ลี่จือเดินทางมาถึงจุดภารกิจถัดไปอย่างรวดเร็ว
พนักงานกองถ่ายเดินเข้ามา ใช้ผ้าไหมทึบแสงปิดตาเธอไว้ “กรุณาสุ่มหยิบการ์ดสามใบ”
กล้องจงใจซูมให้เห็นข้อความบนการ์ดอย่างชัดเจน
บนการ์ดเขียนชื่อส่วนต่าง ๆ ของร่างกายไว้ ทั้งปาก จมูก หู ลำคอ กระดูกไหปลาร้า เอว และอื่น ๆ...
“ให้ตายสิ! จับได้แล้วเอาไปทำอะไรกัน?”
“ดูแล้วเหมือนจะเป็นจุดอ่อนไหวทั้งนั้นเลย รู้สึกว่าต้องมีอะไรเด็ด ๆ แน่! /แซ่บ ๆ/แซ่บ ๆ”
“ฮิฮิ อยากเห็นเอวของหนุ่มสูทจัง~”
“อ๊า ลูกกระเดือกเขาก็เซ็กซี่สุด ๆ! ไม่งั้นดึงเนกไทแล้วแหวกคอเสื้อดูไหปลาร้าก็ยังได้!”
ผู้ชมจำนวนมากเริ่มตื่นเต้นจนแทบรอไม่ไหว พร้อมแสดงความคาดหวัง
แต่แฟนคลับของเจียงจื่อโยวยังประชดประชันอยู่ “เหอะ ฉันไม่เข้าใจเลยว่าพวกคุณตื่นเต้นอะไรกันนักหนา! ผู้ชายคนนั้นไม่กล้าเปิดหน้าเหมือนตอนประกาศอย่างเป็นทางการ ก็ต้องเพราะหน้าตาขี้เหร่สุด ๆ น่ะสิ! ลี่จือกับคณะบัลเลต์กลางจ้างหน้าม้ามากี่คนแล้วเนี่ย?”
คนขมเปรี้ยวไม่มีใครสนใจ
ผู้ชมที่ดูจริงจังแค่อยากรู้ว่าเรื่องราวต่อจากนี้จะเป็นอย่างไร
ขณะนี้สายตาของลี่จือถูกบดบังจนมิด ขนตายาวงอนเสียดสีกับผ้าไหมเบา ๆ ทำให้เธอรู้สึกสงสัยอยู่บ้าง
“ไม่ใช่ว่าฉันต้องไปช่วยแขกชายเหรอ?”
“แล้วทำไมต้องปิดตาฉันด้วย?”
“จับฉลากทำไม? เป็นอุปกรณ์สำหรับช่วยเขาเหรอ?”
พนักงานกองถ่ายไม่ตอบ
เรื่องนี้ทำให้ผู้ชมเริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
เมื่อไม่มีใครสนใจ ลี่จือก็เอียงคออย่างสงสัย มงกุฎเพชรบนศีรษะเปล่งประกายระยิบระยับ
แต่ถึงอย่างไรก็ต้องจับฉลากอยู่ดี
ลี่จือยื่นมือออกไป พยายามใช้สัมผัสหาทิศทางท่ามกลางความมืด โชคดีที่พนักงานกองถ่ายยื่นการ์ดมาให้เธอเอง