ห้องพักอาจารย์คณะภาษาจีน
หวังอวี้หลิงจ้องภาพถ่ายทอดสด คิ้วขมวดเข้าหากันแน่น ใจเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ
เธอรู้ดีว่าฝีมือการเขียนของเจียงเฟิงยอดเยี่ยมจนน่ากลัวแค่ไหน
ตั้งแต่เขาเขียน «วันวานเชื่องช้า» ในห้องเรียน ไปจนถึงการได้ยอดกดถูกใจผลงานยอดเยี่ยมสูงสุดในสองรอบแรก
อัจฉริยะระดับนี้ สุดท้ายกลับไม่ได้รางวัลอะไรเลยงั้นเหรอ?
ความคิดเหลวไหลแวบผ่านหัว หรือก่อนหน้านี้เจียงเฟิงหลอกเธอมาตลอด?
แต่เพียงชั่วพริบตา เธอก็ปฏิเสธความคิดนี้
ฝีมือการเขียนเป็นเรื่องที่เสแสร้งกันไม่ได้ หากถูกจับได้ขึ้นมา เจียงเฟิงคงเสียชื่อจนไม่อาจอยู่ในมหาวิทยาลัยนี้ได้อีก ซึ่งไม่คุ้มกันเลย
ยิ่งไปกว่านั้น เขายังจะถูกมหาวิทยาลัยลงโทษเพราะปัญหาเรื่องความซื่อสัตย์ด้วย
ระหว่างที่เธอกำลังครุ่นคิดหาสาเหตุอย่างหนัก กฎเพิ่มเติมของการแข่งขันข้อหนึ่งที่ซ่อนอยู่ในส่วนลึกของความทรงจำก็ผุดขึ้นมาในหัวอย่างฉับพลัน
ดวงตาของหวังอวี้หลิงเป็นประกายวาบ เธอเข้าใจทุกอย่างในทันที!
การแข่งขันจดหมายรักฉบับสั้นระดับมหาวิทยาลัยทั่วประเทศ นอกจากรางวัลที่หนึ่ง ที่สอง และที่สามซึ่งประชาสัมพันธ์ให้คนทั่วไปทราบแล้ว ยังมีรางวัลสูงสุดที่ซ่อนอยู่ นั่นคือรางวัลใหญ่!
เงื่อนไขในการคว้ารางวัลนี้เข้มงวดจนแทบไร้เหตุผล
ผลงานทั้งสามรอบต้องได้คะแนนเต็มจากกรรมการทุกคน
ทั้งรอบคัดเลือกและรอบรองชนะเลิศ ผลงานต้องได้รับเลือกให้จัดแสดงในผลงานยอดเยี่ยมของทางการ
แถมผลงานทั้งสองชิ้นที่จัดแสดงจะต้องครองอันดับหนึ่งบนตารางยอดกดถูกใจ ทิ้งห่างผู้เข้าแข่งขันร่วมรุ่นทุกคนในทุกด้าน
เพราะเกณฑ์สูงเกินไป ตลอดหลายปีที่ผ่านมาไม่มีผู้เข้าแข่งขันคนไหนทำได้ตามเงื่อนไข รางวัลใหญ่นี้จึงว่างเว้นมาโดยตลอด
เมื่อเข้าใจที่มาที่ไปแล้ว หวังอวี้หลิงก็ถอนหายใจยาว ดวงตากลับมามีประกายคาดหวังแรงกล้าอีกครั้ง
เธอนั่งหลังตรง มองหน้าจออีกครั้ง แล้วรอการดำเนินการขั้นต่อไปของคณะกรรมการจัดงานอย่างเงียบ ๆ
บนเวทีหอแสดงสด
ในขณะที่ผู้ชมทั่วทั้งอินเทอร์เน็ตคิดว่าพิธีมอบรางวัลของการแข่งขันปีนี้จบลงแล้ว พิธีกรก็ยิ้มอย่างมีเลศนัยขึ้นมาโดยไม่ทันตั้งตัว