ยามดึกสงัด สายลมพัดหอบเม็ดฝนคำรามก้องเหนือวงแหวนที่ 9
หลินเจี๋ยยกสองมือบังศีรษะ วิ่งสุดชีวิตไปตามตรอก หลังติดอยู่ในท่อระบายน้ำนานเกินไป พอโผล่ออกมาก็เจอฝนกระหน่ำ ช่างซวยจริง ๆ
“อากาศบ้าอะไร เปลี่ยนก็เปลี่ยนทันทีเลย”
ก่อนลงไปในท่อระบายน้ำฟ้ายังแดดจ้าอยู่แท้ ๆ ทำไมพอโผล่ขึ้นมาถึงได้เจอฝนตกหนักขนาดนี้?
เขาไม่คิดบ้างเลยว่าตัวเองอยู่ในท่อระบายน้ำนานแค่ไหน
หลินเจี๋ยปาดน้ำบนใบหน้า พลางบ่นงึมงำในใจ กลับไปต้องอาบน้ำร้อนให้ได้
กองทำความสะอาดนี่มันตัวดูดเงินชัด ๆ แม้แต่อาบน้ำยังคิดค่าบริการเป็นวินาที หอพักมหาวิทยาลัยของเขายังไม่โหดขนาดนี้เลย!
แปะ ๆ
เสียงฝีเท้าย่ำน้ำดังขึ้นจากเงามืด
หลินเจี๋ยชะงักฝีเท้า
เงาดำร่างหนึ่งยืนขวางทางอยู่ตรงปากตรอกด้านหน้า
“ราชาจอมขยันของพวกเรา ดึกป่านนี้จะไปไหนล่ะ?”
ในเวลาเดียวกัน เสียงฝีเท้าก็ดังมาจากด้านหลัง แขกไม่ได้รับเชิญหลายคนไล่ต้อนเข้ามาจากทางนั้น ปิดทางหนีของหลินเจี๋ยจนหมด
“คุณนี่งานยุ่งจริง ๆ ปล่อยให้พี่เตาของพวกเรารออยู่กลางฝนตั้งนาน”
เงาดำอีกคนขยับเข้าไปใกล้คนแรก แล้วพูดเสริมด้วยน้ำเสียงประชดประชัน
แสงสายฟ้าฟาดลงมา เผยให้เห็นรอยแผลเป็นบนใบหน้าของผู้มาเยือน ใบหน้าอันน่าสะพรึงกลัวยิ่งบิดเบี้ยวขึ้นภายใต้แสงซีดขาวของฟ้าแลบ
ฝนยิ่งตกหนักกว่าเดิม
“ที่แท้ก็พี่เตานี่เอง”
หลินเจี๋ยลดมือที่ยกบังศีรษะลง สะบัดผมเปียกโชก
“ไม่ได้เจอกันตั้งหลายวัน ผมเกือบลืมไปแล้วว่ามีคนอย่างพี่อยู่ด้วย”
รอยยิ้มบนใบหน้าพี่เตาแข็งค้าง
ไอ้ขยะนี่กล้าพูดกับเขาแบบนี้หรือ?
โทสะพุ่งจากอกขึ้นไปถึงศีรษะ เดิมทีเขาคิดไว้ว่าถ้าอีกฝ่ายรู้จักเจียมตัว ก็จะทรมานให้น้อยหน่อย ใครจะรู้ว่าไอ้ขยะนี่ไม่รับไมตรี กลับเลือกกินโทษเสียอย่างนั้น
“สงสัยอยู่ในท่อระบายน้ำนานไปหน่อย แกถึงได้ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ!”
พี่เตาชักมีดพร้าออกมาจากด้านหลัง ใบมีดสะท้อนแสงเย็นวาบเมื่อสายฟ้าส่องกระทบหยดฝนที่เกาะอยู่
“พูดมา! ทำไมแกสูดก๊าซพิษเข้าไปตั้งเยอะแล้วยังไม่เป็นอะไร แกซ่อนความลับอะไรไว้กันแน่!”
เขาชี้ปลายมีดไปข้างหน้า
ลูกน้องที่อยู่ด้านหลังรีบขยับเข้ามา ปิดเส้นทางหนีที่หลินเจี๋ยอาจใช้จนแน่นหนา