เจ็ดโมงเช้า
เสียงโทรศัพท์สั่นต่อเนื่องปลุกเจียงเฟิงให้ตื่นจากฝัน
เขาควานหาโทรศัพท์อย่างสะลึมสะลือ หรี่ตามองหน้าจอ
ข้อความที่มีเครื่องหมายรับรองสีฟ้าอย่างเป็นทางการปรากฏเด่นอยู่บนสุดของรายการข้อความ
【คณะกรรมการจัดการแข่งขันกลอนรักสั้นระดับมหาวิทยาลัยทั่วประเทศ】: เรียนผู้เข้าแข่งขัน ช่องทางส่งผลงานรอบชิงชนะเลิศระดับประเทศเปิดอย่างเป็นทางการแล้วในวันนี้ เวลา 7:00 น. พร้อมประกาศหัวข้อทั้งสามประเภท โปรดเข้าสู่เว็บไซต์ทางการเพื่อส่งผลงานภายใน 72 ชั่วโมง หากพ้นกำหนดจะถือว่าสละสิทธิ์โดยอัตโนมัติ
ช่องทางรอบชิงเปิดแล้วเหรอ?
เจียงเฟิงหายง่วงเป็นปลิดทิ้ง พลิกตัวลุกขึ้นนั่งทันที
เขากดลิงก์เว็บไซต์ทางการที่แนบมากับข้อความ แล้วกรอกบัญชีผู้เข้าแข่งขันเพื่อเข้าสู่ระบบ
แถบประกาศพื้นสีแดงที่เด่นที่สุดบนหน้าแรกแสดงหัวข้อทั้งสามประเภทไว้อย่างชัดเจน—
【หัวข้อประเภทกลอนรักสามบรรทัด: การจากลา】
【หัวข้อประเภทกลอนสั้นแนวโบราณ: เพื่อนเก่า】
【หัวข้อประเภทกลอนสั้นสมัยใหม่: หากว่า】
สายตาของเจียงเฟิงหยุดอยู่ที่คำว่า “หากว่า”
หากว่า
สองคำนี้เหมือนกุญแจที่ไขได้พอดี แกร๊ก! เปิดลิ้นชักความทรงจำลึกสุดในใจ ซึ่งเก็บผลงานชิ้นเอกไว้มากมาย
แทบจะในทันที บทกวีสั้นจากชาติก่อนที่โด่งดังไปทั่วอินเทอร์เน็ต สื่อทางการต่างพากันแชร์ และสะกิดใจผู้คนนับร้อยล้านก็ผุดขึ้นมาในหัวอย่างครบถ้วน
《เธอยังอยู่ข้างกายฉัน》
บทกวีทั้งบทตั้งแต่ต้นจนจบล้วนสร้างขึ้นบนสมมติฐานที่ว่า “หากเวลาหวนคืนได้”
น้ำตกไหลย้อน ดวงอาทิตย์ขึ้นทางตะวันตกและตกทางตะวันออก กระสุนถอยกลับเข้ารังเพลิง ฉันคืนหนังสือตอบรับเข้าศึกษา แล้วเธอก็ยังอยู่ข้างกายฉัน
ทุกถ้อยคำถ่ายทอดความหมายของคำว่า “หากว่า” ได้อย่างลึกซึ้ง อ่อนโยน และแทงใจที่สุด
กรรมการจัดการแข่งขันตั้งหัวข้อนี้มาเพื่อส่งรางวัลระดับประเทศให้เขาถึงมือโดยเฉพาะหรือเปล่าเนี่ย?
เจียงเฟิงยกมุมปากขึ้น ปลายนิ้วพิมพ์ข้อความบนหน้าจออย่างรวดเร็ว
เลือกประเภท: กลอนสั้นสมัยใหม่
ชื่อผลงาน: 《เธอยังอยู่ข้างกายฉัน》
เมื่อพิมพ์อักษรตัวสุดท้ายของบทกวีสั้นเสร็จ เขาก็กวาดตาอ่านตั้งแต่ต้นจนจบ ตรวจดูว่าไม่มีตกหล่น แล้วกดปุ่ม【ส่งผลงาน】ทันที