การนอนครั้งนี้ เป็นการนอนหลับสนิทที่สุดในรอบแปดปีของเซี่ยยวี่ถัง
ไม่มีฝันร้าย ไม่ต้องสะดุ้งตื่นกลางดึก และไม่ต้องฝืนตื่นขึ้นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง เพื่อเตรียมอาหารเช้าให้ชายผู้ไม่เคยพอใจอะไรเลย
แสงแดดส่องลอดผ่านช่องผ้าม่านเข้ามา ทิ้งลำแสงสว่างเป็นทางบนพื้น
ตัวเลขนับถอยหลังในหัวยังคงเดินต่อไป อย่างเย็นชาและแม่นยำ ราวกับกระบี่แห่งดาโมคลีสที่แขวนอยู่เหนือศีรษะ
“ปัง! ปัง! ปัง!”
เสียงทุบประตูที่ทั้งรวดเร็วและรุนแรงดังขึ้น สั่นสะเทือนไปทั้งบาน
เธอลืมตาขึ้น โคมระย้าคริสตัลบนเพดานสั่นไหวในสายตา แผลที่เอวนอนทับมาครึ่งคืน จนบั้นเอวด้านหลังชาไปทั้งแผ่น แค่ขยับเล็กน้อยก็กระตุกเส้นประสาทเจ็บแปลบ
“เซี่ยยวี่ถัง! ป่านนี้แล้วยังจะนอนอีก! คุณผู้ชายยังรอกินข้าวเช้าอยู่นะ เธอคิดว่าตัวเองเป็นคุณหนูใหญ่รึไง!”
เป็นเสียงของป้าหวาง แม่บ้านที่นี่ แต่ไม่เคยให้สีหน้าดีๆ กับเซี่ยยวี่ถังเลย
เซี่ยยวี่ถังค่อยๆ ลุกขึ้นนั่งบนเตียง ชุดนอนเก่าๆ ตัวโคร่งหลวมอยู่บนร่าง ยิ่งขับให้เห็นความผอมหนังหุ้มกระดูกของเธอ
เธอสวมรองเท้าแตะเดินไป เปิดประตู
ป้าหวางที่อยู่นอกประตูยกมือเตรียมจะทุบอีก พอเห็นเธอออกมา ก็เท้าสะเอวด่าทันที
“ไม่เรียกก็ไม่ยอมตื่นใช่ไหม? คิดว่าตัวเองมาอยู่สุขจริงๆ หรือ? รีบลงไปทำกับข้าวเดี๋ยวนี้ คุณผู้ชายมีประชุมเก้าโมง ถ้าช้าเธอรับผิดชอบไหวหรือ!”
เซี่ยยวี่ถังพิงขอบประตู ใบหน้ายังซีดขาวไร้สีเลือด เธอมองป้าหวางแวบหนึ่ง ไม่พูดอะไร
ป้าหวางถูกสายตาแบบนั้นมองแล้วรู้สึกประหม่าแปลกๆ เสียงยิ่งดังกว่าเดิม “มองอะไร! รีบไปเดี๋ยวนี้! คุณหลินชินกินโจ๊กตอนเช้า คุณผู้ชายกินแซนด์วิช เธอ...”
“ฉันไปทำกับข้าว แล้วเธอจะอยู่ทำไม?” เซี่ยยวี่ถังขัดจังหวะ น้ำเสียงแหบพร่า แต่ชัดเจน
ป้าหวางนิ่งงัน คงไม่คิดว่าคุณนายน้อยที่ปกติเอาแต่เงียบงันจะโต้ตอบ
“เธอนี่มันท่าดีทีเหลว! กบฏแล้วรึ!”
ป้าหวางหน้าแดงก่ำ แต่เซี่ยยวี่ถังหันหลังไปแล้ว ค่อยๆ เดินกลับเข้าห้อง ปิดประตูใส่หน้า
ป้าหวางยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ตั้งสตินานกว่าจะรู้ตัว โกรธจนหน้าอกพองยุบ เดินกระฟัดกระเฟียดลงข้างล่าง
กู้จิ่นฉือนั่งอยู่บนเก้าอี้ประธานโต๊ะอาหาร วันนี้เขาใส่สูทสีดำตัดระดับสูง แขนเสื้อพับขึ้นถึงปลายแขน เผยให้เห็นข้อมือที่มีเส้นสายชัดเจน
หลินเสวี่ยเอ๋อร์นั่งข้างๆ เขา ทั้งสองกำลังรอกินอาหารเช้าอย่างอดใจไม่ไหว
เห็นป้าหวางลงมา หลินเสวี่ยเอ๋อร์ก็ยิ้มอ่อนขึ้นทันที
“ป้าหวางคะ พี่เสวี่ยถังล่ะ?”
ป้าหวางเดินไปถึงโต๊ะอาหาร เสียงแหลมและรีบร้อน “คุณชายกู้คะ คุณนายเธออิจฉาที่คุณพาคุณหลินมา เลยงอน ไม่ยอมทำอาหารเช้า!”
คิ้วของกู้จิ่นฉือขมวดลง หลินเสวี่ยเอ๋อร์ทำท่าหน้าเป็นกังวลทันที เอื้อมมือไปแตะแขนกู้จิ่นฉือเบาๆ
“พี่กู้ อย่าโกรธเลยนะ พี่เสวี่ยถังก็แค่ชั่ววูบ”
พูดพลาง เสียงก็มีแววน่าสงสาร “เพราะฉันคนเดียว ถ้าฉันไม่มา เธอก็คงไม่ทำแบบนี้ ไม่อย่างนั้น ฉันย้ายออกไปดีไหม?”
พูดจาราวกับว่าเซี่ยยวี่ถังเป็นคนบ้าที่ไร้เหตุผล
สีหน้ากู้จิ่นฉือขรึมลงกว่าเดิม
เขาเงยหน้าขึ้น พอดีเห็นเซี่ยยวี่ถังเดินลงมาจากบันได
เธอเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว ถือกระเป๋าผ้าใบเก่าครึ่งหนึ่ง ดูเหมือนจะออกไปข้างนอก
“หยุด”
เสียงของกู้จิ่นฉือไม่ดัง แต่แฝงไว้ด้วยอำนาจที่ไม่อาจขัดขืน
เซี่ยยวี่ถังหยุดฝีเท้า เงยหน้ามองเขา
ชายหนุ่มลุกขึ้น สูง กำยำ รู้สึกได้ถึงแรงกดดัน
เขาเดินเข้าไปใกล้ทีละก้าว สายตากร่ำราวกับมีดกรีดลงบนตัวเซี่ยยวี่ถัง “ใครให้ความกล้าเธอ ไม่แม้แต่จะทำข้าวเช้า?”
เซี่ยยวี่ถังรู้สึกน่าขำ
พวกเขาเซ็นใบหย่ากันแล้ว เขายังคิดว่าตัวเขาเป็นนายที่เธอต้องคอยรับใช้ฟรีอยู่
“ฉันมีประชุมเก้าโมง ตอนนี้ยังไม่ได้กินข้าวร้อนๆ สักคำ” กู้จิ่นฉือจ้องเธอ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่อดทน “ถ้าทำให้งานฉันเสีย เธอรับผิดชอบไหวหรือ?”
เขาไม่ได้สนใจเลยว่าเธอเพิ่งแท้งเมื่อวาน และดูเหมือนจะลืมว่าเขาผลักหญิงตั้งครรภ์ตกบันไดด้วยมือตัวเอง
เขาสนแค่อาหารเช้า ประชุมของเขา
เซี่ยยวี่ถังมองใบหน้าที่เธอเคยรักมาแปดปีนี้ ทันใดนั้นก็รู้สึกแปลกแยกอย่างยิ่ง
“งั้น คุณจะให้ฉันทำไง?” เธอตอบอย่างใจเย็น
คิ้วกู้จิ่นฉือขมวดยิ่งกว่าเดิม เขาชินกับความว่าง่ายของเธอ น้ำตาของเธอ คำอ้อนวอนของเธอ
ท่าทีนิ่งเฉยไม่แยแสของเธอตอนนี้ ทำให้อารมณ์โกรธประหลาดพลุ่งขึ้นในใจเขา
“พี่กู้” เสียงออดอ้อนของหลินเสวี่ยเอ๋อร์ทำลายความเงียบงัน “ช่างเถอะค่ะ เราออกไปกินข้างนอกกัน ฉันรู้จักร้านหนึ่งติ่มซำอร่อยมาก อย่าให้เรื่องเล็กแค่นี้เสียเวลางานเลย”
กู้จิ่นฉือชำเลืองมองเซี่ยยวี่ถังอย่างเย็นชา เหมือนมองขยะที่เกะกะสายตา
ก่อนไป ยังไม่ลืมทิ้งท้ายไว้ว่า “คุณนายกู้อย่างเธอก็แย่ได้ที่เหมือนกัน”
ชั่วขณะนั้น หัวใจของเซี่ยยวี่ถังรู้สึกเหมือนทรุดลงเหว เสียงอึกทึกรอบตัวคล้ายถูกกดปิดเสียง
ความหนาวเย็นจากส่วนลึกที่สุดในหัวใจซึมซ่านออกมาทุกอณู แพร่กระจายไปถึงปลายมือปลายเท้าอย่างรวดเร็ว จนปลายนิ้วสั่นน้อยๆ
เธอทำงานหนักเพื่อบ้านนี้มาตั้งหลายปี สุดท้ายก็ได้แค่คำว่า “แย่”
แต่เขาก็พูดถูกนะ ที่ไปหลงรักคนใจร้ายอย่างกู้จิ่นฉือน่ะ แย่จริงๆ
......
ตอนที่เซี่ยยวี่ถังออกจากบ้านกู้ ฟ้ามืดครึ้ม
กะว่าจะไปเดินเล่นในเมือง หลายปีมานี้วนเวียนอยู่กับกู้จิ่นฉือตลอด ไม่ได้เดินเที่ยวมานานแล้ว
แต่ไม่รู้ทำไม เธออยู่ที่ป้ายรถเมล์กว่าครึ่งชั่วโมง ก็ยังไม่มีรถเข้าเมืองมา
ทันใดนั้น รถเก๋งสีดำคันหนึ่งแล่นผ่านหน้าเซี่ยยวี่ถังอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
นั่นคือรถของกู้จิ่นฉือ
หน้าต่างรถไม่ได้ปิดสนิท ท่ามกลางพื้นที่เบาะหลังที่สว่างสลับมืดนั้น เซี่ยยวี่ถังก็เห็นภาพที่ทำให้เธอแทบหยุดหายใจ
กู้จิ่นฉือเอียงศีรษะเล็กน้อย นิ้วเรียวยาวสวยกดอยู่บนลำคอระหงของหลินเสวี่ยเอ๋อร์ กำลังจูบดูดดื่มกับเธอ!
บังเอิญเสียจริงที่กู้จิ่นฉือลืมตาขึ้นอย่างไร้ลางสังหรณ์
สายตาของเขาลอดผ่านขนตาที่สั่นไหวของหลินเสวี่ยเอ๋อร์ พุ่งตรงมาที่เซี่ยยวี่ถังซึ่งยืนสะบักสะบอมบนชานชาลาอย่างแม่นยำและเฉียบขาด
วินาทีนั้น เซี่ยยวี่ถังรู้สึกว่าเลือดทั่วร่างแข็งตัวทันที ราวกับถูกกรงเล็บเหล็กขึ้นสนิมบีบขยุ้มหัวใจไว้แน่น เจ็บจนแทบหายใจไม่ออก
สายตาที่กู้จิ่นฉือมองเธอยังคงเย็นชาไร้ความรู้สึก
แม้ขั้นตอนการหย่าจะยังไม่เรียบร้อย แต่พฤติกรรมของเขากับหลินเสวี่ยเอ๋อร์ที่ถูกเซี่ยยวี่ถังเห็นเข้า ไม่เพียงไม่มีท่าทีลนลาน กลับยิ่งจูบซ้ำให้ลึกขึ้น
เงารถสีดำแล่นจากไป ทิ้งไว้เพียงกลิ่นไอเสียเย็นเยียบและน้ำโคลนกระเซ็นข้างทาง
ภาพนั้นยังคงค้างอยู่ในสมองของเซี่ยยวี่ถัง นานแล้วก็ไม่เลือนหาย
ผ่านไปอีกครึ่งชั่วโมง รถยนต์คุ้นเคยคันนั้นจู่ๆ ก็เลี้ยวกลับมา จอดตรงหน้าเธอ
บนรถมีแค่คนขับรถคือคุณลุงโจวคนเดียว “รถเมล์แถวนี้หยุดวิ่งแล้ว ท่านกู้ให้ฉันมาส่งคุณครับ”
เซี่ยยวี่ถังคิดจะปฏิเสธ แต่แถวนี้ค่อนข้างไกล เรียกแท็กซี่ยากมาก
เธอลังเลครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ขึ้นรถไป
รถแล่นได้ราวยี่สิบนาที จู่ๆ เซี่ยยวี่ถังก็รู้สึกว่าทัศนียภาพนอกหน้าต่างไม่ถูกต้อง
นี่ไม่ใช่ทางเข้าเมือง แต่เป็นทางด่วน!
“ลุงโจว นี่จะไปไหนคะ?”
คุณลุงโจวไม่หันกลับมา มือที่จับพวงมาลัยกำแน่นขึ้น
“คุณนาย... คุณเซี่ย เจตนาของท่านกู้... ให้คุณลงรถข้างหน้าครับ”
เขาหยุด แล้วต่ออีกว่า
“เขาบอกว่า อดีตที่ดีควรตายให้ไกล”
———