เฉิงหย่วนหางปิดเครื่องเล่นเพลง แล้วกดเข้าไปดูช่องแสดงความคิดเห็น
ช่องแสดงความคิดเห็นสะอาดตา มีข้อความอยู่เพียงไม่กี่อัน
【ฮาจิมิปล่อยเพลงบรรเลงล้วนด้วยเหรอเนี่ย? ชอบเลย ชอบมาก!】
【เพลงเปียโนเพราะมาก! เปิดฟังวนซ้ำอยู่!】
【ระดับการเล่นเปียโนของอาจารย์ฮาจิมิสูงเกินไปแล้วมั้ง? เปลี่ยนสายเถอะ อย่าแต่งเพลงป๊อปเลย】
เฉิงหย่วนหางส่ายหน้า
คนฟังที่มาแสดงความคิดเห็นพวกนี้ ส่วนใหญ่น่าจะเป็นแฟนเพลงของฮาจิมิที่แวะมาสนับสนุน คนที่เข้าใจเพลงบรรเลงจริง ๆ ยังไม่เจอเพลงนี้เลย
ไม่ได้การแล้ว เขาต้องทำให้คนได้ฟังมากกว่านี้
เฉิงหย่วนหางเปิดกลุ่มแฟนคลับของตัวเอง
กลุ่มของเขาไม่ได้ใหญ่มาก มีสมาชิกแค่ราวสองร้อยคน ทั้งหมดเป็นคนที่ชื่นชอบเพลงบรรเลงซึ่งสะสมกันมาตลอดห้าปี ปกติทุกคนจะแชร์เพลงดี ๆ และแลกเปลี่ยนเคล็ดลับการแต่งเพลงกันในกลุ่ม
เขาพิมพ์ข้อความลงไปอย่างรวดเร็วหนึ่งบรรทัด
“พวกนาย ฉันเจอเพลงเปียโนระดับเทพเพลงหนึ่ง ผลงานใหม่ของฮาจิมิ 《โกลเดนเอาเออร์》 รีบไปฟังกัน! อยู่หน้าที่สามของหมวดเพลงใหม่ในชาร์ตเพลงบรรเลง”
ส่งข้อความแล้ว เขาก็กดเข้าไปยังหน้าเว็บไซต์ทิงเฟิงของตัวเอง เขียนรีวิวสั้น ๆ ขึ้นมาชิ้นหนึ่ง
“ฉันฟังเพลงบรรเลงมาห้าปี แต่งเพลงมาแล้วกว่าร้อยเพลง คิดว่าตัวเองคงไม่รู้สึกตื่นเต้นกับเพลงเปียโนเดี่ยวอีกแล้ว
จนกระทั่งวันนี้ได้ฟัง 《โกลเดนเอาเออร์》 ของฮาจิมิ ฉันถึงได้รู้ว่าการโจมตีจากมิติที่สูงกว่าจริง ๆ เป็นยังไง
เพลงนี้ไม่ได้ใช้เทคนิคแพรวพราวอะไรเลย แต่กลับถ่ายทอดแนวคิดเรื่อง ‘แสง’ ออกมาได้ถึงขีดสุด
ขอแนะนำให้คนทำเพลงบรรเลงทุกคนลองฟังสักครั้ง แล้วจะได้รู้ว่าการแต่งทำนองระดับปรมาจารย์เป็นยังไง”
หลังโพสต์รีวิว เฉิงหย่วนหางก็พิงโซฟาแล้วผ่อนลมหายใจยาวเหยียด
เขามีลางสังหรณ์
เพลงนี้ต้องดังแน่
และไม่ใช่ดังนิดหน่อย แต่จะดังเป็นพลุแตก
เป็นอย่างที่คิด ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงหลังจากโพสต์ออกไป ช่องแสดงความคิดเห็นก็เริ่มคึกคัก
“เพิ่งฟังจบ เพราะมาก! โหลดเก็บไว้แล้ว!”
“ฮาจิมิไม่ใช่คนแต่งเพลงป๊อปเหรอ? ทำไมเพลงบรรเลงก็เก่งขนาดนี้?”
“เพลงนี้ทำให้ฉันนึกถึงชั่วขณะที่เปิดม่านในตอนเช้า ความรู้สึกเหมือนแสงแดดส่องจนอบอุ่นไปทั้งตัวเลย”