สายตาของโหลวเยี่ยนจิงหยุดค้างขึ้นมาทันที
สิ่งที่เข้ามาในสายตาคือผ้าโปร่งสีขาวแขนทรงเค้กที่สวยสง่า กับสีน้ำเงินเข้มข้นแต่อ่อนโยนบริสุทธิ์
ลี่จือเปลี่ยนจากความหยิ่งงามสดใสเมื่อครู่ไปโดยสิ้นเชิง
เธอสวมชุดยาวแบบชนกลุ่มชาติพันธุ์อุยกูร์ ห้อยเครื่องประดับหน้าผากไพลิน สวมผ้าคลุมศีรษะและหมวกสีน้ำเงิน ผมลอนยาวที่เคยปล่อยสยายถูกถักเป็นหางม้าแบบโครงปลาสองข้างอย่างฟูฟ่อง เธอหมุนตัวเป็นวงกลมเดินพลิ้วเข้ามา
ในห้องไลฟ์สดเต็มไปด้วยเสียงตื่นเต้นทันที——
“ว้าา! มีนางฟ้า!”
“เจ้าหญิงอุยกูร์ลงมาจากสวรรค์แล้วจ้ะทุกคน!”
“เจ๋งสุด ๆ! ลี่จือเปลี่ยนลุคได้หลากหลายเกินไปแล้ว! ทำไมใส่ชุดอะไรก็สวยขนาดนี้!!!”
“อ๊ากกก อิจฉาโหลวเยี่ยนจิงแทบตาย!”
“บ้าเอ๊ย! สุดท้ายก็ต้องรวยและหล่อถึงจะได้แต่งกับผู้หญิงที่มีอยู่แค่ในฝัน!”
และในตอนนี้
ผู้หญิงที่มีอยู่แค่ในฝันคนนั้นยิ้มหวานสวยงาม กะพริบขนตาเข้ามาตรงหน้าโหลวเยี่ยนจิง “สวยไหม?”
ลูกกระเดือกของโหลวเยี่ยนจิงขยับเบา ๆ
แววตาของเขามืดลงอย่างเห็นได้ชัด ตอนจ้องลี่จือ สายตาร้อนแรงราวกับจุดไฟขึ้นกองหนึ่ง แม้แต่น้ำเสียงก็แหบต่ำลง “สวย”
ผู้ชมร้องกันว่าสายตาเขาเซ็กซี่มาก
ราวกับแสดงประโยคที่ว่า “การสบตาคือจูบที่ปราศจากความใคร่ของมนุษย์” ออกมาจนถึงขีดสุด!
ลี่จือถูกเขาจ้องจนหน้าร้อน เธอหันหน้าหนีอย่างรู้สึกแปลก ๆ “ทำอะไรน่ะ? นายมองฉันแบบนี้อีกแล้ว”
โหลวเยี่ยนจิงไม่ได้พูดอะไร
ส่วนฟู่เยี่ยนเจ๋อกลับรู้สึกซับซ้อนในใจ
เขาขมวดคิ้วมองลี่จือที่อยู่ข้างโหลวเยี่ยนจิง รู้สึกเลือนราง ว่าพระเอกของฉากนี้ ควรจะเป็นตัวเขาเองมาแต่แรก