บทที่ 29 มีแขกมาเยือน ท่านจิ่วซูเลี้ยงหลิวซงซาน
ครู่หนึ่งต่อมา
“เสร็จแล้ว! จานสุดท้าย เนื้อแพะเหลืองผัดไฟแรง ออกจากกระทะแล้ว!”
สวี่ไท่ผิงตักเนื้อแพะที่ผัดเสร็จใส่จาน จากนั้นยกจานเดินเข้าไปในเรือนโถง
ยามนี้บนโต๊ะอาหารในเรือนโถงมีอาหารวางเต็มโต๊ะ แม้ว่าวัตถุดิบส่วนใหญ่จะเป็นเนื้อแพะเหลือง แต่กรรมวิธีปรุงกลับแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง แค่ซุปก็มีทั้ง “ซุปหัวใจแพะ” “ซุปไตแพะ” และ “ซุปกระดูกแพะ” ส่วนอาหารประเภทเนื้อก็มี “เนื้อแพะเหลืองผัดไฟแรง” “หัวแพะนึ่ง” “ขาแพะเหลืองย่าง” “เนื้อแพะอบ” และ “เนื้อแพะต้มเหล้า”
อาหารเหล่านี้ล้วนเป็นเมนูที่ปู่ของสวี่ไท่ผิงเคยกินเมื่อครั้งเดินทางไปทั่วสารทิศในวัยหนุ่ม สวี่ไท่ผิงได้ฟังท่านเล่าอยู่ทุกวันจนอยากกินเสียเหลือเกิน จึงเอ่ยขอวิธีปรุงจากท่าน ตั้งใจว่ารอให้วันหน้ามีเงินซื้อเนื้อกินแล้วค่อยทำ
ไม่คิดเลยว่าวันนี้จะได้ใช้จริง ๆ
“อืม... หอมจริง ๆ ... เหรียญอานิสงส์เจ็ดเหรียญนี้จ่ายไปคุ้มค่าเหลือเกิน”
เจ้าเก้าเงยคอขึ้นสูดกลิ่น พอได้กลิ่นแล้วสีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที อดไม่ได้ที่จะตบโต๊ะอย่างแรง
“รู้อย่างนี้แต่แรกว่าไท่ผิงเจ้ามีฝีมือเช่นนี้ ข้าคงมาฝากท้องกินข้าวอีกหลายมื้อแล้ว!”
ไป๋หงมองอาหารเต็มโต๊ะแล้วก็อดน้ำลายสอไม่ได้
“ถ้าท่านลุงไป๋ชอบ ต่อไปก็แวะมากินได้บ่อย ๆ ขอรับ”
สวี่ไท่ผิงตอบอย่างจริงจัง
“ฮ่า ๆ ข้าพูดเล่นน่ะ จะมารบกวนการฝึกตนของเจ้าบ่อย ๆ ได้อย่างไร”