เจียงเฟิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพบว่าตัวเองยังไม่มีทางพิสูจน์ได้ในเร็ว ๆ นี้
“ช่างเถอะ ไม่คิดแล้ว กินข้าวก่อน”
ห้องอาหารบุฟเฟต์ของโรงแรมเก็บอาหารตอนบ่ายโมง ถ้าไม่รีบไปก็อดกินแน่!
เขาล้างหน้าแบบลวก ๆ ในห้องน้ำ แล้วรีบพุ่งออกไป
เมื่อไปถึงหน้าห้องอาหารบุฟเฟต์ชั้นสอง ก็เป็นเวลาสิบสองโมงครึ่งพอดี
เจียงเฟิงถอนหายใจอย่างโล่งอก หยิบจานแล้วตรงดิ่งไปยังโซนอาหารทะเล
ซี่โครงแกะย่างถ่าน หอยเชลล์วุ้นเส้นกระเทียม หอยเป๋าฮื้อขั้วโลกแช่เย็น แซลมอนซาชิมิ…
ตักจานแล้วจานเล่า ไม่นานก็พูนเป็นกองเล็ก ๆ
เขาหาที่นั่งริมหน้าต่าง พอกำลังจะลงมือกิน ก็รู้สึกได้ว่ามีสายตาหลายคู่มองมา
เจียงเฟิงกวาดตามอง
ล้วนเป็นผู้เข้าแข่งขันในครั้งนี้
บางคนดูคุ้นหน้า น่าจะเคยเจอกันตอนรอบรองชนะเลิศ
ตอนนี้พวกเขามองมาทางเขา แววตาเต็มไปด้วยความชื่นชมอย่างไม่ปิดบัง ทั้งยังดูเกร็ง ๆ อยู่บ้าง
เจียงเฟิงยิ้มแล้วพยักหน้าให้พวกเขาเล็กน้อย ถือเป็นการทักทาย ก่อนก้มหน้ากินต่อ
พอเขายิ้มให้ ผู้เข้าแข่งขันที่นั่งอยู่โต๊ะหลายตัวทางนั้นก็ดูผ่อนคลายขึ้นทันที
“นั่นเจียงเฟิง! ตัวจริงเสียงจริงเลย แถมยังพักโรงแรมเดียวกับพวกเราด้วย!”
“เขาก็มากินบุฟเฟต์เหมือนกันเหรอ? นึกว่าคนเก่งระดับนี้จะสั่งอาหารไปกินในห้องซะอีก”
“จะเข้าไปทักไหม?”
“แน่นอนสิ! โอกาสแบบนี้หาได้ยากนะ!”
หลายคนผลักกันไปมา ไม่นานก็มีนักศึกษาชายสวมแว่นคนหนึ่งรวบรวมความกล้า ถือจานเดินเข้ามา
“คะ…คุณเจียงเฟิง สวัสดีครับ!” ชายหนุ่มดูประหม่าเล็กน้อย “ผมจ้าวเหล่ยจากมหาวิทยาลัยจิงหนาน เข้ารอบชิงชนะเลิศเหมือนกันครับ ผมชอบเพลงผีผาของคุณมาก เลยตั้งใจมาทักทายครับ”