ทุกคนมองอาหารที่เหลียงเชียนเซี่ยนำออกมาแล้วก็รู้ว่าเธอไม่ได้หลอกพวกเขา
อีกอย่าง ที่เธอพูดก็มีเหตุผล อากาศแบบนี้ ถ้าอยากกินของสดก็ต้องเข้าไปในอำเภอ มีแต่จะเสียเงินมากกว่าเดิม
ส่วนแผ่นฟองเต้าหู้กับเต้าหู้พะโล้ที่เธอพูดถึง พวกเขาไม่เคยเห็นมาก่อนด้วยซ้ำ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการได้กิน
“เชียนเซี่ย ของพวกนี้กินยังไงหรือ?”
เหลียงเชียนเซี่ยอธิบายวิธีกินหมาล่าทังให้พวกเขาฟัง “ถ้าน้ำไม่พอก็เติมน้ำได้ น้ำซุปนี่ก็ดื่มได้เลย”
“เอาให้ฉันชุดหนึ่ง กลับไปลองชิมของแปลกใหม่หน่อย”
“ฉันเอาสองชุด เมียฉันกำลังอยากลองของแปลกใหม่พอดี”
“วันนี้บ้านฉันมีงานฉลองให้ตงจื่อ ซื้อกลับไปให้เขาลองชิมหน่อย”
ชุดละ 1.5 หยวน ถือว่าแพงอยู่บ้าง แต่ช่วยไม่ได้ วัตถุดิบก็แพงนี่นา
ถ้าไปกินของพวกนี้ที่ร้านอาหารของรัฐ อย่างน้อยก็ต้องมีเงินสามถึงห้าหยวน แถมยังต้องมีคูปองซื้ออาหาร ไม่อย่างนั้นก็จ่ายไม่ไหว
ในถุงชุดหนึ่งมีผักหลายอย่างที่พวกเขาไม่เคยกิน คิดไปคิดมาแล้ว พวกเขาก็ถือว่าได้กำไร
คนหนึ่งซื้อถุง อีกคนซื้อสองถุง ไม่นานก็ขายหมด
เหลียงเชียนเซี่ยขายชุดสุดท้ายออกไปแล้วจึงบอกว่า “วันนี้เตรียมมาแค่นี้ ถ้าทุกคนคิดว่าอร่อย จะเอาถั่วเหลืองหรือถั่วเขียวมาแลกกับฉันก็ได้”
ตอนนี้เธอมีคูปองซื้ออาหารไม่มาก วัตถุดิบอย่างถั่วเหลืองกับถั่วเขียวแลกกับคนในหมู่บ้านได้ ทั้งยังช่วยให้คนที่อยากกินแต่เสียดายเงินได้ลิ้มลองด้วย
เธอไม่ได้คิดจะขายให้แค่คนในหมู่บ้าน พอถึงวันนัดตลาดในตำบล เธอต้องลองไปขายที่นั่นดูบ้าง
ติดก็แต่อากาศหนาวเกินไป เอาของออกมาไม่นานก็แข็งแล้ว ต้องหาวิธีเก็บความร้อนให้ได้
เมื่อนึกถึงกล่องโฟมในยุคหลัง กล่องแบบนั้นเหมาะกับใส่ผักพอดี
ชาวบ้านที่ซื้อของเสร็จแล้วได้ยินคำพูดของเหลียงเชียนเซี่ย ใบหน้าที่เคยเสียดายเงินก็มีรอยยิ้มขึ้นมาบ้างในที่สุด
คนทำไร่ทำนาอย่างพวกเขาสิ่งที่ขาดแคลนน้อยที่สุดก็คืออาหาร ยิ่งกว่านั้น ที่นี่เป็นผืนดินอุดมสมบูรณ์ ทุกปีหลังส่งธัญพืชให้ทางการแล้ว ส่วนแบ่งที่ได้รับมายังเหลือพอจะขายออกไปได้บ้าง
“เชียนเซี่ย เธอรับมันเทศกับมันฝรั่งไหม?”