ที่ดินตระกูลอุจิวะ
เหลือเพียงเสียงลมที่พัดผ่าน
ทุกคน รวมถึงอุจิวะ ฟุงาคุและอุจิวะ ชิซุย ต่างเบิกตากว้างจ้องมองอุจิวะ อิทาจิที่มีอายุเพียงสิบขวบ
พวกเขาทุกคนมีสีหน้าราวกับเห็นผี โดยเฉพาะอุจิวะ ฟุงาคุที่สีหน้าแย่เสียยิ่งกว่าร้องไห้ คนทั้งตระกูลไม่มีใครเชื่อหูตัวเอง
อุจิวะ อิทาจิ? เขานี่เองคือเพชฌฆาตที่ล้างตระกูลอย่างนั้นหรือ?
ในบรรดาผู้เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ มีชิมูระ ดันโซอยู่ด้วย ชาวอุจิวะไม่ได้แปลกใจเลย ก่อนหน้านี้ตอนม่านแสงเปิดเผยแขนที่ฝังเนตรวงแหวนไว้ถึงสิบดวง พวกเขาก็เดาออกแล้ว
ส่วนเคนจิคนนั้น แม้จะไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงเข้ามาเกี่ยวข้อง แต่พวกเขายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายเป็นใคร ชาวอุจิวะจึงไม่มีแม้แต่เป้าหมายให้ชี้ความเกลียดชังไปหา!
แต่ว่า—
พวกเขายอมรับเรื่องนี้ไม่ได้เด็ดขาด!
คนในตระกูลของตัวเอง อุจิวะ อิทาจิ ลูกชายของหัวหน้าตระกูล กลับทรยศครอบครัวด้วยตัวเอง และกลายเป็นเพชฌฆาตให้หมู่บ้าน!
ถ้าตอนนี้ทั้งตระกูลอุจิวะไม่ได้มีคนชื่ออิทาจิอยู่เพียงคนเดียว พวกเขาคงคิดไปแล้วว่ากำลังพูดถึงคนอื่น!
“อิทาจิ…เป็นไปได้ยังไง! เขาเพิ่งอายุสิบขวบเองนะ ต่อให้พรสวรรค์สูงแค่ไหน ก็ไม่มีทางล้างตระกูลได้ด้วยตัวคนเดียวหรอก?!”
“ฮ่าฮ่าฮ่า! มิน่าล่ะ แผนรัฐประหารของอุจิวะในอนาคตถึงรั่วไหล ใครจะไปคิดว่าลูกชายหัวหน้าตระกูลเป็นคนทรยศกันล่ะ!”
“อิทาจิ!!! ทำไม นายทรยศพวกเราทำไม?”
“นั่นสิ นายกินของตระกูล ใช้ของตระกูล แต่สุดท้ายกลับยกมีดขึ้นฟันพวกเรา!”
ท่ามกลางคำกล่าวหาของคนในตระกูล อุจิวะ ฟุงาคุสั่นไปทั้งตัว เขาค่อย ๆ ยกมือขึ้นชี้ไปยังลูกชายคนโต น้ำเสียงแหบพร่าจนแทบไม่ได้ยิน
“อิทาจิ…ตกลงนายอยู่ฝ่ายไหนกันแน่?!”