“โจวเซิน!”
เสียงตวาดดังลั่น ดึงโจวเซินออกจากห้วงความทรงจำ
เขาสะดุ้งทั้งตัว เงยหน้าขึ้นทันที
ครูคณิตศาสตร์ไม่รู้เดินมาข้างโต๊ะเขาตั้งแต่เมื่อไร กำลังมองลงมาด้วยสีหน้าบึ้งตึง
โจวเซินตอบสนองอย่างรวดเร็ว สอดนิตยสารลงใต้หนังสือคณิตศาสตร์ตามสัญชาตญาณ
แต่ก็สายไปแล้ว
ครูคณิตศาสตร์เปิดหนังสือคณิตศาสตร์ออกในคราวเดียว แล้วดึงนิตยสารวัยเยาว์สดใสออกมา ชูขึ้นแกว่งไปมา
“แอบอ่านหนังสือนอกเวลาเรียนงั้นเหรอ?” ครูคณิตศาสตร์ไม่ได้ขึ้นเสียง แต่ทั้งห้องกลับเงียบกริบ “โจวเซิน นายนี่ก็เก่งเหมือนกันนะ ฉันสอนอยู่หน้าห้องจนคอแห้ง แต่นายกลับอ่านหนังสือเล่นอยู่ข้างล่าง?”
สายตาของเพื่อนทั้งห้องพากันจับจ้องมาที่เขา
โจวเซินเม้มปาก ไม่พูดอะไร
ครูคณิตศาสตร์พลิกนิตยสารดูปกแวบหนึ่ง ก่อนหัวเราะเยาะ “วัยเยาว์สดใสเหรอ? ฉันว่านายคงไม่อยากมีวัยเยาว์สดใสที่สุดน่ะสิ!”
“ขึ้นมอห้าแล้ว ยังมีอารมณ์มาอ่านอะไรแบบนี้อีกเหรอ?”
“ดูคะแนนสอบย่อยครั้งก่อนของตัวเองสิ คณิตศาสตร์ได้กี่คะแนน?”
“เจ็ดสิบห้าคะแนน! ทำคะแนนเฉลี่ยวิชาคณิตศาสตร์ของทั้งห้องตกลงไปเลย!”
ครูคณิตศาสตร์โยนนิตยสารลงบนแท่นบรรยาย ดันแว่นขึ้น แล้วเริ่มเทศนาชุดเดิมที่คุ้นเคย:
“ดูตัวเองสิ เมื่อกี้เพราะเรื่องของนาย ทำให้เสียเวลาไปอีกหนึ่งนาที”
“นายคนเดียวเสียเวลาไปหนึ่งนาที นักเรียนทั้งห้องหกสิบคนก็เสียเวลาไปหนึ่งชั่วโมง เข้าใจไหม?!”
ในห้องเรียนเงียบสนิท
คำพูดชุดนี้ นักเรียนทุกคนในห้องเคยฟังกันมานับร้อยรอบแล้ว
ทุกครั้งที่ครูคณิตศาสตร์จับได้ว่ามีใครทำผิดกฎ ก็ต้องพูดแบบนี้สักยก ราวกับเป็นพิธีศักดิ์สิทธิ์อะไรสักอย่าง
โจวเซินก้มหน้า ปอยผมหน้าม้าร่วงลงมาบดบังดวงตา
ไฟโทสะที่ไม่รู้มาจากไหนพลันปะทุขึ้นจากอก
อาจเพราะเมื่อครู่จดจ่อกับนิตยสารมากเกินไป อาจเพราะนึกถึงเปียโนที่คลุมผ้าไว้ หรืออาจเพราะตรรกะบ้าบอแบบนี้เขาฟังมามากเกินพอแล้ว