บทที่ 27 สังหารผีรับใช้ มารเสือเดือดดาลตวาดสวี่ไท่ผิง
“กับดักแค่นี้ เจ้าคิดจะขังข้าไว้ได้หรือ?”
เมื่อยืนยันแล้วว่านี่เป็นเพียงหลุมดักแห่งหนึ่ง เสียงหัวเราะของผีรับใช้ก็ดังขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงเต็มไปด้วยการเยาะเย้ยสวี่ไท่ผิง
“เจ้าขังร่างนี้ไว้ได้แล้วอย่างไร ข้าคือผู้บำเพ็ญวิถีผี วิญญาณมืดออกจากร่างได้!”
ท่ามกลางถ้อยคำเยาะเย้ยของผีรับใช้ สวี่ไท่ผิงชักดาบยาวจากเอวออกมาอย่างเงียบงัน ยืนนิ่งอยู่ข้างเชือกที่ถูกดึงจนตึง ราวกับกำลังรอคอยบางสิ่ง
“ตูม!……”
ขณะนั้นเอง สายลมมืดระลอกหนึ่งก็พวยพุ่งออกมาจากหลุมดักอย่างกึกก้อง
“ฉัวะ!”
ดาบยาวในมือสวี่ไท่ผิงฟันลงบนเชือกเส้นนั้นโดยไม่ลังเล
“เพียะ!”
ไหสุราแรงหลายไหที่ถูกแขวนไว้ด้วยเชือกพลันร่วงลงมา กระแทกลงในหลุมลึกพอดี
กลิ่นสุราเข้มข้นแผ่กระจายออกมาทันที
“คิดจะใช้ก้อนหินทุบข้าให้ตายหรือ รอก่อน! สุรา! นี่มันสุรา! อ๊าก!……”
ผีรับใช้ที่วิญญาณมืดออกจากร่างไปแล้วเห็นของหนักหลายชิ้นร่วงลงมา จึงเข้าใจว่าสวี่ไท่ผิงคิดจะทุบมันให้ตายในกับดัก ทว่าเมื่อไอสุราเริ่มแผ่กระจายไปทั่วหลุม มันก็สายเกินกว่าจะหนีออกมาแล้ว
“อ๊าก!……”
“ใคร? ใครบอกเจ้าว่าของผูกชะตาของข้าคือสุรา? อ๊าก!……”
“หรือว่า... หรือว่าจะเป็นนางแพศยาคนนั้น? อ๊าก!…… นางแพศยา! ต้องเป็นนางแพศยาคนนั้นแน่!”
เสียงครวญครางด้วยความเจ็บปวดและเสียงด่าทอสาปแช่งดังไม่หยุดจากในหลุมดัก
เมื่อวิญญาณมืดของผีรับใช้เปื้อนไอสุรา ก็ประหนึ่งเผชิญพิษร้ายที่ไร้ยาแก้ ทำได้เพียงแปรเป็นไอหยินสีดำสายแล้วสายเล่า วิ่งพล่านไปทั่วหลุมดักไม่หยุด