“??? เจียงเฟิงยังเขียนอยู่อีกเหรอ?”
“แปลกนะ... นี่ก็เกือบสิบนาทีแล้วมั้ง เขาต้องเขียนอะไรเยอะแค่ไหนกัน?”
“การแข่งขันนี้ให้แต่งกลอนไม่ใช่เหรอ? ต่อให้เป็นกลอนยาวแค่ไหนก็ไม่น่าต้องใช้เวลาถึงสิบนาทีนะ?”
“เดี๋ยวนะ... เขาคงไม่ได้กำลังเขียนบทความอยู่หรอกใช่ไหม?”
“เป็นไปไม่ได้มั้ง? โจทย์การแข่งขันกำหนดให้แต่งบทกวีนี่นา! เขาเลือกประเภทงานผิดหรือเปล่า?”
“อย่าทำให้ตกใจสิ... เมื่อกี้อินกับฉากเสมือนจริงมากเกินไปจนเขียนเพลิน แล้วกลายเป็นร้อยแก้วไปแล้วหรือเปล่า?”
ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสด จากที่มั่นใจตั้งแต่แรก ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นงุนงงสงสัย
ไม่ใช่แค่ผู้ชมที่งง
แม้แต่คณะกรรมการตัดสินรอบสุดท้ายทั้งห้าคนบนเวทีก็ขมวดคิ้วเช่นกัน
เฉินหวยจิ่นโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย จ้องใบหน้าด้านข้างของเจียงเฟิงที่กำลังจดจ่ออยู่บนจอ คิ้วขมวดมุ่น
“เด็กคนนี้... ทำไมเขียนนานขนาดนี้?”
ซูชิงครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนคาดเดาว่า “ตอนสัมผัสประสบการณ์เสมือนจริงเมื่อกี้ อารมณ์ของเขาเต็มเปี่ยมมาก แล้วก็เข้าถึงความรู้สึกได้ดี แต่บางครั้งพออารมณ์ท่วมท้นเกินไป ก็ทำให้เผลออยากใส่ทุกอย่างลงไปได้ง่าย”
“บทกวีนั้นให้ความสำคัญกับความประณีต ไม่ใช่ความยาว ถ้าเททุกความรู้สึกลงไปหมด ก็จะทำให้ใจความกระจัดกระจายแทน”
หลี่เผยหยวนพยักหน้าเห็นด้วย “ใช่เลย ผู้เข้าแข่งขันวัยหนุ่มสาวมักพลาดตรงนี้ คิดว่าสิ่งที่ตัวเองนึกออกล้วนดีไปหมด จึงไม่ยอมตัดทิ้ง สุดท้ายเขียนออกมายืดยาวเป็นพืด แต่กลับไม่เหลือรสของบทกวี”
“เมื่อกี้ฉันเห็นผลงานของผู้เข้าแข่งขันหลายคน ส่วนใหญ่เป็นกลอนสั้นสี่หรือแปดวรรค อย่างมากก็แค่สิบกว่าบรรทัด แต่ของเจียงเฟิงนี่... รู้สึกว่าเขียนไปเกือบครึ่งหน้าแล้วมั้ง?”