เซ็นจู โทบิรามะมองม่านแสง สีหน้าดูประหลาดใจเล็กน้อย
เปิดเนตรเพราะความรักงั้นหรือ?
เรื่องนี้น่าสนใจจริง!
เขาลูบคาง แววครุ่นคิดวาบผ่านดวงตา ดูท่างานวิจัยเกี่ยวกับตระกูลอุจิวะของเขายังมีจุดที่ไม่รอบคอบอยู่
แต่เรื่องนี้คงเป็นเพียงกรณีพิเศษ กระบอกไม้ไผ่ชั่ว ๆ ยังแตกหน่อดี ๆ ออกมาได้ คงไม่มีคุณค่าพอให้ศึกษา
จากการสังเกตมาหลายปี คนในตระกูลอุจิวะส่วนใหญ่มีจิตใจละเอียดอ่อนและอารมณ์ลึกซึ้ง ผู้ที่ปลุกเนตรวงแหวนขึ้นมาได้มักถูกความมืดกลืนกินได้ง่าย ยิ่งความมืดลึกล้ำเท่าไร พลังเนตรก็ยิ่งแข็งแกร่ง
อุจิวะ มาดาระคือตัวอย่างที่ชัดเจนที่สุด
เพราะอย่างนั้นเขาจึงระแวดระวังตระกูลอุจิวะถึงเพียงนี้ แต่เพื่อโคโนฮะ เขาก็ยังปฏิบัติต่อทุกคนอย่างเท่าเทียมได้ เพียงแต่ไม่เคยคาดคิดเลยว่าในตระกูลอุจิวะจะมีคนแบบนี้ด้วย ไม่รู้ว่าหลังจากคนผู้นี้แล้ว ตระกูลอุจิวะจะเปลี่ยนไปหรือไม่?
สายตาของเซ็นจู โทบิรามะจับจ้องม่านแสง แฝงความคาดหวังอยู่เล็กน้อย
ถ้าเปิดเนตรเพราะความรักได้จริง อย่างน้อยก็ยังพอมีหวัง
……
ในห้วงเวลาต่าง ๆ เหล่าอุจิวะนับไม่ถ้วนที่เปิดเนตรวงกระจกเงาหมื่นบุปผาต่างยืนตะลึง พวกเขาไม่อยากเชื่อ คิดว่าม่านแสงกำลังพูดเหลวไหล
เปิดเนตรเพราะความรักงั้นหรือ?
เป็นไปได้ยังไง!
พวกเขาล้วนผ่านกระบวนการเปิดเนตรมาด้วยตนเอง ความเจ็บปวดนั้นไม่อาจบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้
ความสิ้นหวังเมื่อญาติสนิทตายต่อหน้า ความโศกเศร้าเมื่อเพื่อนรักจากไป ความเจ็บปวดราวกับหัวใจถูกฉีกกระชาก แล้วความรักแบบไหนกันถึงจะกลบความเจ็บปวดเหล่านี้ได้?