ผู้ชมที่งุนงง: ???
กล้องหันขวับไปทางต้นเสียงทันที
เห็นลี่จือถือรูปถ่ายสี่ใบไว้ ปลายนิ้วหนีบรูปแล้วคลี่ออก จากซ้ายไปขวาเป็นลำดับที่เธอจัดไว้
แต่ไม่มีใครในห้องไลฟ์เชื่อเธอเลย
「??? พี่สาวคนนี้กำลังทำอะไรน่ะ?」
「เรียงเสร็จแล้วเหรอ? เจียงจื่อโยวกับหลินหรงยังไม่ทันขยับเลย เธอกล้าพูดเต็มปากว่าเรียงเสร็จแล้วได้ยังไง?」
「ปลอมแน่ ๆ! ทำเป็นเก่งจริง! เดี๋ยวพอทีมงานบอกว่าเรียงผิด ไม่รู้สึกขายหน้าบ้างเหรอ?」
หลินหรงถึงกับอึ้งกับความเร็วของเธอ
เธอทำหน้างง “เอ๊ะ? ฉันยังไม่ได้เริ่มเลย เธอก็ทำเสร็จแล้วเหรอ? รูปพวกนี้ง่ายขนาดนั้นเลย?”
หลินหรงอดสงสัยไม่ได้ จึงขยับเข้าไปดูใกล้ ๆ แม้แต่เจียงจื่อโยวยังอดชะโงกหน้าเข้าไปมองไม่ได้ ตอนแรกคิดว่าในรูปคงมีคำใบ้อะไรพิเศษ แต่กลับพบว่า...
??? นี่มันอะไรกันเนี่ย?
สายรัด น้ำส้มซ่า สมุดฟิสิกส์ ผมขาว?
หลินหรงงุนงง “องค์ประกอบกระจัดกระจายเกินไปแล้ว! ยิ่งกว่าลำดับปีที่ฉันได้รางวัลอีก จะเอามาต่อกันยังไงเนี่ย?”
แต่ลี่จือกลับยิ้มบาง ๆ
ขนตาที่ดูราวกับปีกผีเสื้อสั่นไหวตามรอยยิ้ม ไฝเล็ก ๆ บนปลายจมูกก็เปล่งประกายชวนใจสั่น
พูดไปแล้ว เธอกับโหลวเยี่ยนจิงเข้าขากันดีจริง ๆ
รูปถ่ายทั้งสี่ใบดึงความทรงจำของเธอกลับไปสู่สมัยมัธยม เธอนึกโยงเข้ากับเหตุการณ์ต่าง ๆ ได้แทบจะทันที —
ม.4 เพื่อห้ามไม่ให้เธอฝืนเต้นทั้งที่เอ็นร้อยหวายบาดเจ็บ เขาวุ่นวายอยู่ตั้งนาน สุดท้ายกลับขโมยมาได้แค่สายรัดเส้นหนึ่ง ทั้งที่ไม่พันไว้ก็ไม่ได้ส่งผลอะไร
ม.5 ตอนเธอมีประจำเดือน เธออยากดื่มน้ำอัดลมยี่ห้อนี้เป็นพิเศษ แต่น่าเสียดายที่ในซูเปอร์มาร์เก็ตเหลือแต่แบบแช่เย็น ใครจะคิดว่าพอกลับมาจากพักกลางวัน จะเห็นน้ำส้มซ่ากระป๋องที่ไม่แช่เย็นวางอยู่บนโต๊ะเรียน