เมื่อนึกได้ว่าตัวเองกำลังจะถูกหลินเซียวฆ่า เลือดทั่วร่างของหลิวหงเหยียนก็เย็นเยียบจนแข็งค้าง
หลินเซียวพ่นควันบุหรี่ออกมาอย่างเชื่องช้า ท่ามกลางหมอกควันที่ลอยวน
สายตาที่เขามองศพของจางตงเหลียงเย็นชาและไร้อารมณ์
“นี่คือราคาที่ต้องจ่ายสำหรับการใส่ร้ายฉัน”
จากนั้นสายตาอันชวนให้ขวัญผวาก็หันไปทางหลิวหงเหยียน มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม
“ตอนนี้ก็ถึงตาคุณแล้ว”
“ไม่… อย่านะ!”
ขาของหลิวหงเหยียนอ่อนยวบ เธอเซล้มลงบนสนามหญ้า ก่อนจะกรีดร้องใส่ตำรวจที่ยังตั้งสติไม่ได้
“ช่วยฉันด้วย! รีบช่วยฉันเร็ว!”
ตำรวจหลายคนสะดุ้งตื่น ต่างยกปืนเล็งไปทางหลินเซียว
แต่น้ำเสียงกลับสั่นเครืออย่างยากจะปกปิด
“หลินเซียว! ยกมือขึ้นแล้วยอมจำนนเดี๋ยวนี้! ไม่อย่างนั้นพวกเราจะยิง!”
เมื่อหลิวหงเหยียนเห็นเช่นนั้น ก็ราวกับคว้าฟางเส้นสุดท้ายเอาไว้ได้
เธอหอบหายใจอย่างขวัญเสีย ฝืนตะโกนใส่หลินเซียว
“นายจบแล้ว! หลินเซียว! นายไม่กล้าทำอะไรฉันหรอก! นายแพ้แน่!”
ทว่าหลินเซียวเพียงยิ้มเย็นชา ไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง แค่สะบัดมืออย่างไม่ใส่ใจ
ปราณไร้รูปร่างอันแข็งแกร่งพลันระเบิดออกมาอย่างเกรี้ยวกราด
ซัดตำรวจหลายคนนั้นพร้อมปืนประจำกายกระเด็นออกไป
พวกเขาร่วงกระแทกพื้นอย่างแรง หมดสติจนไม่อาจลุกขึ้นได้ชั่วขณะ
เขาไม่ใช่คนกระหายเลือด ตำรวจเหล่านี้เพียงทำตามคำสั่ง ไม่ได้ทำอะไรผิด เขาจะไม่ฆ่าคนส่งเดช
แต่การโจมตีที่ดูเรียบง่ายครั้งนี้กลับทำลายปราการทางใจสุดท้ายของหลิวหงเหยียนจนพังทลาย
หลินเซียวคว้าคอเสื้อของเธอแล้วกระชากขึ้นมาตรงหน้า
“ดูเหมือนบทเรียนเมื่อสองชั่วโมงก่อนจะยังไม่พอสินะ”
“คุณจุดไฟโทสะของฉันให้ลุกโชนจนหมดแล้ว”
เสียงของเขาทุ้มต่ำ ก่อนจะกระชากหลิวหงเหยียนให้คว่ำลงบนฝากระโปรงรถที่เย็นเฉียบอย่างหยาบคาย
เข่าของเขากดลงตรงบั้นเอวของเธอ
ทำให้เธอขยับไม่ได้ในท่าทางที่น่าอับอายและไร้ทางสู้เป็นอย่างยิ่ง
“แควก!”
ผ้าขาดออกตามแรงกระชาก แผ่นหลังขาวผ่องของหลิวหงเหยียนเผยให้เห็นต่อหน้าหลินเซียวเป็นบริเวณกว้าง
“ไม่! อย่าทำตรงนี้! หลินเซียว! ฉันผิดแล้ว! ฉันรู้แล้วว่าตัวเองผิดจริง ๆ! ขอร้องล่ะ…”
เธอพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง ร่ำไห้ร้องขอความเมตตาอย่างสิ้นหวัง