หอพักชาย
ตอนเจียงเฟิงผลักประตูเข้าไป จางเหว่ย เฉินซู และหลิวหยางกำลังนั่งล้อมวงเล่นเกมกันอยู่ พอได้ยินเสียง ทั้งสามก็เงยหน้าขึ้นพร้อมกัน
“โอ้! พี่เฟิงกลับมาแล้ว!”
จางเหว่ยพลาดท่าจนเสียแต้มไปหนึ่งตัว เขาจึงวางโทรศัพท์ลงแล้วรีบเข้ามาหา สีหน้าทะเล้น
“มา เล่ามาตามตรงเลย อาจารย์หวังเรียกนายไปทำอะไรอีกแล้ว? จะติวให้เป็นพิเศษหรือเปล่า? สอนตัวต่อตัวน่ะ?”
“เลิกคิดแต่เรื่องทะลึ่งสักทีได้ไหม?” เจียงเฟิงกลอกตาใส่ ก่อนจะโยนกระเป๋านักเรียนลงบนเก้าอี้
เฉินซูโผล่ครึ่งตัวออกมาจากเตียง ดันแว่นขึ้นแล้วถามว่า “งั้นนายบอกมาสิว่าอาจารย์หวังเรียกไปทำอะไร?”
เจียงเฟิงลากเก้าอี้มานั่ง รินน้ำดื่มไปอึกหนึ่งแล้วค่อย ๆ เอ่ยขึ้น “ฉันสมัครการแข่งขันบทกวีและคำประพันธ์แนวใหม่ระดับประเทศสำหรับนักศึกษาไปแล้ว เมื่อกี้เพิ่งกรอกใบสมัครเสร็จ”
“หา?!”
ทั้งสามคนอุทานพร้อมกัน
จางเหว่ยเด้งตัวขึ้นจากพื้นทันที “การแข่งขันบทกวีแนวใหม่?! พี่เฟิงไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม? งานนี้มีระดับสูงกว่าการแข่งขันกลอนไมโครตั้งเยอะเลยนะ!”
“ฉันได้ยินคนชมรมวรรณกรรมบอกว่า รอบคัดเลือกคัดคนออกเกิน 90 เปอร์เซ็นต์เลยนะ คนที่เข้ารอบชิงล้วนเป็นหัวกะทิจากคณะวรรณคดีของแต่ละมหาวิทยาลัยทั้งนั้น!”