ในเขตเมืองหลวงแห่งนี้ ชื่อกู้จิ่นฉือคือบัตรผ่านสารพัดประตู ไม่มีที่ไหนที่เขาเข้าไปไม่ได้ ไม่มีใครที่เขาพบไม่ได้
ตลอดชีวิตที่ผ่านมา เขาไม่เคยต้องก้มหัวให้ใคร มีแต่คนอื่นที่ต้องก้มหัวให้เขา
แต่ตอนนี้กลับถูกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองคนขวางอยู่หน้าลิฟต์ แถมยังถูกพนักงานสาวหน้าเคาน์เตอร์กลุ่มหนึ่งหัวเราะเยาะ
“ผมจะพูดอีกครั้ง” กู้จิ่นฉือเน้นทีละคำ “ผมต้องการพบลู่วั่ง!”
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยร่างสูงยืนนิ่งไม่ไหวติง
“คุณกู้ ผมก็จะพูดอีกครั้ง ตารางงานของคุณลู่ ไม่ได้ขึ้นอยู่กับการจัดการของคุณ”
ทั้งสองยืนประจันหน้ากันอยู่ตรงหน้าลิฟต์ ผู้คนที่เดินเข้าออกในล็อบบี้ต่างมองมา บางคนจำกู้จิ่นฉือได้ จึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแอบถ่ายรูป
กู้จิ่นฉือรู้ดีว่าหากยังยืนกรานต่อไป มีแต่จะยิ่งขายหน้า
อีกด้านหนึ่ง ภายในห้องทำงาน
เลขานุการก้าวเบา ๆ ไปข้างโต๊ะทำงานตัวใหญ่ โน้มตัวลงเล็กน้อยแล้วรายงานเสียงเบา
“คุณลู่ คุณชายกู้ยังอยู่ที่ล็อบบี้ชั้นล่าง ดูท่าจะไม่คิดกลับไปค่ะ”
ปลายปากกาในมือของลู่วั่งที่กำลังเซ็นเอกสารชะงักไปเล็กน้อย ก่อนเขาจะหัวเราะเยาะออกมาเสียงหนึ่ง
เขาคร้านแม้แต่จะเงยเปลือกตาขึ้น เพียงปิดแฟ้มในมืออย่างไม่ใส่ใจ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน
“ปล่อยให้เขาโวยวายไป ต่อให้ก่อเรื่องต่อหน้าสาธารณชน คนที่เสียหน้าก็ไม่ใช่ตระกูลลู่ของฉัน”
เลขานุการมีสีหน้าลำบากใจ หลังชั่งใจอยู่หลายครั้ง ในที่สุดก็รวบรวมความกล้าเอ่ยเตือน “แต่คุณลู่คะ… ช่วงนี้ตระกูลลู่กับตระกูลกู้ยังร่วมมือกันอย่างลึกซึ้งในโครงการฝั่งตะวันตกของเมืองนะคะ”