วันประกาศผลรอบคัดเลือก เวลาเที่ยงตรงพอดี
เจียงเฟิงนั่งลงหน้าคอมพิวเตอร์ตามเวลา
ในหอพัก จางเหว่ยกับอีกสองคนก็ถือถ้วยบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเข้ามามุง
“เร็ว ๆ รีเฟรชเลย! มาดูกันว่ามีผลงานเทพ ๆ อะไรบ้าง!”
เจียงเฟิงกดปุ่มรีเฟรช
หน้าเว็บโหลดใหม่ในพริบตา คอลัมน์ «ผลงานโดดเด่นรอบคัดเลือก» ปรากฏขึ้นบนตำแหน่งที่สะดุดตาที่สุดของหน้าแรกเว็บไซต์ทางการ
ผลงาน 100 ชิ้นเรียงตามหมายเลขส่งเข้าประกวด แสดงแบบไม่ระบุชื่อ เรียงแน่นเต็มไปหลายหน้า
จางเหว่ยเป็นคนแรกที่เข้าไปดู เขาเลื่อนเมาส์ไล่กวาดสายตาจากบนลงล่างอย่างรวดเร็ว
“เฮ้ บทนี้เขียนได้ดี...บทนี้ก็ใช้ได้...บทนี้ดูเป็นสูตรสำเร็จไปหน่อย...”
เฉินซูก็ขยับเข้ามาดูข้าง ๆ “ไม่รู้ว่าจะมีคนจากมหาวิทยาลัยเราเข้ารอบไหม”
ทั้งสี่คนไล่เปิดดูไปสิบกว่าชิ้น บ้างก็เขียนได้จริงใจ บ้างก็เห็นชัดว่าใช้สูตรสำเร็จ
จางเหว่ยดูไปวิจารณ์ไป “บทนี้ประดิษฐ์ประดอยเกินไป บทนี้ก็ใช้ได้ แค่สั้นไปหน่อย...เอ๊ะ เดี๋ยวก่อน”
นิ้วของเขาหยุดชะงักกะทันหัน
บนหน้าจอมีผลงานชิ้นหนึ่งเป็นภาษาอังกฤษแค่สามบรรทัด อยู่ตรงกลางท่ามกลางกลอนรักภาษาจีนเต็มไปหมด จึงดูแปลกแยกอย่างเห็นได้ชัด
จางเหว่ยขมวดคิ้วแล้วอ่านออกเสียง “i am...not happy...becase...”
อ่านจบเขาก็นิ่งอึ้งไปเลย
“นี่มันอะไรกัน? เขียนไม่จบหรือไง? สะกดคำยังผิดเลย?”
เฉินซูขยับเข้ามาดู “becase? คำนี้เหมือนจะขาดตัว u ไปนะ แบบนี้ก็ยังได้เข้าผลงานเด่นด้วยเหรอ?”