ข่าวดีคือนางได้กลับมาเกิดใหม่
ข่าวร้ายคือกลับมาเกิดใหม่ในตอนที่กำลังคลอเคลียอยู่บนเตียงกับใต้เท้าเผย
อืม...
จะว่าเป็นข่าวร้ายก็ไม่เชิง
เซียวเหยาสะบัดมือใหญ่ทีหนึ่ง แล้วเขียนสองประโยคแรกใหม่!
ข่าวดีคือนางได้กลับมาเกิดใหม่
ข่าวที่ดียิ่งกว่าคือกลับมาเกิดใหม่ในตอนที่กำลังคลอเคลียอยู่บนเตียงกับใต้เท้าเผย
ฮิ ๆ
“หนุ่มน้อยคนงาม ยอมเป็นขององค์หญิงเสียเถิด~”
บุรุษบนเตียงมีผิวขาวเย็นราวเครื่องเคลือบ จมูกโด่งเป็นสัน คางเรียวคมได้รูป ทั่วร่างแผ่กลิ่นอายเย็นชาไม่ชวนให้เข้าใกล้ มุมหางตามีไฝเม็ดเล็กจาง ๆ
เพียงแต่ยามนี้เขาถูกวางยา จึงหมดสติไม่รู้สึกตัว
ริมฝีปากบางเผยอเล็กน้อย หอบหายใจ ดูราวกับทนไม่ไหว
ถูกต้อง นางย้อนกลับมาในคืนที่วางยาปลุกกำหนัดเผยไท่ฟู่ อาจารย์หลวงในราชสำนัก
เมื่อลองคิดดูแล้ว เผยเฮ่อเซวียนเกลียดนางก็มีเหตุผล
เป็นนางที่บังคับยึดครองเขา
นางเป็นหญิงร้ายกาจอย่างแท้จริง
ได้เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง เมื่อมีบุรุษรูปงามอยู่ตรงหน้า นางก็ยังคงเลือกทำเช่นเดิม
ในสถานการณ์เช่นนี้ หากถอยหนีเสียกลางคันก็มีแต่คนขี้ขลาดเท่านั้นที่ทำ
พวกท่านว่าใช่หรือไม่?
อย่าด่านางเลย นางก็แค่ทำผิดพลาดอย่างที่สตรีทั่วหล้าล้วนเคยทำเท่านั้น
ช่างเถิด
นอนด้วยกันก่อนค่อยว่ากัน
......
จุดหกจุดข้างต้นแทนขั้นตอนแห่งความกลมกลืนระหว่างมนุษย์อันแสนชื่นมื่น
หนึ่งชั่วยามต่อมา เซียวเหยาก็แต่งกายเรียบร้อยอย่างพึงพอใจ
นางยืนข้างเตียง โน้มตัวลงลูบใบหน้าของเขาที่กำลังหลับใหล
เผยเฮ่อเซวียน ลาก่อนนะ
ครานี้ สิ่งที่นางเลือกทำยังคงต่างไปจากเดิมอยู่บ้าง
ชาติก่อน หลังนอนกับเขาแล้ว นางก็สาดน้ำปลุกเขาทันที จากนั้นป่าวประกาศไปทั่วว่าทั้งสองมีสัมพันธ์ลึกซึ้งต่อกัน และบังคับให้เขาแต่งงานกับนาง
ครานี้ นางเลือกปิดเรื่องนี้ไว้
ทำเสียราวกับว่าไม่เคยเกิดขึ้นก็พอ
เซียวเหยาก้มลงจุมพิตหว่างคิ้วของเขา
เมื่อเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ไม่รู้เพราะเหตุใด ขนตาของนางกลับชื้นวาวด้วยหยาดน้ำตา
แต่แล้วนางมีสิทธิ์อะไรจะร้องไห้เล่า?
คนที่ทำเรื่องชั่วร้ายมาจนหมดสิ้นคือนาง
เผยเฮ่อเซวียน แตงที่ฝืนบิดจากเถาย่อมไม่หวานจริง ๆ
ชาตินี้ ข้าจะปล่อยเจ้าไป
นางหมุนกายก้าวออกจากห้องบรรทม เพิ่งเดินผ่านระเบียงแห่งหนึ่ง ก็มีเงาร่างคนพุ่งออกมาอย่างกะทันหัน
“องค์หญิง!”
คนผู้นั้นคว้าข้อมือเซียวเหยาไว้แน่น
อาจเพราะคุ้นชินกับการลงโทษบ่าวไพร่ เซียวเหยาจึงเหวี่ยงมือกลับไปหมายจะตบอีกฝ่ายโดยไม่ทันคิด
แต่พอเห็นว่าเป็นใคร นางก็รั้งแรงไว้ได้ทัน
แล้วเปลี่ยนเป็นลูบแก้มของอีกฝ่ายแทน
ดีเหลือเกิน
ในที่สุดก็ได้พบสหายที่มีรสนิยมเลวทรามเหมือนกันอีกครั้ง
ใบหน้าเล็กกลมเกลี้ยงน่ารัก ดวงตาเรียวรี แก้มผุดผ่อง หางคิ้วและหางตาเปี่ยมด้วยความตื่นเต้นที่ปิดไม่มิด
เผยอีซิน น้องสาวต่างมารดาของเผยเฮ่อเซวียน
คุณหนูเล็กที่สุดแห่งตระกูลเผย
และเป็นคุณหนูผู้สูงศักดิ์เพียงคนเดียวในเมืองหลวงที่ยอมคบหากับองค์หญิงไร้หัวคิดอย่างนาง
คำว่า “คบหา” ยังนับว่าให้เกียรติพวกนางเกินไป
ทั้งคู่เหมือนน้ำเน่าไหลมาบรรจบกันจนเจอคนรู้ใจ
เรื่องที่พวกนางทำด้วยกัน หากไปอยู่ในปากคุณหนูตระกูลใหญ่ผู้เคร่งครัด ก็คงถูกเรียกว่าคบคนพาลพาลพาไปหาผิด สมคบคิดกันทำชั่ว
ตระกูลเผยเป็นตระกูลใหญ่ทรงอิทธิพลแห่งเมืองหลวง ย้อนขึ้นไปสามชั่วคนล้วนเป็นขุนนางใหญ่ในราชสำนัก
เผยเฮ่อเซวียนยิ่งโดดเด่นเหนือคนรุ่นก่อน
เมื่ออายุสิบเก้าก็สอบได้อันดับหนึ่งในการสอบทั้งสามระดับ บัดนี้อายุยี่สิบสี่ก็ได้เข้าร่วมราชสำนักและดำรงตำแหน่งอัครเสนาบดีแล้ว
ด้วยฐานะอาจารย์หลวง แม้แต่โอรสสวรรค์ในปัจจุบันเมื่อพบเขายังต้องเรียก “เผยไท่ฟู่”
แต่ตระกูลใหญ่ที่รุ่งโรจน์เกรียงไกรเช่นนี้ กลับเลี้ยงเผยอีซิน ผู้แหกกฎธรรมเนียมออกมาได้เสียอย่างนั้น
เซียวเหยาจำได้ว่าชาติก่อนเผยอีซินเคยพูดกับนางเช่นนี้
“องค์หญิงก็แค่ทำสิ่งที่อยากทำก็พอแล้วเจ้าค่ะ!”
“แย่งบุรุษชาวบ้านมาเป็นของตนแล้วอย่างไรเล่า?”
“เที่ยวหาความสำราญไปทั่วแล้วอย่างไรเล่า?”
“พวกเขาถูกองค์หญิงหมายตา นับเป็นวาสนาของพวกเขาแล้ว!”
“หากไม่อาศัยอำนาจรังแกผู้อื่นบ้าง มิเท่ากับสิ้นเปลืองฐานะขององค์หญิงหรอกหรือ?”
ถ้อยคำเหล่านี้ของเผยอีซิน หากนำไปพูดข้างนอก น้ำลายของเหล่าขุนนางทั้งราชสำนักคงท่วมตายนางได้
แต่ตอนนั้นเซียวเหยาฟังแล้วกลับรู้สึกสะใจยิ่งนัก
ได้เริ่มต้นใหม่อีกชาติ...
แค่ก ๆ นางก็ยังรู้สึกสะใจอยู่ดี
ถูกแล้ว ลึกลงไปในกระดูก นางก็เป็นโคลนเน่าเปื่อยที่ไม่มีวันตั้งตัวขึ้นมาได้
ใครยื่นบันไดให้นาง นางก็ไถลลงไปตามบันไดได้ทั้งนั้น
เพียงแต่ เมื่อนึกถึงว่าท้ายที่สุดแล้วนางเป็นตัวปลอม
ครึ่งปีให้หลัง วันที่ท่านหญิงเจาเหยียนนำหลักฐานเข้าวัง เซียวเหยาอย่างนางจะยังนับเป็นอะไรได้อีก?
ทุกสิ่งล้วนเป็นเพียงภาพมายาที่ผ่านพ้นไป
ช่างทุกข์ระทมเหลือเกิน
“องค์หญิง? องค์หญิง?”
เผยอีซินเห็นนางยืนนิ่งเหม่อลอย จึงเขย่าข้อมือนางอย่างร้อนใจ
“เป็นอย่างไรบ้าง? สำเร็จหรือไม่?”
“องค์หญิงอย่าทำให้ข้าตกใจสิ ยาปลุกกำหนัดนั่นข้าอุตส่าห์หามาได้ยากยิ่ง ดื่มเข้าไปแล้ว ต่อให้มีวัวสิบตัวก็ลากกลับมาไม่ได้!”
“เพราะฉะนั้น พวกท่านได้...”
เซียวเหยาตอบตามตรง “สำเร็จแล้ว”
ดังที่นางว่า ยาปลุกกำหนัดนั้นดื่มเข้าไปแล้ว ต่อให้มีวัวสิบตัวก็ลากกลับมาไม่ได้
แม้เผยเฮ่อเซวียนจะยังสะลึมสะลืออยู่ ก็ยังต้องการนางอย่างบ้าคลั่งบนเตียง
เห็นได้ชัดว่ายาออกฤทธิ์ได้ผลดีเพียงใด
ดวงตาของเผยอีซินพลันสว่างวาบ
ใบหน้าเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น
“แต่!” เซียวเหยากล่าวเสริมอย่างเคร่งขรึม “หลังจากได้ประมือกันเมื่อครู่ ความสามารถของพี่ชายเจ้า ทำให้ข้าผิดหวังยิ่งนัก!”
ใต้ระเบียงเงียบงันไปชั่วขณะ
จากนั้นเผยอีซินก็เบิกตากว้าง
“องค์หญิง คำพูดเช่นนี้กล่าวออกมาได้หรือเพคะ?”
“หรือว่าพี่ชายของข้า...ใช้การไม่ได้?”
เซียวเหยาเผยสีหน้าลึกลับหยั่งไม่ถึง
“มิใช่เช่นนั้น มิใช่เช่นนั้น”
“ความลับสวรรค์มิอาจเปิดเผย”
สิ่งที่ทำให้นางไม่พอใจคือ ชาติก่อน หลังจากทำเรื่องนี้เพียงครั้งเดียว พวกนางกลับมีบุตรด้วยกัน
ถึงกับมีบุตรด้วยกัน!
แค่ครั้งเดียวเท่านั้น กลับมีบุตรขึ้นมาได้!
เซียวเหยาไม่พอใจอย่างยิ่ง
เพราะบุตรคนนี้เอง ก่อนตายนางถึงได้เจ็บปวดใจที่สุด ไม่ใช่เพื่อตัวนาง
แต่เพื่อบุตรที่ยังไม่ทันได้ลืมตาดูโลก
เฮ้อ
ชาตินี้จะปล่อยให้เด็กคนนี้เกิดมาอีกไม่ได้
ผิดพลาดซ้ำแล้วซ้ำเล่า
นางจะต้องจดจำความเจ็บปวดนี้ไว้ให้ขึ้นใจ!
“อีซิน ช่วยข้าสักเรื่อง”
เผยอีซินเห็นสีหน้าของนางพลันจริงจังขึ้น จึงเก็บรอยยิ้มล้อเล่นลงเช่นกัน
“องค์หญิงโปรดสั่งมา!”
“ช่วยต้มยาคุมกำเนิดให้ข้าสักถ้วยได้หรือไม่ อย่าให้ใครรู้”
เผยอีซินประหลาดใจ “ยาคุมกำเนิดหรือ?”
“อืม” เซียวเหยากระซิบอย่างลับ ๆ ล่อ ๆ “ป้องกันไว้ก่อน เรื่องคืนนี้จะปล่อยให้มีผลตามมาไม่ได้”
“เมื่อข้ากลับวัง ทั้งต้มยาและทำสิ่งต่าง ๆ ล้วนมีคนข้างกายคอยจับตา ถึงยามนั้นอาจเผยพิรุธ ปิดบังไม่อยู่”
เผยอีซินอ้าปากคล้ายอยากพูดอะไรบางอย่าง
แต่เมื่อเห็นสีหน้าแน่วแน่ของเซียวเหยา
ก็กลืนคำพูดกลับลงไป
ดูท่าการแสดงออกของพี่ชายคงทำให้องค์หญิงผิดหวังจริง ๆ
หรือว่าพี่ชายรูปงามแต่ไร้สมรรถภาพ?
ช่างน่าเสียดายรูปร่างสูงใหญ่ถึงแปดฉื่อเช่นนั้น
“ได้” เผยอีซินคว้ามือเซียวเหยาไว้ “องค์หญิงไปพักที่ตำหนักข้างก่อน ข้าจะไปเอายาจากหมอประจำจวนเดี๋ยวนี้!”
“องค์หญิงวางพระทัยเถิด หมอชราประจำจวนผู้นั้นปากหนักยิ่ง ข้ามีวิธีทำให้เขาไม่ซักถามเหตุผล!”
เซียวเหยาพยักหน้า ไม่ลืมกำชับว่า
“อีซิน เรื่องคืนนี้ห้ามบอกผู้ใดเป็นอันขาด”
“แม้แต่เผยไท่ฟู่ก็ห้ามบอก”
เผยอีซินกะพริบตา “แต่พี่ชาย...”
เขาจะไม่รู้หรือว่าตนได้นอนกับใคร?
“เขาจะรู้หรือไม่รู้ก็ช่าง ขอเพียงปฏิเสธให้ถึงที่สุดก็พอ!” เซียวเหยากำชับอีกครั้ง “คืนนี้ให้ถือว่าไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น”
“ข้าไม่ปรารถนาจะแต่งกับเขา เขาก็ไม่ปรารถนาจะแต่งกับข้า”
“เขาย่อมหวังให้ข้าปิดเรื่องนี้ไว้เช่นกัน”
เผยเฮ่อเซวียนก็ไปแต่งกับคนในดวงใจของเขาตามเดิม ส่วนนางจะหาทางรักษาชีวิตของตนไว้
หลังจากนี้ต่างคนต่างอยู่