“...ประทีปประมง?”
เสี่ยวจางชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนกดเข้าไปดูประวัติการอัปเดตในหลังบ้าน
อัปเดตทีเดียวแสนคำ
“ที่แท้ก็เป็นเจ้าตัวแสบนี่เอง...”
เขาพ่นลมหายใจยาวเหยียด ยกมือขึ้นเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก
ก็ว่าอยู่ดี ๆ ทำไมถึงมีแฮ็กเกอร์โจมตี
ที่แท้ท่านประทีปประมงอัปเดตกระหน่ำตอนกลางดึก เหล่านักอ่านเลยพากันแห่เข้ามาฉลองอย่างบ้าคลั่ง
เสี่ยวจางมองกราฟยอดเข้าชมที่พุ่งสูงจนน่าตกใจในหลังบ้าน แล้วเหลือบดูตัวเลขต่าง ๆ ของ “กลืนกินดวงดาว” ที่ครองอันดับหนึ่งทั้งเว็บไซต์ ก่อนอดรำพึงออกมาไม่ได้
“มีคนระดับนี้อยู่ สำนักพิมพ์หงซื่อจื่อของเราจะต้องกลัวอะไรว่าอนาคตจะเอาชนะฉี่เตี่ยนไม่ได้ล่ะ?”
ขณะเดียวกัน ในกลุ่มแลกเปลี่ยนนักเขียนนิยายวิทยาศาสตร์ของหงซื่อจื่อก็คึกคักจนแทบแตกไปแล้ว
ปกติดึกดื่นขนาดนี้ ในกลุ่มแทบไม่มีใครคุยกัน
แต่จู่ ๆ ก็มีใครไม่รู้ส่งภาพหน้าจอการอัปเดตของ “กลืนกินดวงดาว” เข้ามา
จำนวนที่อัปเดตแสนคำ สว่างวาบจนแสบตา
ในกลุ่มพลันคึกคักขึ้นมาทันที
“เชี่ย? แสนคำ? วันนี้ท่านประทีปประมงอัปเดตกระหน่ำเหรอ?!”
“ไม่จริงมั้ง... วันนี้ฉันเพิ่งอัปเดตไปสี่พันคำเอง อีกฝ่ายจัดมาแสนคำเลยเหรอ? แข่งขันกันโหดเกินไปแล้วมั้ง?”
“แข่งขันอะไร นี่มันบดขยี้กันคนละมิติชัด ๆ! เขาอัปเดตวันเดียวเท่ากับฉันยี่สิบห้าวันเลยนะ!”
“แม่งเอ๊ย เดิมทีฉันยังคิดจะอัปเดตกระหน่ำหมื่นคำวันนี้เพื่อไต่อันดับอยู่เลย พอเห็นแบบนี้ก็ช่างหัวมันเถอะ แค่เศษเสี้ยวของเขายังมากกว่าฉันอีก”
“ที่สำคัญคือคุณภาพไม่ตกด้วยนะ! ฉันเพิ่งเข้าไปอ่านมา แสนคำนี้เข้มข้นตลอดทั้งเรื่อง ฉากสะใจแน่นเอี้ยด นี่คนเขียนจริง ๆ เหรอเนี่ย?”
“ที่แท้มีต้นฉบับสะสมเยอะก็เลยทำอะไรก็ได้สินะ? จะอัปเดตแสนคำก็อัปเดตเลย ไม่มีแม้แต่ประกาศล่วงหน้าสักนิด?”
“พอเถอะ ตอนนี้ฉันใจพังแล้ว พวกเรานั่งโต้รุ่งเขียนกันทุกวัน วันละหลายพันคำก็เหนื่อยแทบตาย แต่อีกฝ่ายโยนแสนคำออกมาได้ง่าย ๆ แถมตัวเลขยังทิ้งห่างพวกเราไปสิบช่วงถนนอีก”
“นี่มันนักเขียนที่ไหนกัน สัตว์ในนาชัด ๆ ลากงานเก่งกว่าล่ออีกมั้ง?”