ไอล่า
อันนา
(หนังสือเล่มนี้ผ่านการตรวจสอบหลายครั้ง ผู้เขียนบอบช้ำหนักหนา เนื้อหาบางส่วนที่ถูกตัดออกอาจส่งผลต่อประสบการณ์การอ่าน ต้องขออภัยด้วย!)
-
-
ยามเช้าในเมืองจี แสงอาทิตย์เจิดจ้า เทพอัคคีไม่หวงพรประทานแสงทองสาดส่องลงบนถนนสะอาดตา
ผู้คนเดินขวักไขว่ ต่างมีจุดหมายของตน ราวกับทุกคนมีจุดหมายและเส้นทาง ยกเว้นเพียงคนเดียว
เด็กสาวในชุดเดรสสีดำ เดินเตร็ดเตร่อย่างไร้จุดหมายไปตามถนน
เธอดูผ่อนคลาย เหลียวซ้ายแลขวา สายตาสอดส่ายไปทั่ว
แต่หากใครมองเห็นหางสีดำที่แกว่งไปมาอย่างไม่สงบอยู่ใต้กระโปรง ก็จะเข้าใจว่า ตอนนี้ในใจของสาวน้อยผู้นี้กำลังลนลานสุดขีด
เด็กสาวนามว่าไอล่า ซัคคิวบัสที่เพิ่งบรรลุนิติภาวะ
เธอมีผมสั้นสีดำสะอาด ดวงตากลมโตดำขลับ พร้อมขนตายาวงอนงาม
ผิวพรรณขาวนวล เมื่อเทียบกับซัคคิวบัสตนอื่นแล้ว รูปลักษณ์ของไอล่าไม่ได้ยั่วยวนเป็นพิเศษ กลับดูน่ารักเหมือนเด็กสาวบ้านติดกัน
ผมสั้นนั้นยังแอบซ่อนเขาเล็กๆ คู่หนึ่งไว้
ส่วนหางด้านหลัง ซึ่งปลายเป็นรูปหัวใจ ก็เผยความรู้สึกของเธอในขณะนี้
ในช่วงเวลาที่มิอาจบรรยายได้ ปลายหางรูปหัวใจจะเปลี่ยนเป็นสีชมพูระเรื่อจากการพลุ่งพล่านของพลังเวทที่ตื่นเต้นภายใน
ตอนนี้ หางนี้กำลังแกว่งซ้ายขวาอย่างบ้าคลั่ง ซึ่งหมายความว่าเจ้าของมันกำลังกระวนกระวายอย่างยิ่ง
ไอล่าหิวโหยยิ่งนัก ไม่ใช่หิวข้าว แต่เป็นพลังเวทของเธอใกล้หมดสิ้นแล้ว
ในฐานะซัคคิวบัส วิถีการดำรงชีวิตของเผ่านี้ค่อนข้างพิเศษ
พวกนางไม่ต้องกินอาหาร ไม่ต้องดื่มน้ำ "อาหาร" ของพวกนางคือพลังชีวิตที่แผ่ออกมาจากสิ่งมีชีวิตทรงปัญญาอื่นๆ
และหนทางเพื่อให้ได้มาซึ่งพลังนี้อย่างมีประสิทธิภาพที่สุด คือการสัมผัสใกล้ชิดกับอีกฝ่าย
เช่น การโอบกอดอันลึกซึ้ง หรือจูบหวานซึ้ง
ยิ่งสัมผัสใกล้ชิดมากเท่าใด ก็ยิ่งดูดซับพลังเวทได้มากเท่านั้น
หากไม่ "ออกล่า" เป็นเวลานาน ซัคคิวบัสจะอ่อนแอลงเพราะพลังเวทเหือดแห้ง สุดท้ายหัวใจจะค่อยๆ หยุดเต้น และดับสูญไปอย่างสมบูรณ์
นี่คือสัญชาตญาณที่ฝังลึกในดีเอ็นเอของซัคคิวบัสทุกตน ราวกับมนุษย์หิวก็ต้องกิน กระหายก็ต้องดื่ม เป็นธรรมชาติยิ่งนัก
แต่ปัญหาคือ ไอล่า ซัคคิวบัสพันธุ์แท้ผู้นี้ เป็นโรคกลัวการเข้าสังคมน่ะสิ
การให้เธอเข้าไปคุยกับคนแปลกหน้านั้น ทุกข์ทรมานยิ่งกว่าการให้เธอตายเสียอีก ไม่ต้องพูดถึงการกอดจูบกับคนแปลกหน้าเลย
แค่คิดภาพนั้นก็ทำให้สมองของไอล่าพร้อมระเบิด เลือดทั่วร่างสูบฉีดขึ้นหน้า
ดังนั้น จากเล็กจนโต ไอล่าจึงอาศัย "น้ำยาเติมพลังเวท" สูตรพิเศษประทังชีวิต
มันคือของเหลวไร้สีไร้กลิ่น ดื่มเข้าไปก็เติมพลังเวทได้ สะดวกยิ่งนัก
ข้อเสียคือมันไร้รสชาติ เวลาที่ซัคคิวบัสตนอื่นลิ้มรส "อาหารเลิศรส" เธอได้แต่รินน้ำยาเติมพลังเวทขวดน้อยลงคอ แล้ว... ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
อีกอย่างคือของสิ่งนี้ราคาค่อนข้างแพง หากจะพึ่งมันเพื่อดำรงชีพ ไอล่าจำต้องจ่ายค่าอาหารมากกว่าเผ่าพันธุ์อื่นอย่างน้อยสามส่วน
เพราะเรื่องนี้ ไอล่าจึงถูกคนอื่นในเผ่าหยันเยาะไม่น้อย
เมื่อเจอไอล่าบนถนน ปฏิกิริยาของซัคคิวบัสทั้งหลายมักจะคล้ายกันจนน่าตกใจ
"เฮ้ย พวกแกดูนั่น นั่นไอล่านี่"
"ไอล่าคนไหน"
"จะมีคนไหนอีกล่ะ ก็ไอ้ตัวที่กล้าๆ กลัวๆ ไม่กล้าออกไปหาอาหาร วันๆ หมกตัวอยู่บ้านกินยาขวดนั่นไง"
"โอ้ นึกออกแล้ว โตป่านนี้ยังไม่เคยลิ้มรสของจริงเลย ขายหน้าประชาชีซัคคิวบัสสิ้นดี"
คำซุบซิบเหล่านี้ ไอล่าชินเสียแล้ว เข้าหูซ้ายทะลุหูขวา ทำเป็นไม่ได้ยินก็พอ
แต่ลิลลี่ เพื่อนสนิทคนเดียวของเธอ กลับร้อนใจกว่าไอล่าเองเสียอีก
ลิลลี่เป็นหนึ่งในซัคคิวบัสที่โด่งดังสุดของเผ่า เซ็กซี่ร้อนแรง ทุกวันมี "อาหาร" นับไม่ถ้วนเข้าคิวรอให้นางปรนเปรอ
"ลูกจ๋า เธอจะเป็นแบบนี้ต่อไปอีกไม่ได้แล้วนะ"
ลิลลี่เอ่ยเตือนด้วยความห่วงใยอย่างลึกซึ้ง ครั้งแล้วครั้งเล่า
"เธอจะบรรลุนิติภาวะแล้ว จะอาศัยยาบ้าๆ นั่นไปตลอดชีวิตได้ยังไง ของนั่นก็ทั้งแพงทั้งไร้สารอาหาร ดูเธอสิ พัฒนาการก็ด้อยกว่าคนอื่น"
พูดพลาง ลิลลี่ก็ยืดอกอวบอิ่มของตนอย่างภูมิใจ
ไอล่าก้มมองหน้าอกแบนเรียบของตัว แล้วตกอยู่ในห้วงเงียบงัน
แม้ไม่อยากยอมรับ แต่ลิลลี่พูดถูก
น้ำยาเติมพลังเวทแค่ยื้อไม่ให้เธออดตาย แต่หากพึ่งพามันในระยะยาว จะทำให้ร่างกายอ่อนแอลง กระทั่งกระทบต่อพัฒนาการ
ที่สำคัญที่สุด ครอบครัวเธอก็ไม่ได้ร่ำรวย ไม่มีเงินพอจะให้เธอดื่มมันต่อไปแล้ว
หากไม่รู้จัก "หาอาหาร" ด้วยตัวเองอีก เธอคงต้องอดตายแน่
ดังนั้นในวันนี้ วันที่นางเพิ่งบรรลุนิติภาวะ ไอล่าจึงตัดสินใจเด็ดเดี่ยว
เธอจะทำ "การล่า" ครั้งแรก ในฐานะซัคคิวบัสให้สำเร็จ ในวันนี้!
เพื่อเพิ่มความกล้าให้ตัวเอง ก่อนออกจากบ้าน เธอแต่งหน้างามตรงกระจก สวมชุดเดรสสั้นสีดำตัวโปรด แถมยังแอบฉีดน้ำหอมที่ลิลลี่ให้มา ซึ่งว่ากันว่าช่วยเพิ่มเสน่ห์นิดหน่อย
"ไอล่า เธอต้องทำได้"
เธอกำมือแน่นให้ตัวเองในกระจก
"ก็แค่หาคนมาแนบชิด เหมือนกอดตุ๊กตานุ่มๆ นอนนั่นแหละ สู้ๆ ต้องได้"
ทว่า อุดมการณ์เลิศหรู ความจริงรันทด
เมื่อมาถึงถนนจริงๆ มองดูคนแปลกหน้าเดินไปมา ไอล่าก็เผยธาตุแท้ออกมาทันที
ขาเธอสั่นเทิ้ม ในหัวเหลือเพียงสามคำ: อยากหนีจัง!
เธอเตร็ดเตร่อย่างไร้จุดหมายบนถนนเกือบหนึ่งชั่วโมง ไม่ต้องพูดถึงการหาเหยื่อเลย เธอไม่มีแม้แต่ความกล้าที่จะสบตากับใคร
ไม่ได้การแล้ว จะเป็นแบบนี้ต่อไปอีกไม่ได้!
ไอล่าบีบต้นขาตัวเองอย่างแรง
"ใจเย็น ไอล่า ใจเย็นนะ"
"ในฐานะซัคคิวบัส เธอจะยังไม่เคยลิ้มรสอะไรเลย แล้วอดตายในห้องเช่าไม่ได้นะ ถึงตอนนั้นจะเป็นที่ขายหน้าของทั้งเผ่าจริงๆ"
ไอล่าคิดพลาง ทว่าการล่าครั้งแรกของเธอ ต้องหาเป้าหมายง่ายๆ ไว้ฝึกมือก่อน
เป้าหมายแบบไหนถึงจะนับว่าง่ายกันนะ
สายตาของไอล่าเริ่มสอดส่ายไปในฝูงชน
เวลานั้น หญิงสาวในชุดสูททำงาน สวมรองเท้าส้นสูง เดินกรีดกรายอย่างมั่นใจตรงเข้ามา
ศีรษะของนางมีเขาเหมือนเขาวัวงอกอยู่ข้างละข้าง ใหญ่กว่าของไอล่ามาก รูม่านตาเป็นสีแดง ดูเหมือนเป็นปีศาจตนหนึ่ง
อีกฝ่ายสัมผัสได้ถึงสายตาของนาง จึงกวาดตามองนางอย่างเย็นชา
เพียงแวบเดียว ไอล่ารู้สึกเหมือนถูกขังในตู้เย็น เย็นวาบตั้งแต่หัวจรดเท้า
กลิ่นอายน่า... น่ากลัวเหลือเกิน รู้สึกเหมือนจะถูกนางสังหารด้วยสายตา
ผ่าน ผ่านไป
ขณะที่ไอล่าสิ้นหวังมากขึ้นทุกที ถึงกับเริ่มคิดว่าจะกลับบ้าน ทุบกระปุกออมสินตัวเอง แล้วไปซื้อน้ำยาเติมพลังเวทอีกกล่องดีไหม สายตาของเธอก็ดึงดูดด้วยร้านกาแฟตรงมุมถนน
ร้านกาแฟตกแต่งอย่างมีศิลปะ มีหน้าต่างกระจกบานใหญ่ ไอล่าเห็นเด็กสาวคนหนึ่งนั่งอยู่ริมหน้าต่าง
วินาทีนั้น ดวงตาของไอล่าเป็นประกายวาบ
นั่นคือเด็กสาวน่ารักราวตุ๊กตากระเบื้อง
นางมีผมยาวสีทองเป็นลอนคลอน่าตื่นตา ทุกเส้นดุจเปล่งประกายทอง
ดวงตาเป็นสีฟ้าใสบริสุทธิ์ ราวกับท้องฟ้าที่ไร้เมฆ ราวกับไพลินที่ใสสว่างที่สุด แววตาใสดั่งไร้มลทิน
นางสวมชุดเดรสยาวสีขาวสะอาดตา ริมกระโปรงประดับด้วยลูกไม้อันประณีต ทำให้นางทั้งดูบริสุทธิ์และน่าทะนุถนอม
เบื้องหลังของนาง มีปีกเล็กๆ ปุกปุย สีขาวราวหิมะงอกอยู่คู่หนึ่ง
ปีกไม่ใหญ่ หุบเก็บไว้ด้านหลัง กระเพื่อมเบาๆ ตามลมหายใจ เหมือนปุยฝ้ายสองก้อน
เหนือศีรษะของนาง ยังมีวงแหวนบางๆ แผ่รัศมีทองอ่อนโยนลอยอยู่
เป็นชาวเทวทูต น่า... น่ารักจัง
หางของไอล่าแกว่งเร็วขึ้นกว่าเดิม รูม่านตาและปลายหางรูปหัวใจมีแววจะเปลี่ยนเป็นสีชมพูเรื่อๆ
นี่คือสัญญาณว่าเผ่าซัคคิวบัสต้องการ "เปิดมื้ออาหาร" อย่างยิ่งยวด
เธอนึกถึง "คัมภีร์ล่าเหยื่อ" ที่ลิลลี่เพื่อนสนิทถ่ายทอดให้
"ฟังนะ เจ้าเด็กขี้เซาของฉัน"
ตอนนั้น ลิลลี่กำลังตะไบเล็บสีแดงสดของตนพลาง สั่งสอนนางด้วยน้ำเสียงของผู้มีประสบการณ์
"ถ้าเธอไม่กล้าลงมือกับไอ้พวกที่ดูดุๆ ก็ไปหาเทวทูตสิ"
"ทำไมล่ะ"
ไอล่าถามอย่างไม่เข้าใจ
"ก็เพราะพวกนั้นซื่อน่ะสิ"
ลิลลี่ตบเข่าฉาด
"เทวทูตพวกซื่อบื้อบริสุทธิ์นั่น แต่ละตนล้วนน่ารักสุดๆ เหมือนขนมโมจิ ดูยังไงก็จัดการง่าย และความจริงก็จัดการง่ายด้วย"
"ที่สำคัญคือ พวกนางบริสุทธิ์มาก ในสมองนอกจากสรรเสริญแสงสว่างกับพระเจ้าแล้ว ก็ไม่มีแผนซับซ้อนอะไรอีก"
ลิลลี่เข้าไปใกล้หูไอล่า พูดอย่างลึกลับ
"ฉันบอกเธอนะ พวกนี้แหละหลอกง่ายที่สุด"
"เธอแค่ยิ้มให้หน่อย แล้วปล่อยฟีโรโมนเฉพาะของพวกซัคคิวบัสเรานิดๆ หน่อยๆ ก็อาจจะทำให้นางยอมกลับบ้านกับเธอเลยนะ"
ไอล่ามองดูเทวทูตสาวที่นั่งเงียบๆ จิบน้ำผลไม้ริมหน้าต่าง หัวใจเต้น "ตึกตัก" ขึ้นมา
นี่คือเหยื่อสมบูรณ์แบบที่ถูกสร้างมาเพื่อเธอมิใช่หรือ
เธอพิจารณาเทวทูตสาวนั้นอย่างละเอียดอีกครั้ง
เด็กสาวกำลังมองรถที่วิ่งไม่ขาดสายนอกหน้าต่างด้วยความสงสัย นângยกแก้วขึ้น จิบน้ำส้มเล็กน้อย จากนั้นดวงตาก็เปล่งประกาย มุมปากยกยิ้มพึงใจอย่างห้ามไม่อยู่
ไอล่ากล้าฟันธงเลยว่านี่เป็นเด็กนักเรียนที่เพิ่งลงมาจากสวรรค์ ยังไม่เคยถูกสังคมโหดร้ายสั่งสอน
ดูท่วงท่าไร้เดียงสานั่นสิ ตรงตามที่ลิลลี่ว่าเปี๊ยบ ประเภทที่ถูกขายแล้วยังยิ้มร่าช่วยนับเงินให้โดยดี
ลังเลอีกไม่ได้แล้ว ถ้าปล่อยโอกาสนี้ไปก็ไม่มีอีก
ไอล่ารู้สึกว่าเลือดทั่วร่างเริ่มเดือดพล่าน ความกล้าที่ไม่เคยมีมาก่อนพวยพุ่งจากก้นบึ้งหัวใจ
เธอถูมือ ใบหน้าเล็กเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
ชีวิตของเผ่าซัคคิวบัส ก็แค่สองเรื่อง
นอน กับเรื่องหื่น
และตอนนี้ ไอล่า ก็นอนอิ่มแล้ว
ถึงเวลาเริ่มวาระสำคัญข้อสองแห่งวิถีซัคคิวบัสเสียที