ทุกคนต่างขอโทษกันหมดแล้ว หากเธอยังไม่ยอมเลิกรา ก็เท่ากับเป็นคนคิดเล็กคิดน้อย
ถ้าถูกลวกจริง เธอก็รับเงินจากพวกเขาไปแล้ว แล้วยังจะไปตรวจบาดแผลที่สถานพยาบาลอีก แบบนั้นก็เรียกว่าโลภไม่รู้จักพอ
ไม่ว่าเธอจะพูดอะไร สุดท้ายก็เป็นความผิดของเธออยู่ดี
สือชิงหมิงเห็นสีหน้าเหลียงเชียนเซี่ยไม่สู้ดี ก็รู้ว่าคำพูดของน้าสะใภ้ทำให้เธอไม่พอใจ เขารีบหย่อนธนบัตรใบละสิบหยวนสองใบในมือลงกล่อง จากนั้นหยิบหมาล่าทังในกล่องขึ้นมา แล้วพาสือเยี่ยนเยี่ยนเดินออกไป
ส่วนอาหลานตระกูลเสิ่นนั่นอยากหาเรื่อง ก็ให้ลุงมาจัดการทีหลัง เขาไม่มีเวลามานั่งเสียเวลาอยู่กับพวกนั้น
เมื่อครู่ตอนพวกเขาผ่านมาทางนี้ หากไม่ได้ยินเสียงสือเยี่ยนเยี่ยน เขาก็คงไม่ลงจากรถ
ตอนนี้เขาต้องรีบกลับไป พาสือเยี่ยนเยี่ยนออกจากฝูงชน พลางกล่าวเสียงเข้มว่า “อย่าไปยุ่งกับตระกูลเสิ่นอีก รอพี่จัดการธุระเสร็จแล้วค่อยพาพวกเธอกลับเข้าอำเภอ”
สือเยี่ยนเยี่ยนอัดอั้นเต็มอก เกาะแขนสือชิงหมิงพลางอ้อนว่า “พี่ ฉันอยากไปกับพี่”
เสิ่นชิงหมิงขมวดคิ้ว ก้มมองเธอ เมื่อนึกถึงคนที่มาจากเมืองหลวง แววตาก็หรี่ลง “จะพาไปด้วยก็ได้ แต่เธอต้องรับปากพี่ว่าจะไม่ก่อเรื่อง”
หากเยี่ยนเยี่ยนแต่งงานไปเมืองหลวงได้ การเลื่อนตำแหน่งในปีหน้าก็ไม่มีอะไรผิดพลาด ต่อไปบางทีเขาอาจได้ไปประจำที่เมืองหลวงด้วย
เขาก้มมองถุงในมือ การมาสำรวจพื้นที่ครั้งนี้ก็เพื่อพัฒนาห่วงโซ่ธุรกิจใหม่ในแถบนี้
ที่ดินแถบนี้อุดมสมบูรณ์ มันเทศ มันฝรั่ง และข้าวฟ่างให้ผลผลิตดีทุกปี หากแป้งมันฝรั่งนี้เข้าตาคนเหล่านั้น เขาก็จะเป็นผู้สร้างผลงานชิ้นสำคัญในครั้งนี้
ดวงตาสือเยี่ยนเยี่ยนเป็นประกาย เธอได้ยินพ่อแม่เล่าว่าครั้งนี้มีคนจากเมืองหลวงลงมาหลายคน ในจำนวนนั้นมีสองคนที่ยังไม่แต่งงาน หากหนึ่งในนั้นถูกใจเธอ เธอก็จะได้แต่งงานไปเมืองหลวง
เมืองหลวงเชียวนะ!
ที่ที่ผู้ใหญ่คนสำคัญอาศัยอยู่เลย!
“พี่ใหญ่ไม่ต้องห่วง ฉันรู้จักวางตัวค่ะ”
หมาล่าทังขายหมดแล้ว เหลียงเชียนเซี่ยแบ่งเต้าหู้เสียบไม้กลิ่นกล้วยไม้ที่เหลือให้ชาวบ้านซึ่งช่วยพูดแทนเธอ วันนี้หมาล่าทังที่เอาออกมาขายหมดเกลี้ยงได้ ก็ต้องขอบคุณพวกเขามาก
“เชียนเซี่ย เกรงใจกันทำไม”