตัวนี้เกินไปแล้ว ผู้แข็งแกร่งระดับดาวเคราะห์อยู่ต่อหน้ามันราวกับของเล่น มนุษย์จะสู้ยังไงไหว?
ขณะที่เขาคิดว่ามนุษยชาติกำลังจะพินาศจริง ๆ เนื้อเรื่องก็พลิกผันฉับพลัน
หลัวเฟิงก้าวออกมา
เคล็ดลับลับแห่งดาวหมึก《หกเหลี่ยม》ปรากฏสู่โลก เมิ่งฮั่นเต๋อเซิน อีสเทอร์ และผู้แข็งแกร่งระดับดาวเคราะห์อีกสามคน ยอมสละวิญญาณ ถ่ายทอดพลังบำเพ็ญตลอดชีวิตทั้งหมดให้หลัวเฟิง
“เอาจริงดิ... สละชีวิตเลยเหรอ?!”