เช้าวันรุ่งขึ้น ในหอพักชาย
เจียงเฟิงลุกจากเตียง ยืดเส้นยืดสายจนสุดตัว กระดูกทั่วร่างลั่นกรอบแกรบ
นอนหลับสบายจริง ๆ!
เขาขยี้ตาแล้วลงจากเตียง หยิบแก้วน้ำบนโต๊ะขึ้นมากระดกดื่มรวดเดียวไปกว่าครึ่งแก้ว
จังหวะนั้นเอง โทรศัพท์ในกระเป๋าก็สั่นครืด ๆ ติดต่อกันหลายครั้ง
เจียงเฟิงหยิบออกมาเปิดหน้าจออย่างลวก ๆ ผู้ส่งข้อความคือโจวหยาง บรรณาธิการจากสำนักพิมพ์วัยเยาว์สดใส
【โจวหยาง: อาจารย์ประทีปประมง! อรุณสวัสดิ์ครับ! ผมอ่านต้นฉบับจบเมื่อคืนนี้เลย ทางสำนักพิมพ์ประชุมด่วนกันเมื่อคืน แล้วก็ได้ข้อสรุปแล้วครับ!】
【โจวหยาง: พวกเราตัดสินใจตีพิมพ์ความทรงจำที่ปรับเปลี่ยนได้เป็นเล่มเลยครับ ยอดพิมพ์ครั้งแรกเริ่มต้นที่ 150,000 เล่ม!】
【โจวหยาง: ค่าลิขสิทธิ์คิดตามขั้นนะครับ ต่ำกว่า 500,000 เล่มได้ 12%; 500,000-1,500,000 เล่มได้ 16%; เกิน 1,500,000 เล่มได้ 19% ครับ】
【โจวหยาง: พวกเราคิดว่าการลองแนวใหม่ของคุณมีความหมายมาก และจะช่วยผลักดันให้เต็มที่ การประชาสัมพันธ์จะยิ่งใหญ่กว่าคำลวงของเธอในเดือนเมษายนแน่นอนครับ!】
【โจวหยาง: ไม่ทราบว่าทางคุณมีข้อเรียกร้องหรือข้อเสนอแนะอะไรเพิ่มเติมไหมครับ?】
เจียงเฟิงอ่านข้อความอย่างรวดเร็ว ก่อนพยักหน้าอย่างพอใจ
เพราะคำลวงของเธอในเดือนเมษายนประสบความสำเร็จอย่างมหาศาล เงื่อนไขที่สำนักพิมพ์เสนอให้ครั้งนี้จึงจริงใจไม่น้อย
เจียงเฟิงนั่งลงบนเก้าอี้ นิ้วพิมพ์ตอบบนหน้าจออย่างรวดเร็ว
【ประทีปประมง: เงื่อนไขไม่มีปัญหา ร่วมงานกันได้】
【ประทีปประมง: ส่งสัญญาฉบับอิเล็กทรอนิกส์มาได้เลย ถ้าผมตรวจแล้วไม่มีปัญหาก็จะเซ็น】
แทบจะทันทีที่ส่งข้อความออกไป โจวหยางก็รัวตอบกลับมาเป็นชุด ถึงจะอยู่คนละฝั่งหน้าจอก็ยังสัมผัสได้ถึงความตื่นเต้นของอีกฝ่าย
【โจวหยาง: เยี่ยมเลยครับ อาจารย์ประทีปประมง! ขอบคุณที่ไว้ใจครับ!】
【โจวหยาง: ทางเราจัดเตรียมสัญญาไว้เรียบร้อยแล้ว เดี๋ยวส่งให้ทันทีครับ!】
【โจวหยาง: หลังจากนี้ถ้ามีความคิดอะไรเกี่ยวกับการประชาสัมพันธ์หรือการดัดแปลง ติดต่อผมได้ตลอดเลยนะครับ!】