หมู่บ้านซานซี
หิมะตกหนักจนถนนถูกปิดกั้น เหลียงเชียนเซี่ยจึงไม่อาจเข้าเมืองบ่อย ๆ ได้ ในแต่ละวันเธอทำหมาล่าทังเพียงสิบกว่าชุด แล้วขายให้คนในหมู่บ้านทั้งหมด
เวลาที่เหลือ เธอก็ใช้ไปกับการสร้างความผูกพันกับเป่าเอ๋อร์และเสี่ยวเป้ย ไม่ก็เข้าไปในมิติเพื่อทำแป้งเส้นจากมันเทศกับมันฝรั่งที่เหลืออยู่
เธอยังเก็บถั่วเหลืองกับถั่วเขียวไว้ไม่น้อย ถั่วเหลืองนำมาทำเต้าหู้ ส่วนถั่วเขียวทำเป็นถั่วเขียวกวน พอทำเสร็จก็เก็บไว้ในมิติ อยากกินเมื่อไรก็หยิบออกมาได้ สะดวกและประหยัดเวลา
ช่วงนี้เหลียงเชียนเซี่ยเข้าเมืองไปอีกครั้ง คราวนี้เธอหอบหมาล่าทังไปหกสิบถึงเจ็ดสิบชุด ด้วยชื่อเสียงจากครั้งก่อน หมาล่าทังทั้งหมดจึงขายหมดอย่างรวดเร็ว
ส่วนสือชิงหมิงที่อยากแสดงผลงานต่อหน้าผู้บังคับบัญชา กลับคว้าน้ำเหลวอยู่กลางถนน เขาเห็นหลายคนหิ้วหมาล่าทังอยู่ จึงรู้ว่าเหลียงเชียนเซี่ยมาออกตลาด น่าเสียดายที่พวกเขามาช้าไปก้าวหนึ่ง
กลับไปมือเปล่าคงอธิบายกับคนอื่นไม่ได้ เขาจึงทำได้แค่จ่ายเงินเป็นสองเท่าซื้อจากคนอื่นมา
สือเยี่ยนเยี่ยนที่มาด้วยกันแอบเคืองใจ ของแค่นั้นยังขายตั้งหนึ่งหยวนห้าเจี่ยว พอเปลี่ยนมือ พวกเขากลับต้องจ่ายเงินเป็นสองเท่าเพื่อซื้อคืน
แค่คิดถึงสีหน้าชวนหงุดหงิดของเหลียงเชียนเซี่ย เธอก็เจ็บใจจนแทบคลั่ง...
“พี่ จำเป็นต้องทำขนาดนี้ด้วยเหรอ? ก็แค่เต้าหู้แห้งชิ้นเดียวกับแป้งเส้นไม่กี่เส้น พอรู้ว่าวัตถุดิบทำจากอะไร พวกเราจะทำเองไม่ได้หรือไง”
“ผักหายากก็จริง แต่มีเงินแล้วจะซื้อไม่ได้หรือไง”
“อีกอย่าง เธอก็แค่ผู้หญิงชาวบ้านคนหนึ่ง ผักพวกนั้นไปหาซื้อมาจากไหนกัน อย่ามาบอกนะว่าไม่ได้เก็งกำไร ฉันว่านะ เธอมันก็แค่ผู้หญิงเจ้าเสน่ห์ที่คอยยั่วยวนคนอื่น!”
สือชิงหมิงถลึงตาใส่สือเยี่ยนเยี่ยนอย่างไม่พอใจ หากไม่ต้องอาศัยเธอเรียกความสนใจจากอวี๋หาน เขาคงไม่อยากพาเธอมาด้วยเลยด้วยซ้ำ
“พอได้แล้ว หุบปากเสีย! อีกอย่าง หน้าที่ของเธอคือคว้าอวี๋หานมาแต่งงาน แล้วตามเขาไปเมืองหลวง ไม่ใช่มาทำตัวงอแงอยู่ที่นี่”
เขาไม่ได้เล่ารายละเอียดเรื่องการขายหมาล่าทังให้อวี๋หานฟัง ก็เพราะไม่อยากให้อวี๋หานหันมาสนใจเหลียงเชียนเซี่ยเร็วเกินไป