เวลาสามวันผ่านไปในพริบตา
และวันนี้ก็คือวันแข่งขันรอบคัดเลือกของการแข่งขันบทกวีและคำประพันธ์แนวใหม่ระดับประเทศสำหรับนักศึกษา
เช้าวันนี้ตอนเจียงเฟิงตื่น จางเหว่ยยังนอนคลุมโปงอุตุ ส่วนเฉินซูไปจองที่นั่งในห้องสมุดแล้ว
เขาล้างหน้าแปรงฟันอย่างง่าย ๆ เปลี่ยนเป็นเสื้อฮู้ดกับกางเกงยีนส์สะอาด ๆ โดยไม่รบกวนใคร แล้วออกจากหอไปคนเดียว
เจียงเฟิงเดินทางไปยังสนามแข่งขันในพื้นที่ตามที่อยู่ซึ่งประกาศไว้ในกลุ่มทางการ
สถานที่จัดแข่งเป็นอาคารสำนักงานที่ถูกยืมมาใช้เป็นสนามสอบชั่วคราว
ทั่วประเทศมีผู้มีสิทธิ์เข้าแข่งขันเพียงห้าร้อยคน เมื่อแบ่งไปตามสนามแข่งแต่ละเขต ก็เหลือเขตละไม่กี่สิบคนเท่านั้น
ดังนั้นด้านนอกสนามแข่งจึงไม่ได้คึกคักอย่างที่คิด มีคนหนุ่มสาวยืนอยู่ประปราย บางคนสีหน้าเคร่งเครียด มือถือเอกสารและท่องจำเสียงเบา
เจียงเฟิงจัดว่าเป็นพวกมาถึงค่อนข้างสาย
เขาล้วงมือใส่กระเป๋า เดินเอื่อย ๆ เข้ามา พลางกวาดตามองไปรอบ ๆ อย่างไม่ใส่ใจ
คนเหล่านี้ล้วนเป็นหน้าใหม่สำหรับเขา
ไม่ว่าจะชายหรือหญิง ต่างแต่งตัวสุภาพเรียบร้อยกันทั้งนั้น
บางคนสวมเสื้อเชิ้ตกับกางเกงสแล็ก บางคนใส่กระโปรงยาวสีเรียบ ท่าทางราวกับปัญญาชนผู้ทรงภูมิ
เจียงเฟิงก้มมองเสื้อฮู้ดกับกางเกงยีนส์ของตัวเอง
อืม ดูยังไงเขาก็ไม่เหมือนคนอยู่สายเดียวกับพวกนั้นจริง ๆ
แต่ก็ช่างเถอะ
เขามาที่นี่เพื่อเก็บคะแนน ไม่ได้มาแข่งว่าใครจะดูมีบรรยากาศของคนมีความรู้มากกว่ากัน
“เพื่อน นายก็มาสอบเหมือนกันเหรอ?”