เคยพาฉันข้ามภพ

ไม่มีการเกิดใหม่ ไม่มีระบบ ไม่มีนิ้วทองคำ แล้วนางเอกอย่างอาเสวียน จิ้งจอกน้อยผู้นี้จะไม่เรียกว่าเปิดฉากหายนะได้อย่างไร?

ดูจากตอนนี้ พระเอกหมายเลขหนึ่งคือจอมมาร แต่เขากลับชอบเทพเซียนเจิงลิ่งผู้เป็นอาจารย์ทวด

ดูจากตอนนี้ พระเอกหมายเลขสองคืออาจารย์ของนาง แต่เขาก็ชอบเทพเซียนเจิงลิ่งผู้เป็นอาจารย์ทวดเช่นกัน

ดูจากตอนนี้ พระเอกหมายเลขสาม...เอ๊ะ ไม่มีพระเอกหมายเลขสามนี่นา!

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อสามหมื่นปีก่อน จอมมารยังสังหารเทพเซียนเจิงลิ่งผู้เป็นอาจารย์ทวดไปแล้วด้วย

อาเสวียนอดบ่นไม่ได้ นี่มันนิยายโบราณแบบไหนกันเนี่ย?

อีกอย่าง พระเอกฆ่านางเอก นี่มันทรมานผู้หญิงชัด ๆ!

ตัวร้ายเบื้องหลังนี่หัวดื้ออะไรนักหนา ถึงได้ยืนกรานจะปั้นตำนานรักแสนเศร้าขึ้นมาเอง?

ทะเลแห่งความแค้นพอจะมีอยู่หรอก แต่ฟากฟ้าแห่งรักล่ะ?

ความรักอยู่ไหน? ฟ้าอยู่ไหน?

อาเสวียนถูกจับเข้าไปอยู่ในตำหนักหลังของจอมมาร ท่ามกลางการเปิดฉากหายนะเช่นนี้ นางพยายามปลอมตัวเป็นพระสนมคนโปรดของจอมมาร แต่ล้มเหลว

กว่าจะรอให้อาจารย์ช่วยนางกลับไปยังสำนักเทียนหยวนได้ นางก็พยายามฝึกวิชากระบี่พิพากษาโลก เพื่อสืบทอดวิชาของผู้ตรวจตัดสิน แต่กลับล้มเหลว

นางดีใจที่พบว่าสัตว์ร้ายเจี๋ยก้าวสิงร่างอยู่บนนิ้วของตน ในที่สุดก็มีพลังทำลายฟ้าถล่มดิน นางพยายามสังหารผู้คนไปทั่ว แต่กลับล้มเหลว

สุดท้ายอาจารย์กลับพบว่า สิ่งที่สิงอยู่บนนิ้วของนางแท้จริงแล้วคือจอมมาร ก่อนจะตบเพียงฉาดเดียวส่งนางเข้าไปในภาพลวงตา ให้ไม่มีวันได้ผงาดขึ้นมาอีก

เอาเถอะ จิ้งจอกตัวหนึ่งจะทำอะไรได้บ้างล่ะ? คงทำได้แค่งัดสันดานจิ้งจอกเจ้าเสน่ห์ออกมา แล้วลองยั่วยวนจอมมารที่อยู่ในภาพลวงตาเดียวกันดูสักหน่อย

เอ๊ะ คราวนี้ดูเหมือนว่า...บางที...อาจจะไม่ล้มเหลวก็ได้มั้ง...

หลังจากจอมมารผู้เผด็จการตกหลุมรักข้าแล้ว เขาลืมอาจารย์ทวดไปจริง ๆ หรือ?

ไม่สิ นี่มันมุกเก่าแก่ที่ชวนสิ้นหวังที่สุด แสงจันทร์ขาวที่แท้จริงกลับเป็นตัวฉันเอง!

จอมมารแก้คำพูดว่า ไม่ใช่ เจ้าคือแสงจันทร์ดำ