ฐานที่มั่นองค์กรแสงอรุณ
คนที่เมื่อครู่ยังพูดคุยกันอย่างออกรส ต่างพากันหันมามองอุจิวะ โอบิโตะ กวาดสายตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า จนเขาขนลุกซู่และแผ่นหลังเย็นวาบ
เดอิดาระเป็นคนแรกที่เอ่ยปาก น้ำเสียงเต็มไปด้วยความอยากรู้
“เฮ้ เฮ้ โทบิ นายไปเดินเล่นที่โคโนฮะทำไม”
ใบหน้าใต้หน้ากากของอุจิวะ โอบิโตะแข็งค้างไปทันที แต่เขาตอบสนองได้รวดเร็ว รีบพูดด้วยน้ำเสียงเกินจริงว่า
“โธ่เอ๊ย บอกแล้วไงว่าคนนั้นจะเป็นฉันได้ยังไง! ฉันน่ารักขนาดนี้ จะมีชื่อแสนแย่อย่างเคนจิได้ยังไง!”
ฮิดันมองเขาอย่างสงสัย สายตาราวกับจะมองทะลุหน้ากาก “แล้วนายไปเดินเล่นแถวโคโนฮะทำไม”
“ฉันไม่ได้ไปสักหน่อย” โทบิโบกมือ “ฉันอยู่กับพวกนายตลอด จะมีเวลาไปโคโนฮะได้ยังไง!”
แววตาของคาคุซุเป็นประกาย “ม่านแสงพูดถึงอดีต! ใครจะรู้ว่านายเคยทำอะไรไว้บ้าง”
โทบิ “……”
เวลานี้ แม้แต่ซาโซริที่แทบไม่เคยพูดก็ยังเอ่ยปาก น้ำเสียงแหบพร่า ราวกับข้อต่อของหุ่นเชิดกำลังเสียดสีกัน
“โทบิ ใต้หน้ากากของนายซ่อนอะไรไว้กันแน่”
อุจิวะ โอบิโตะเงียบไปหนึ่งวินาที ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงเกินจริงเช่นเดิม
“โธ่ พวกนายอย่ามองฉันแบบนั้นสิ ฉันบริสุทธิ์จริง ๆ นะ!”
แต่คราวนี้ไม่มีใครเชื่อเขาอีกแล้ว แม้จะไม่มีใครมองเห็น แต่รอยยิ้มของอุจิวะ โอบิโตะก็แข็งค้างอยู่บนใบหน้า
บรรยากาศในฐานที่มั่นยิ่งทวีความอึมครึม
ในตอนนั้นเอง เสียงของเพนวิถีสวรรค์ก็ดังขึ้น
“พอได้แล้ว”
ทุกคนหันไปมองเขา เนตรสังสาระของเพนกวาดมองทุกคน ก่อนจะหยุดอยู่ที่โทบิ แล้วเลือกช่วยคลี่คลายสถานการณ์ให้เขา
“ตัวตนที่แท้จริงของสมาชิกองค์กรแสงอรุณจะเป็นใครก็ไม่สำคัญ ขอแค่เป็นประโยชน์ต่อเป้าหมายของแสงอรุณก็พอ”
อุจิวะ โอบิโตะเงียบไปหลายวินาที ก่อนจะยิ้มออกมา
“สมกับเป็นหัวหน้า เข้าใจเหตุผลที่สุดเลย!”
แต่ในใจของเขากลับปั่นป่วนราวกับคลื่นยักษ์โหมกระหน่ำ
ม่านแสง…ยังจะเปิดโปงความลับเก่า ๆ ของเขาอีกมากแค่ไหนกัน