สามทุ่ม อาคารสำนักงานของสำนักพิมพ์วัยเยาว์สดใส ไฟบนชั้นกองบรรณาธิการยังสว่างอยู่เกือบครึ่งชั้น
โจวหยางนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน กำลังตรวจสอบรายการพิมพ์ซ้ำครั้งที่ 6 ของ《คำลวงของเธอในเดือนเมษายน》เทียบกับข้อมูลบนหน้าจอ
หนังสือเล่มนี้เพิ่งวางขายได้ไม่นาน แต่พิมพ์ซ้ำไปถึงรอบที่ 6 แล้ว แม้แต่โรงพิมพ์ก็เร่งให้เพิ่มกำลังการผลิต
ขณะที่กำลังคำนวณข้อมูลส่วนแบ่งค่าลิขสิทธิ์ ข้อความหนึ่งก็เด้งขึ้นมาที่มุมขวาล่างของโปรแกรมแชตคิวคิว
ผู้ส่งคือ「ประทีปประมง」
มือของโจวหยางชะงัก ก่อนจะคลิกเข้าไปทันที
【บ.ก.โจว นี่เป็นนิยายขนาดกลางเรื่องใหม่ที่ผมเขียน ความยาวประมาณหนึ่งแสนตัวอักษร เป็นแนวรักไซไฟ ลองดูหน่อยว่าเหมาะจะลงเป็นตอน ๆ หรือออกเป็นเล่มเลย】
ด้านล่างมีไฟล์เอกสารแนบมาด้วย
รักไซไฟ?
โจวหยางชะงักไปครู่หนึ่ง
เดิมทีเขาคิดว่าหนังสือเล่มถัดไปของเจียงเฟิงจะยังคงเป็นวรรณกรรมวัยรุ่นในรั้วโรงเรียน อย่างไร《คำลวงของเธอในเดือนเมษายน》ก็เพิ่งโด่งดังได้ไม่นาน ถ้ารีบออกหนังสือแนวเดียวกันตามกระแส รับรองว่ากำไรแน่นอน
แต่ประทีปประมงกลับข้ามแนวไปเสียแล้วหรือ?
ใจเขาเริ่มหวั่น ๆ ขึ้นมาเล็กน้อย
วงการไซไฟนั้นน้ำลึก ไม่ได้เขียนง่ายเหมือนวรรณกรรมวัยรุ่น
ตลาดไซไฟในประเทศมังกรมีฐานผู้อ่านเฉพาะกลุ่มที่ค่อนข้างตายตัว จะตีตลาดให้กว้างออกไปนั้นยากเสียยิ่งกว่าปีนขึ้นสวรรค์
ประทีปประมงเพิ่งตั้งหลักในวงการวรรณกรรมวัยรุ่นได้แท้ ๆ กลับกระโดดไปลองเขียนไซไฟเสียแล้วหรือ?
เขากลัวจริง ๆ ว่าอีกฝ่ายจะพลาดท่าขึ้นมาสักครั้ง
คิดไป มือก็ยังไม่หยุดทำงาน เขาดับเบิลคลิกเปิดเอกสาร
ชื่อเรื่อง:《ความทรงจำที่ปรับเปลี่ยนได้》
ตอนเปิดเรื่องเกริ่นถึงฉากเมืองในอนาคต หุ่นยนต์อัจฉริยะเดินปะปนอยู่ท่ามกลางผู้คน ดูไม่ต่างจากคนทั่วไป โจวหยางอ่านต่อโดยตั้งใจจับผิด
ผ่านไป 10 นาที
20 นาที
หนึ่งชั่วโมงผ่านไป เขาพลิกหน้าเร็วขึ้นเรื่อย ๆ ดวงตาจ้องหน้าจอไม่กะพริบ กระทั่งกาแฟในมือเย็นชืดก็ยังไม่รู้ตัว