"ทำไมกินไม่ได้ล่ะ"
"นี่คือซาลาเปาเซฺว่ลี่ ปีศาจและอสูรกินแล้วไม่มีอะไร แต่เทพยอดเยี่ยมอย่างเจ้ากินเข้าไปจะต้องโดนพิษ"
"ทำไมไม่บอกแต่แรก!"
เพราะข้ากินไปแล้วหนึ่งลูก
พิษนี้เลวร้ายยิ่งกว่าเมาเหล้าเสียอีก
เพราะข้ายังคงรู้สึกตัวตลอดเวลาไม่ขาดตอน แต่กลับควบคุมร่างกายตนเองไม่ได้เลยแม้แต่น้อย
เพื่อไม่ให้ข้าไปรบกวนผู้อื่น เจี๋ยก้าวจึงแบกข้ากลับมายังลานพำนักของเขา
ลานของเขาใหญ่มาก เพราะร่างเดิมของเขาใหญ่โต กลางลานนั้นคือทะเลสาบที่เขาใช้อาบน้ำทุกวัน ไม่สิ ควรเรียกว่าบ่ออาบน้ำ
เพราะฤทธิ์พิษ ข้าหัวเราะอย่างโง่เขลาแล้วพุ่งตรงไปที่บ่ออาบน้ำนั้น ข้ารู้ดีว่าหากสัมผัสมันจะเจ็บปวดราวกับเข็มหมื่นเล่มทิ่มแทง แต่ข้ากำลังโดนพิษอยู่ จะควบคุมตนเองได้อย่างไร
ในชั่วขณะที่ข้ากำลังจะกระโดดลงไปในทะเลสาบ เจี๋ยก้าวก็คว้าท้ายเสื้อของข้าไว้ดึงกลับมา ข้ากระดุกกระส่ายราวกับปลา พยายามจะกระโดดลงไปในน้ำ ได้ยินเพียงเสียงฉีก ข้าเองกลับฉีกเสื้อของตนเองขาด เกิดรอยแหว่งยาวใหญ่ที่แผ่นหลัง
ข้าอยากร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา ยังอวดอ้างว่าเป็นผ้าซุนจินที่ประณีตดุจเมฆและไหม แค่เพียงเท่านี้ก็ไม่ทนทานแล้วหรือ
แต่ข้าควบคุมตนเองไม่ได้เลย พอเสื้อขาด ข้าก็เหมือนปูไม่มีกระดอง กำลังจะหลุดลอดออกจากช่องเสื้อ ร่วงหล่นลงไปในทะเลสาบ
เจี๋ยก้าวว่องไวราวสายฟ้า คว้าขึ้นมาอีกครั้ง อีกมือหนึ่งจับที่รอยแหว่งของเสื้อ ห่อผ้าสองข้างกลับเข้าด้วยกัน เหมือนกับการห่อบ๊ะจ่าง ห่อข้าให้มิดชิดอีกครั้ง
ข้ารู้สึกว่าวิธีห่อนี้คุ้นตา เหมือนตอนที่ข้ากินเหล้าเมามากจนนอนขดเป็นเกี๊ยวแผ่นเมื่อครั้งก่อน คล้ายกันอยู่บ้าง
แต่ยังไม่ทันที่ข้าจะคิดมาก เจี๋ยก้าวก็ยัดยาเม็ดหนึ่งเข้าไปในปากข้า ยาเม็ดนั้นทั้งขมทั้งเผ็ด มีกลิ่นประหลาด และละลายในปากทันที ทำให้คลื่นไส้
ข้าแค่นเสียงสองครั้ง ดีใจที่พบว่าตนเองกลับมาควบคุมมือและเท้าได้อีกครั้ง
ที่แท้มันคือยาเม็ดแก้พิษ
คราวนี้ข้าเป็นหนี้บุญคุณเจี๋ยก้าวจริงๆ เพราะเขาไม่เพียงช่วยข้าจากปากของสัตว์ตะกละจอมตะกละตัวนั้น ยังช่วยแก้พิษให้อีก สุดท้าย เห็นข้าหิวแทบแย่ ยังไปที่ครัวหลวง"หยิบ"เผาหวงจิงมาให้
เพียงแต่ตอนนี้มือทั้งสองข้างของข้าถูกห่อด้วยเสื้อที่ขาด ขยับไม่ได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการกินอะไรเลย
เจี๋ยก้าวคงจะทนดูไม่ไหว ยื่นมือชี้ไปที่เสื้อของข้า เสื้อที่ขาดของข้าก็กลายเป็นชุดหรูหรา
แขนกว้าง เสื้อยาว นั่นคือเครื่องแต่งกายที่นางฟ้าอย่างพวกเราคุ้นเคย
คาถาของแดนมารกับคาถาของเทวดาอย่างพวกเราค่อนข้างแตกต่างกัน เรื่องการเปลี่ยนเสื้อผ้าแบบนี้ก็ต่างกันมาก แต่ตอนนี้ข้ายังไม่ทันได้สนใจ
เพราะหวงจิงอร่อยมาก ตั้งแต่ถูกจับมาที่นี่ ข้ายังไม่ได้กินหวงจิงและหลิงจือเลย
รู้ไว้เถิด นี่คืออาหารหลักของเทวดาอย่างพวกเรา
ลองไม่กินอาหารหลักเป็นเวลาหลายเดือนดูสิ
ข้าฉลาดพอที่จะไม่ถามเขาเรื่องที่เขาโกรธเมื่อคราวก่อน สัตว์ร้ายดี ๆ แบบนี้ วันนี้ได้รับความช่วยเหลือใหญ่หลวงจากเขา ข้าจะไปทำให้เขาไม่พอใจทำไมเล่า
เขากลับกระแอมไอหนึ่งที แล้วถามข้าว่า "พู่ที่ห้อยนั้นล่ะ"
ข้าไม่คิดว่าเขาจะเอ่ยถึงมันเอง ตั้งใจจะบอกว่าแขวนไว้ที่ไม้กวาด แต่กลับเปลี่ยนใจ ข้าจึงตอบอย่างมีไหวพริบเป็นพิเศษว่า "ดูเหมือนเจ้าจะไม่ต้องการ ข้าก็เลยเก็บไว้ก่อน"
เขากล่าวอย่างมีเมตตาว่า "พรุ่งนี้เอามาให้ข้าเถอะ" หยุดเล็กน้อย แล้วพูดอีกว่า "ข้าไม่อยากให้ใครเป็นหนี้บุญคุณข้า เจ้าให้ของข้า ก็ถือว่าเป็นการตอบแทนที่ข้าช่วยเจ้าในครั้งนี้แล้วกัน"
ข้าตอบตกลงอย่างง่ายดาย
วันรุ่งขึ้นข้าก็เอาพู่ไปให้ เขารับพู่ไป มองดู一眼 แล้วพูดว่า "มีกลิ่นหอมของดอกลำพูเล็กน้อย"
จมูกของพวกสัตว์ร้ายไวจริง ๆ
ก็จริง มันถูกแขวนไว้กับไม้กวาดไผ่ทุกวันเพื่อกวาดดอกลำพู และเพราะข้าทำพู่ตามแบบดาบเล่มนั้นของเขา มันจึงยาวและใหญ่เกินไป เมื่อแขวนกับไม้กวาดไผ่ก็เกือบจะลากพื้น เผลอไปโดนกลีบดอกไม้เป็นเรื่องธรรมดา ย่อมติดกลิ่นหอม
ข้ายิ้มน้อย ๆ แล้วพูดว่า "เพื่อนรักของข้า เป็นพระสนมอีกองค์หนึ่งของฝ่าบาท นางแต่เดิมเป็นต้นลำพู ข้าขอให้มอบกลีบดอกไม้หลายกลีบเพื่อทำเครื่องหอมรมควันพู่นี้ เพราะอย่างไรก็เป็นของขวัญที่ตั้งใจมอบให้เจ้า"
ข้าคิดว่าคำโกหกนี้สมบูรณ์แบบมาก
แน่นอน เจี๋ยก้าวไม่ถามอะไรอีก เขาเก็บพู่那个 แต่ไม่ได้แขวนไว้บนดาบของเขา
ข้ากับเจี๋ยก้าวกลับมาสนิทสนมกันอีกครั้ง ตั้งแต่ครั้งที่เกือบถูกสัตว์ตะกละจอมตะกละกิน เขาบอกให้ข้าอย่าไปครัวหลวงอีก เขาจะใช้โอกาสตอนเวรยาม ช่วยข้า"หยิบ"ของกินมาให้
ไม่คิดว่าการพลิกวิกฤตให้เป็นโอกาส ตั้งแต่นั้นมาข้าก็ได้ใช้ชีวิตแบบไม่ต้องทำอะไรก็มีกิน
ถึงแม้การไม่ต้องทำอะไรก็มีกินจะสุขสบาย แต่ข้าก็ไม่เคยหยุดคิด ว่าอย่างไรถึงจะหนีออกไปได้
เพราะสถานะของข้าไม่สู้ดีนัก
มารโทษที่เลื่องลือว่ารู้ทุกอย่างและมีพลังไร้ขีดจำกัด คงไม่โง่ง่าย ๆ แบบเจี๋ยก้าว หากรู้ว่าข้าเป็นใคร คงจะจับข้าไปชำแหละเป็นแปดชิ้น แล้วใส่กล่องส่งไปให้อาจารย์ข้าโมโหตาย
อีกทั้งตั้งแต่ครั้งนั้นที่ข้าสวมชุดใหม่ที่เจี๋ยก้าวแปลงให้กลับไป พระสนมเฉิงเฟยก็ตกใจสุดขีด
นางมัวแต่เศร้าโศกทุกวัน คิดว่าข้านอกใจ หากฝ่าบาทรู้ ข้าคงถูกโยนลงไปในน้ำพุแห่งมาร ไม่อาจเหลือแม้แต่เศษซาก
ข้าจำต้องโกหกว่านาง ชุดนี้ได้มาจากการแลกพู่กับของอื่น
ความจริงก็เป็นเช่นนั้น แต่ทว่านางไม่ยอมเชื่อแม้แต่น้อย ทุกวันโศกเศร้า ถอนหายใจใส่หน้าข้า
ข้าเป็นห่วงว่านางจะเศร้าจนป่วย จึงอยากหนีออกไปโดยเร็ว
เพียงแค่ข้าหนีสำเร็จ มารโทษก็ฆ่าข้าไม่ได้ พระสนมเฉิงเฟยก็ไม่ต้องหวาดกลัว ข้ายังได้กลับไปอยู่ข้างกายอาจารย์อีก นับเป็นตอนจบที่ใคร ๆ ก็พอใจ
ดังนั้นหลังจากกัดกินเนื้อกวางเสร็จ ข้าทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ สอบถามเจี๋ยก้าวว่ามีช่องทางออกจากวังหรือไม่
เขาระแวงมาก ถามข้าว่าอยากทำอะไร
ข้าพูดจาหว่านล้อม เล่าให้เขาฟังถึงความน่าเบื่อหน่ายนานับประการในวัง และงานฝีมือสารพัดอย่างที่เหล่าพระสนมทำเพื่อฆ่าเวลา
และบอกใบ้ให้เขาฟังอย่างแนบเนียนว่า ถึงแม้ข้าจะเป็นพระสนมที่ฝ่าบาทโปรดปราน แต่ในตำหนักนั้น ใคร่ครวญหักเหลี่ยมกันไปมา หากข้าไม่ประจบประแจงผู้คนระดับบนล่างให้เรียบร้อย จำเป็นต้องมีคนอิจฉาแล้วกลั่นแกล้งข้า ถึงขั้นคิดฆ่าข้าให้ตาย
ดังนั้น ข้าจึงจำเป็นต้องมีเงิน
ข้าวางแผนช่องทางหารายได้ นั่นคือการเชื่อมความสัมพันธ์ทั้งภายในและภายนอก นำสิ่งของที่เหล่าพระสนมทำขึ้นไปขายนอกวัง อย่างแรกก็เพื่อให้ทุกคนมีเงินใช้จ่ายเล็ก ๆ น้อย ๆ อย่างที่สองก็คือตอนผ่านมือ ข้าหักส่วนต่าง从中ไว้บ้าง
เจี๋ยก้าวฟังจบก็เงียบไปชั่วขณะ ครู่หนึ่งจึงพูดว่า "ตรงไปตรงมาจริง ๆ..."
"นั่นแน่นอน" ข้าเขย่งเท้า ตบไหล่เขา "พวกเราเป็นคนของกันเอง ขอเพียงเปิดช่องทางนี้ได้ ข้าแบ่งกำไรให้เจ้าสามส่วน"
เขากล่าวอย่างไร้อารมณ์ "ไร้ยางอายจริง ๆ"
ข้ากัดฟัน "ห้าส่วน ห้าส่วนยังไม่พออีกหรือ"
เจี๋ยก้าวลุกขึ้น ปัดเสื้อผ้า สบาย ๆ ว่า "เจ้ากลับไปเถอะ"
"สามเจ็ด เจ้าเจ็ด ข้าสาม!" ข้าตะโกนไปทางแผ่นหลังของเขา "นี่คือเส้นตายสุดท้ายแล้ว ข้าไม่ได้กำไรมากนัก ถ้าให้น้อยกว่านี้ข้าก็ไม่เหลืออะไรให้ทำ!"
เขาไม่แม้แต่จะหันหัวกลับมา "ฝันไปเถอะ!"
แหม จะไม่เรียกว่าสัตว์ร้ายก็ไม่รู้จะเรียกอะไร
เขาพูดว่าข้าฝันไป คงจะพูดส่ง ๆ
แต่พอตกกลางคืน ข้าก็ฝันจริง ๆ ด้วยสิ