บทที่ 57 ทุ่งสวนพีช ท่านนายาซานจัดงานเลี้ยงหงเหมิน
“อืม”
ต่อให้เทพธิดาหลิงเยว่ไม่กล่าว สวี่ไท่ผิงเองก็อยากลองอานุภาพของแหวนวงนี้อยู่แล้ว
จากนั้น เขาก็เริ่มถ่ายพลังแท้ของตนเข้าไปในแหวนตามวิธีใช้ที่เพิ่งสัมผัสได้ผ่านญาณวิญญาณ พร้อมยกนิ้วขึ้นชี้ฟ้า
ปลายนิ้วของเขาชี้ตรงไปยังก้อนเมฆเบื้องบนที่กำลังพยายามบดบังดวงจันทร์
“ตูม!……”
ชั่วขณะถัดมา เพียงสวี่ไท่ผิงขยับความคิด แสงวูบวาบก็พลันเปล่งจากปลายนิ้ว ใบมีดลมเกลียวสายหนึ่งซึ่งควบแน่นจากพลังปราณแข็งแกร่งบริสุทธิ์ พุ่งแหวกอากาศออกไปประหนึ่งหอกยาว ตรงไปยังก้อนเมฆบนฟ้าสูงร้อยจั้ง
“ปัง!”
ครู่ต่อมา เสียงสั่นสะเทือนแผ่วเบาก็ดังมาจากกลางอากาศ
จากนั้นสวี่ไท่ผิงกับเทพธิดาหลิงเยว่ก็เห็นว่า เมฆดำซึ่งบดบังดวงจันทร์อยู่ถูกนิ้วเดียวของสวี่ไท่ผิงเจาะทะลุ
ผ่านรูบนชั้นเมฆ ทั้งสองมองเห็นดวงจันทร์เต็มดวงบนท้องฟ้าได้พอดี
“การโจมตีนี้ เกรงว่าแม้แต่งูเหลือมลายตัวนั้นก็คงรับไม่ไหวกระมัง?”
เทพธิดาหลิงเยว่เห็นแล้วดวงตาก็เป็นประกาย
“หนึ่งนิ้วมีพลังทำลายเกราะ เช่นนั้นสองนิ้วน่าจะเป็นความสามารถในการรับมือศัตรูหลายคน ไท่ผิง รีบลองใช้สองนิ้วดูเร็ว”
นางเร่งสวี่ไท่ผิงด้วยความอยากรู้อยากเห็นอยู่บ้าง
“ได้”
สวี่ไท่ผิงเองก็อยากรู้อยากเห็นไม่แพ้กัน
“เอ๊ะ……”
ทว่าในตอนที่สวี่ไท่ผิงยื่นสองนิ้วออกมา เตรียมดีดนิ้วตามวิธีที่รับรู้ผ่านญาณวิญญาณ จู่ ๆ เขาก็รู้สึกปวดบิดในท้อง
“พลังแท้เหมือนจะหมดแล้ว”
เขาตรวจสอบด้วยญาณวิญญาณ จึงพบว่าพลังแท้ในตันเถียนถูกใช้จนหมดตั้งแต่ตอนปลดปล่อยพลังของหนึ่งนิ้วเมื่อครู่