การโปรโมต《ความทรงจำที่ปรับเปลี่ยนได้》เร็วกว่าที่เจียงเฟิงคาดไว้เสียอีก
เขาเพิ่งเซ็นสัญญาตีพิมพ์แล้วส่งกลับไปได้ไม่นาน โจวหยางก็ส่งแผนโปรโมตมาให้ พร้อมรัวข้อความเสียงเป็นชุด น้ำเสียงตื่นเต้นจนแทบเก็บอาการไม่อยู่
“อาจารย์ประทีปประมงครับ นี่เป็นแผนที่ฝ่ายการตลาดเร่งทำกันทั้งคืน เชิญตรวจดูได้เลยครับ!”
เจียงเฟิงเปิดเอกสาร ปลายนิ้วค่อย ๆ เลื่อนไปบนแผ่นสัมผัส
แผนงานละเอียดมาก ตั้งแต่จังหวะการเรียกกระแสไปจนถึงการลงสื่อ ตั้งแต่แพลตฟอร์มวิดีโอสั้นไปจนถึงช่องทางในมหาวิทยาลัย แม้แต่ประเด็นยิบย่อยอย่าง “เนื้อหาเกี่ยวกับการเก็บหุ่นยนต์กลับคืนจะทำให้ผู้อ่านรู้สึกไม่สบายใจหรือไม่” ก็ยังเตรียมแผนรับมือเอาไว้
ทุกรายละเอียดแสดงให้เห็นว่าสำนักพิมพ์วัยเยาว์สดใสให้ความสำคัญกับหนังสือเล่มนี้มากแค่ไหน หรือจะพูดให้ถูกก็คือ ให้ความสำคัญกับต้นไม้ทำเงินอย่างเขามากแค่ไหน
แต่เขาสะดุดตากับจุดสำคัญทันที
งานออกแบบโปสเตอร์
ท้ายแผน โจวหยางแนบแบบร่างโปสเตอร์ไว้สามแบบ ให้เขาเลือกหนึ่งแบบเป็นสื่อโปรโมตชุดแรก
แบบแรกเป็นภาพพระเอกหลินซือยืนอยู่ในทางเดินของบริษัทรับซื้อคืน มือกำแหวนวงหนึ่งไว้แน่น ฉากหลังอาบด้วยแสงสีฟ้าเย็นเยียบของเครื่องจักร
แบบที่สองเป็นภาพไอลานั่งอยู่ริมหน้าต่างเพียงลำพัง แสงอาทิตย์ส่องเข้ามาจากด้านข้าง ใบหน้าด้านหนึ่งสว่างไสว อีกด้านจมอยู่ในเงามืด มีคราบน้ำตาติดอยู่ตรงหางตา
แบบที่สามเรียบง่ายที่สุด
บนพื้นหลังสีขาวล้วน มีมือสองข้างวางซ้อนกันอย่างแผ่วเบา ข้างหนึ่งเป็นมือมนุษย์ อีกข้างเป็นมือหุ่นยนต์ ตรงปลายนิ้วที่สัมผัสกันมีตัวอักษรเล็กจิ๋วเหมือนใช้ปลายเข็มสลักเอาไว้ว่า
“ถึงจะอยู่กับเธอได้แค่หนึ่งพันชั่วโมงก็ไม่เป็นไร”
เจียงเฟิงจ้องแบบที่สามอยู่หลายวินาที ยิ่งดูก็ยิ่งพอใจ
เขาตอบกลับไปว่า “แบบที่สาม เอาอันนี้”
โจวหยางตอบกลับทันที “รับทราบครับ! ผมจะให้โรงพิมพ์เริ่มงานเลย อีกสามวันจะเปิดตัวพร้อมกันทุกช่องทาง!”