หลังจากไอล่าพูดประโยคนั้นจบ นางก็ก้มหน้าลงต่ำอีกครั้ง
นางไม่กล้ามองอันนา ได้แต่แอบชำเลืองตามองปฏิกิริยาของอีกฝ่ายเป็นครั้งคราว
นี่เราตรงไปหน่อยหรือเปล่า? ระหว่างเพื่อน การกอดน่าจะเป็นเรื่องปกติใช่ไหม?
แต่พวกนางเพิ่งรู้จักกันไม่ถึงสิบนาที
เมื่อเห็นท่าทางกระมิดกระเมี้ยนของไอล่า อันนากลับรู้สึกว่าซัคคิวบัสน้อยตรงหน้านี้ช่างน่าสนใจเหลือเกิน
"ไอล่า เธอช่างแตกต่างจากซัคคิวบัสในความทรงจำของฉันจริง ๆ"
นางพูดพลางยิ้ม
ไอล่าชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วถามอย่างระมัดระวัง
"แล้วซัคคิวบัสในความทรงจำของเธอ... เป็นแบบไหน?"
"อืม..."
อันนาเอียงศีรษะครุ่นคิด
"ฉันเคยได้ยินในนิทานว่า ซัคคิวบัสล้วนหลอกลวงเก่ง พวกนางจะใช้ใบหน้าสวย ๆ และคำพูดหวานหู มาลวงให้ผู้อื่นเชื่อใจ แล้วก็..."
นางจงใจหยุดเว้นวรรค ไม่กล่าวให้จบ แต่ไอล่าเข้าใจแล้ว
แล้วก็หลอกล่อคนขึ้นเตียง หลังจากทำให้ท้องตนอิ่มแล้วก็เก็บกระโปรงหนีไป
แก้มของไอล่าแดงซ่านอีกครั้ง นางแก้ตัวเสียงเบา
"ฉัน... ฉันไม่ได้คิดจะหลอกเธอ"
"ฉันรู้อยู่แล้ว"
อันนายิ้มตาหยีเป็นเส้นโค้ง
"สีหน้าของเธอ ดูไม่เหมือนคนที่จะหลอกลวงใครเลยสักนิด"
ไอล่ารู้สึกว่าหัวใจของตน "ตุ้บ" อีกครั้ง
นางรู้สึกว่าความคิดในใจของตนล้วนถูกอีกฝ่ายมองเห็นอย่างทะลุปรุโปร่ง
ไม่หลอกลวง... นี่ไม่ใช่คำชมสำหรับซัคคิวบัสเลยนะ
"แบบนี้... ฉันน่าขายหน้ามากเลยใช่ไหม?"
"ที่เป็นซัคคิวบัส แต่กลับขี้ขลาดเช่นนี้ กระทั่งความกล้าที่จะหาอาหารเองยังไม่มี ต้องพึ่งพาความเห็นใจของผู้อื่น..."
"น่ารักดีนะ"
อันนาขัดจังหวะนางอย่างไม่ลังเล
"หือ?"
ไอล่าเงยหน้าขึ้น ดวงตาฉายแววไม่อยากเชื่อ
"น่ะ... น่ารักหรือ?"
อันนาเห็นดวงตากลมโตดำขลับของนาง หัวใจก็อ่อนยวบลงทันที
นางไม่ตอบคำถามของไอล่า หากแต่ลุกจากโซฟาขึ้นตรง ๆ แล้วกางแขนทั้งสองข้างออก
ด้านหลังนาง ปีกเล็ก ๆ สีขาวหิมะคู่นั้น ก็พลางกางออกเล็กน้อยตาม
รอยยิ้มบนใบหน้าของนาง อบอุ่นกว่าแสงแดดยามเช้าของวันนี้อีก
"มานี่สิ"
"เพื่อนรักของฉัน ไอล่า"
ไอล่าเงยหน้าขึ้น อ้าปากค้างแต่ไม่สามารถส่งเสียงใดออกมา
ในโลกของนาง ราวกับมีแต่เพียงเด็กสาวผู้เปล่งประกายคนนี้เท่านั้น
ไม่ถูก นี่นางต่างหากที่เป็นซัคคิวบัสนะเฮ้ย!
ทำไมนางถึงรู้สึกว่าวิญญาณของตน แทบถูกคนผู้นี้ดูดกลืนไปแล้ว?!
นี่มันไม่ถูกหลัก!
หัวใจเหมือนจะกระเด็นออกจากลำคอ ไอล่ากลืนน้ำลายอย่างประหม่า
นางลุกจากโซฟา รวบรวมความกล้าเดินไปตรงหน้าอันนา
นางเลียนแบบอันนา กางแขนของตนออกเช่นกัน
จากนั้น ก็โอบกอดอีกฝ่ายไว้เบา ๆ
นิ่ม... นิ่มเหลือเกิน ราวกับกอดกลุ่มขนมสายไหมก้อนใหญ่
กลิ่นหอมอ่อน ๆ ลอยมาเตะจมูก กลิ่นนี้หอมกว่าน้ำหอมทุกขวดที่ลิลลี่เคยให้มาอีก
ไอล่ารู้สึกเหมือนตนกำลังลอยบนปุยเมฆ ทั่วร่างอบอุ่นไปหมด สบายใจอย่างที่สุด
นี่คือ... "อาหาร" ที่ลิลลี่กับพวกนางเอ่ยถึงงั้นหรือ?
นางรู้สึกราวกับพลังเวทที่ใกล้เหือดแห้งภายในร่าง เปรียบดั่งแผ่นดินที่แห้งแล้งยาวนานได้พบสายฝนฉ่ำชื่น
พลังงานอบอุ่นสายหนึ่งหลั่งไหลเข้าสู่ร่างของนางอย่างไม่ขาดสาย
เหมือนสายน้ำที่หล่อเลี้ยงลำธารแห้ง กิ่งก้านที่เหี่ยวเฉาผลิใบอ่อนอีกครั้ง
ความรู้สึกอิ่มเอมนี้รุนแรงยิ่งกว่าการดื่มน้ำยาเติมพลังเวทเป็นร้อยขวดนับหมื่นเท่า
ไอล่าสบายจนอดกลั้นไม่ไหว ปิดตาลง
มือนางที่กอดอันนากระชับแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว แก้มก็ถูไถกับไหล่ของอันนาเบา ๆ
ผมทองของอันนานุ่มสลวย เรียบลื่น ถูกับแก้มแล้วรู้สึกยุบยิบนิ่มสบาย
ไอล่าหลงใหลจนถอนตัวไม่ขึ้นแล้ว สติ ความตึงเครียด และความอายทั้งหมด ถูกลืมเลือนในชั่วขณะนี้
สัญชาตญาณของซัคคิวบัสเสมือนสัตว์ร้ายที่ถูกขังมานาน ในที่สุดก็พังทลายกรงออกมา
มันกำลังแผดเสียงอยู่ในร่างของไอล่าว่า ไม่พอ ยังไม่พอ!
ต้องมากกว่านี้!
ร่างของไอล่าเริ่มร้อนผ่าว นางขับเคลื่อนพลังเวทที่เพิ่งเติมเข้ามาเล็กน้อย เปลี่ยนมันเป็นฟีโรโมนของซัคคิวบัส
ครั้งนี้ นางไม่จาม
กลิ่นหอมประหลาดหนึ่งลอยออกจากร่างของไอล่า ปกคลุมร่างของทั้งสองที่โอบกอดกันแน่น
อันนาที่กำลังเพลิดเพลินกับอ้อมกอดอบอุ่นระหว่างเพื่อน จู่ ๆ ก็ชะงัก
นางได้กลิ่นหอมพิเศษอย่างหนึ่ง
ไม่เหมือนกลิ่นดอกไม้ ไม่เหมือนกลิ่นผลไม้ แต่ถึงกระนั้นก็หอมยิ่ง หอมยั่วยวน
นางรู้สึกว่าตนเริ่มผิดปกติ แก้มเริ่มร้อนผ่าวอย่างควบคุมไม่ได้ หัวใจก็เริ่ม "ตุบตับ" เต้นเร็ว
ความรุ่มร้อนประหลาดแล่นพล่านขึ้นจากท้องน้อยของอันนา แล้วแผ่ซ่านสู่ทั่วร่าง
"ไอ... ไอล่า..."
"ฉันรู้สึก... แปลก ๆ..."
ร่างของนางก็เริ่มอ่อนยวบ ไม่มีแรง
ทว่า ที่ตอบรับนางคืออ้อมกอดที่แน่นหนักขึ้นของไอล่า
"อันนา..."
ริมฝีปากของไอล่าแทบจะแนบกับหูของอันนา
"เธอหอมจัง..."
"แล้วก็นิ่มด้วย..."
ลมหายใจร้อนของไอล่ารดบนใบหูที่บอบบางของอันนา ทำให้นางอดกลั้นไม่ได้ที่จะหดคอ
กลิ่นหอมประหลาดนั้น ยิ่งเข้มข้นขึ้น
อันนารู้สึกว่าสมองของตน เริ่มพร่าเลือนเช่นกัน
ส่วนไอล่า ได้ถูกสัญชาตญาณครอบงำจนสิ้นแล้ว
ในดวงตาของนางเริ่มเปล่งแสงสีชมพูจาง ๆ หัวใจที่ปลายหางเปลี่ยนรูปไปอย่างสิ้นเชิง แกว่งไกวอย่างตื่นเต้นอยู่ด้านหลัง
สายตาของนาง ตกลงบนลำคอที่แดงเรื่อเพราะความอายของอันนา
ผิวหนังตรงนั้นละเอียดนุ่ม
ดูเหมือน... ช่างน่ากินยิ่งนัก
ลำคอของไอล่าขยับเล็กน้อย
นางก้มหน้าลง ค่อย ๆ เข้าใกล้เรียวปทุมถันแสนยั่วยวนนั่น
ใกล้ขึ้นทุกที ใกล้ว่าที่นางจะสัมผัสได้ถึงความอุ่นร้อนจากผิวของอีกฝ่ายแล้ว
กระทั่งเพียงอีกนิดเดียว นางก็จะสามารถ...
"ขอถาม..."
ในจังหวะที่ไอล่าใกล้จะ "ได้กิน" เสียงแทรกกระชั้นก็ดังขึ้น
"ทั้งสองท่าน... ยังต้องการบริการอีกไหม?"
การกระทำของไอล่าชะงักค้าง หางกระตุกวูบ และเหี่ยวลง
นางเงยหน้าขึ้นทันใด มองไปทางต้นเสียงอย่างตะลึงงัน
ก็เห็นว่าพนักงานเสิร์ฟมนุษย์หมาป่าในชุดเครื่องแบบคนนั้น กำลังยืนอยู่ข้างโต๊ะ มองพวกนางด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วน
ดวงตาของไอล่าในชั่วพริบตานี้กลับมาสว่างกระจ่าง
สมองของนางเริ่มรีบูตเช่นกัน
เดี๋ยวนะ!
ไอ้หมอนี่... เมื่อกี้ไม่ได้ไปไหนเลยหรือ?!
ให้ตายเถอะ เจ้านี่มองบรรยากาศไม่เป็นเลยหรือไงวะ!
คนแบบนี้มาหางานพนักงานเสิร์ฟได้ยังไงกัน?!
นางรีบปล่อยมือที่กอดอันนาออก แล้วถลาไปด้านหลังก้าวใหญ่จนเกือบชนโต๊ะล้ม
อันนาก็หลุดจากภวังค์พร่าเลือนกะทันหัน ร่างกายโซเซเล็กน้อย
แก้มของนางแดงกว่ามะเขือเทศ ดวงตาไร้ความซุกซนเมื่อครู่ แฝงความงุนงง
ตอนนี้ไอล่าอยากจะมอดม้วยไป ณ ที่ตรงนั้นเหลือเกิน
เด็กสาวตรงหน้าท่าทางเขินอายและงุนงง ผมทองยุ่งเล็กน้อยเพราะการกอดเมื่อกี้ ดวงตาก็คลอหน่วย
ไอล่ารู้สึกว่าสัญชาตญาณซัคคิวบัสของตน มีทีท่าว่าจะขยับเขยื้อนอีกครั้ง
ไม่ได้ ถ้าอยู่ต่ออีก นางไม่รู้ว่าจะทำอะไรลงไป
"นะ... นั่น!"
"ฉัน... ฉันเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ที่บ้านฉันตั้งน้ำไว้! ฉันต้องกลับเดี๋ยวนี้!"
พูดจบ นางไม่สนใจปฏิกิริยาของอันนา หมุนตัวหมายจะวิ่งไปที่ประตู
"เดี๋ยวก่อน!"
อันนาเรียกนางไว้
ไอล่าหยุดฝีเท้า หันกลับมาอย่างกระด้าง
"เรายังไม่ได้แลกข้อมูลติดต่อกันเลยนะ"
เสียงของอันนาเบามาก เหมือนเพราะความเขินอายเมื่อกี้
จริงสิ
ทั้งสองคนลุกลี้ลุกลนควักมือถือออกมา แลกกันสแกนคิวอาร์โค้ด เพิ่มเพื่อนกัน
"ฉันต้องไปจริง ๆ แล้ว ลาก่อน!"
ไอล่ารีบวิ่งกระหืดกระหอบออกจากร้านกาแฟ
มองแผ่นหลังของไอล่าที่จากไปอย่างผลุนผลัน แก้มใสของอันนาจึงค่อย ๆ จางลงบ้าง
นางยื่นมือออกมา ลูบอกเบา ๆ
หัวใจยังคงเต้นเร็ว ในสมองของนางหวนคำนึงถึงอ้อมกอดเมื่อครู่
ความรู้สึกสงบใจนั้น แล้วก็กลิ่นหอมประหลาดที่ทำให้นางอ่อนยวบด้วย
มุมปากของอันนากระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ความรู้สึกนี้ ดูจะไม่เลวนะ
ทันใดนั้น แสงสีทองก็สว่างวาบผ่านไป
ร่างหนึ่งปรากฏขึ้นข้างอันนาอย่างเงียบงัน
นั่นคือเทวทูตที่มีปีกเช่นเดียวกัน
แต่ปีกของเขาใหญ่กว่าของอันนาหลายเท่า กางออกแล้วแทบจะบดบังครึ่งร้านกาแฟ
เขาสวมชุดเกราะสีเงิน สีหน้าเคร่งขรึม
"ท่านเซราน่า"
เขาคุกเข่าข้างเดียว ค้อมศีรษะให้อันนาอย่างนบนอบ
"เหล่าซัคคิวบัสเจ้าเล่ห์ เปลี่ยนแปลงง่าย และล่อลวงจิตใจคนนัก"
"ขอท่านโปรดระวัง อย่าถูกพวกนางหลอกเด็ดขาด"
เด็กสาวผมทองที่ถูกเรียกว่า "เซราน่า" ดึงมือที่ลูบอกกลับ
นางหันหน้ามองไปทางที่ไอล่าหายลับไป ความไร้เดียงสาและเขินอายบนใบหน้าจางหายไป
"ฮ่ะ ๆ ไม่ต้องกังวล ฉันรู้ดี"
นางหัวเราะเสียงเบา น้ำเสียงไม่ใช่เสียงเด็กสาวอ่อนหวานอีกต่อไป แต่เจือความใสเย็นเล็กน้อย
"ซัคคิวบัสตัวนี้ ดูเหมือนจะน่าสนใจดีนะ"